Donker

Het is donker in mijn hoofd. Donker en somber.
Omdat ik van de chemische gelukspillen niet vrolijk werd, heeft Dr. House me een ander soort medicijnen gegeven. Maar voordat die werken, ben ik een flinke tijd verder en moet ik eerst door een diep dal.
‘Bent u daartoe bereid?’ vroeg Dr. House, ‘en kunt u ’t aan?’
Ik zei: ‘Ja,’ want een een andere optie is er niet, en ach, een dal meer of minder…het is een bekend terrein.

Er is iets, denk je, iets om je aan op te trekken, maar je weet niet meer wat het is.
Jankend ga je rechtop zitten, want de stenen prikken in je zij en in je rug. Je legt je hoofd in je handen en doet je ogen dicht. Van binnen ziet alles zwart. Vreemd dat het van binnen zwarter is dan buiten. Kun je net zo goed je ogen weer opendoen. Ineens, als je jezelf daar voelt zitten, weet je wat datgene is, waar je je aan kan optrekken. Dat je dat nu pas te binnen schiet! Je hart slaat een paar slagen harder. Het is de hartslag van de hoop. Je voelt je zitbotjes op de koude ondergrond en je kan ze wel zoenen, want dieper dan nu kun je niet vallen. Dit is de diepste plek! Blijft alleen de weg naar boven over. Zonder richtingbord. Dat wel.

‘U mag zich niet gaan afsluiten,’ drong Dr. House nog aan, ‘Zoek iets wat u leuk vindt, en doe dat iedere dag.’
OMG. Iedere dag iets leuks doen? Ik weet niks leuks.
Nou…veel schrijven dan maar.
Wens me inspiratie. 

 

30 thoughts on “Donker

  1. lieve kakeltje,
    ik weet van dichtbij wat een depressie met je kan doen.
    ik hoop toch zo dat je weer uit dat dal kunt krabbelen, want het leven is de moeite waard.
    ik wilde dat ik je dat gevoel weer kon geven…..
    liefs, hanneke

  2. Lieve Mirjam,
    Ik hoop dat je nog heel lang doorgaat met kakelen en dat mettertijd een schaterlach of een glimlach je constant in het leven zal begeleiden. Gelukkig heb je een gevoel van humor. Life sucks and then you die 😉

  3. Wat ontzettend rot allemaal, ik hoop dat je snel weer uit het dal bent opgeklommen en dat er weer een beetje licht in de duisternis is!

    @ Mevrouw Williams: jij en ik kunnen elkaar wel een hand geven. Bedankt en jij ook sterkte.

  4. Ach Kakeltje, je bent nog niet helemaal de oude! Ik ben een keer overspannen geweest en kreeg lichamelijke klachten, spanningshoofdpijn en zo meer. Je herkent jezelf niet dan, tenminste dat had ik. Het is al 20 jaar geleden en daarna nooit meer last gehad gelukkig. Wel soms humeurig als de blaadjes gingen vallen, maar op het moment dat ik daar door manlief op werd gewezen pakte ik mezelf aan en ging het beter.
    Hoop voor jou dat je snel weer uit dat dal kunt kruipen.
    Heb even door je berichtjes gescrold… je bent wel heel productief geweest zeg! En dat Kind nu zelf ook een blog heeft, hartstikke leuk. Heb al even rondgekeken daar en ik vind dat je erg trots op haar mag zijn. Ze schrijft al net zo beeldend en leuk als haar moeder ;-).
    Mirjam, houd je taai! En blijf schrijven dat is altijd een goede therapie!
    Liefs, Trees

    @ Trees: nee, ’t geeft niet hoelang ’t duurt voor ik weer de oude ben, ALS ik ’t straks maar weer ben. Schrijven is idd de beste therapie.

  5. Lieve Mirjam Ook ik weet niet hoe het is om echt een diepe depressie te hebben, wel jaren last gehad van dippen rond de herfst maar dat kan ik geen depressie noemen als ik tenminste jouw beschrijving zo lees.
    Kan je ook geen raad geven. Schrijven heeft mij wel vaak door mijn dippen heengeholpen en lekker hard zingen wanneer ik daar weer de puf voor had, hoe gek het ook klinkt misschien.
    Heel veel sterkte en je weet ik woon dichtbij dus kan ik wat voor je kan doen: Bakje Hema, rondje surfplas, afleiding, even iets anders, je roept maar……….

    @ Anneke: Ja! Zodra ’t weer gaat neem ik je mee uit (ahum) naar de Hema voor koffie met gebak. Rijden we speciaal voor jou daarna even langs Karwei.

  6. Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy ♪♫♪♫…

    ze zit in een ravijn diep dal langs de schaduwkant
    waar duisternis
    koning is
    de blik naar beneden, blind voor de reikende hand

    Ik wens jou de sterkte die nodig is om uit het dal te klauteren, Mirjam.

    @ Lenjef: ja, ’t is precies zoals je ’t schrijft. Maar gelukkig ben ik niet blind voor de reikende hand. Zelfs de jouwe niet 😉
    Lenjef

  7. Ik heb verder niet zoveel goede raad. Ik heb geen ervaring met depressies al ben ik wel eens flink chagrijnig als ik door de pijn niet goed kan bewegen.

    Maar ik probeer me wel in je in te leven en nog steeds vraag ik me af: hoe kan iemand met depressies zulke humorvolle en kwalitatieve stukken schrijven. Het lijkt in tegenspraak met elkaar. Diep in jou zit toch een vrolijk meisje met kleine roodlintige vlechtjes dat zo graag wil uitbreken. Ik zie dat meisje voor me. Ze danst vol belemmeringen door het leven, maakt haar eigen regels en is bij iedereen geliefd. Plato ziet haar graag, net als iedereen.

    Ik wens je toe dat dat meisje op een dag voluit in het licht staat en zich toestaat te leven dat de stukken er afvliegen. Want dat verdient ze zo.

    Mirjam, gelukkig heb jij nog het wapen van de humor. Misschien kan je er niet altijd bij, maar het is er wel degelijk. Misschien moet je eens een verhaal schrijven over dat kleine, vrolijke meisje in dat dal en hoe ze daar de mooie dingen ziet en daar doorheen huppelt. Als je dat schrijft… dan ben je het zelf.

    Genoeg gebazeld. Ik ben ondeskundig op dit gebied. Maar ik wens je wel van harte dat het goed met je gaat. Echt!!

    @ Plato: je hebt het weer prachtig verwoord. Dankjewel! Ik vind jou ook lief.

  8. lieve Mirjam, heel veel kracht en moed gewenst, ergens in de tijd zal je ongetwijfeld weer uit die donkere kuil kunnen opstaan.Ik zal iedere dag een lichtje voor je aansteken.

    @ Monique: ik wist niet wat ik las..Zoveel licht en warmte op een herfstige dag. Dankjewel!

  9. lieve lieve kakeltje,
    jij hebt de bijzonder gave om zó mooi te schrijven dat ik het kan opbrengen hele stukken te lezen , en geloof me dat wil wat zeggen:-)

    ik hoop dat je wereld heel licht mag worden, en anders kom je maar bij mij logeren 🙂
    dan sleur ik je het leven door, en laat zien hóe mooi het leven is en hoe waardevol te leven elke dag weer

    dikke knuffel,
    xxx

    @ Klaproos: als ik op jouw blog ben, is het altijd of ik even buiten in het zonnetje sta. Echt! Ik schrijf niet zomaar iets op, hoor. Dank voor je lieve woorden.

  10. Ook ik weet best wat je meemaakt, Mirjam. En ik vind het echt rottig voor je.
    Ik heb nooit pillen genomen, want ik probeer zo veel mogelijk zonder medicatie te leven. Bij mij is het stapje voor stapje beter geworden, soms door toeval en soms door door iets waar ik me zelf toch toe dwong, al had ik er geen zin in.
    Maar jij weet als enige wat bij jou zou kunnnen aanslaan, daar kan geen ander je in adviseren.
    Heel veel sterkte, meisje!
    Janny

    @ Janny: Zelf zou ik ’t ook liever zonder pillen stellen…Bedankt voor je berichtje!

  11. Ik kom je nog even een knuffel brengen. En zeg nu niet dat je dat niet leuk vindt!:-)

    Mirjam, ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om uit een depressie te komen, maar….het gaat je zeker lukken meis!

    @ Geesje: een knuffel brengen mag altijd. En lieve woorden ook. Dankjewel!

  12. Helaas , ik heb óók al geen wonderrecept voor je want ten eerste heb ik nooit in zó’n diep dal gezeten maar bovendien is ieder mens ánders .Uit m’n kleine dipjes weet ik dat voor mij werkt om niet teveel tegelijk te willen , na iedere ‘prestatie” ( hoe klein ook ) mag bést even lekker gesudderd worden als beloning !
    maar ja dát ben ik ,waarom zou ik niét een beetje aardig voor mezelf zijn !
    Veel schrijven lijkt me ook niet verkeerd maar ja ,als je geen inspiratie hebt is dat ook al lastig ,tenzij je gewoon schrijft hoe je er aan toe bent ,dát kan altijd !Natuurlijk ga ik dan alles braaf lezen want dát is het enige dat ik voor je kan doen 😉

    @ Rietepietz: elk huisje heeft een ander kruisje… Het gaat om de intentie van het meeleven en dat is je heel goed gelukt! Dankje.

  13. Owwww Mir, wat beschrijf je hem goed, die rot depressie.
    Geen ontsnappen aan!
    Lijkt het!
    Jij zit echt, echt heel diep.
    Eens, eens zal je er weer uitkomen maar niemand weet wanneer.
    Schrijf er maar vaak over als je de energie er voor hebt?
    Ik hoop zo dat dr House het nu bij het rechte eind heeft.
    Want een medicatie verandering kan soms zomaar goed aanslaan.

    @ Sir Hulk: ja…jij kan het (ook) weten. Maar hand in hand, de kameraden, komen we er wel. Bedankt het bikkel.

  14. beste Mirjam nu ik er zo even over nadenk heb ik mijzelf vaak door duistere chemo dagen heen gezongen.Ik verzon ze wel eens zelf of ik zong liederen van anderen.Mij heeft het door donkere dagen heen geholpen.Telkens zing je jezelf dan bemoedigend toe zodat je gevoel wel moet luisteren.nogmaals sterkte hoor en goede moed houden hoor!

    @ Novelle: ja, uiteindelijk moet je het altijd zelf doen, hoeveel mensen er ook met je meelopen. Maar als ze allemaal rondom je gaan staan zodat je niet kunt vallen, ben je al bijna halverwege het dal. Jij ook sterkte, Novelle!

  15. Mirjam, het is nu eenmaal een feit dat dit seizoen depressieve mensen levert. Seizoenwisseling van zomer naar herfst is altijd deprimerend…. Maar daar moet je ,je tegen verzetten en zeggen: ik laat me door zoiets niet de dieperik ingaan.
    Vechten Mirjam, …. Neem je fiets rijdt de natuur in, kijk hoe mooi hij niettegenstaande die wisseling is.Kijk niet naar de dode blaren die van de bomen vallen. Maar naar de kleurenpracht om je heen….. De zuivere lucht zal je helpen erboven op te komen, en je moe maar tevreden naar je familie terug keert.Stilaan zal het beteren.Pillen helpen maar kortstondig, maar je eigen kracht werkt lang.
    En heeft daarenboven geen bij-of ontwenningsverschijnselen.
    Ik niet voor niets zo lang geleefd, heb ondervinding genoeg. Het beste ermee Mirjam

    @ Tilde: toch heb ik geen last van de vallende blaadjes hoor Tilde. Ik vind de herfst juist mooi, met al die kleuren, bessen, bottels, noten, vruchten… Maar ik ga eens goed nadenken over je wijze raad!

  16. Bij mij duurde het een paar weken voordat ik me beter ging voelen.
    Ik was uitgeput van die pillen en gaf er gewoon aan toe hoor.
    Op bed liggen, TV kijken, slapen.
    Op een dag werd ik wakker en wilde ik wat doen en zo ging het langzaamaan de goede kant op.
    Bij iedereen werkt t anders.
    Soms werd ik door iemand het bos ingesleept voor een wandeling en dat was ook goed hoor.
    Bij mij dus.
    Ik wens je heel veel sterkte en leef echt met je mee.

    dikke knuffel.
    Hélène

    @ Hélène: een paar weken…slik. Nou ja, ALS ik er maar van opknap. Eerst een beetje energie vergaren voordat ik leuke dingen kan gaan doen. Jij ook sterkte!

  17. Stap voor stap. Linksaf, rechtsaf, kijk goed om je heen.. ergens zul je de zon weer ontdekken..
    Veel inspiratie en sterkte!

    @ Rijnmeermin: dankjewel. Ik kom snel weer naar je blog, want je schrijft hartstikke leuke verhalen. Daar knapt een mens ook van op. Bedankt voor je reactie.

  18. Ook ik heb al ens met dat bijltje gehakt en het duurt inderdaad even voor bepaald soort pillen effect hebben. Maar het komt wel en dan ga je je stapje voor stapje weer beter voelen en wordt het minder donker om je heen.

    @ Hanscke: ja, ik ga ervan uit dat de pillen aan zullen gaan slaan. Bedankt voor je lichtje!

  19. Ja, ik weet het *zucht*. Ik heb met hetzelfde bijltje gehakt. Jammer genoeg kan ik jou niet vertellen hoe of wat. Daarom wens ik jou heel veel inspiratie toe en ontzettend veel sterkte! Ik denk aan je (echt!)..

    @ Emmelinda: ja, ’t leven lijkt soms een tranendal. Gewoon doorgaan. Altijd doorgaan. Bedankt voor je reactie.

  20. Poeh. Ik ken die kleutedalen maar al te goed. Ze lijken soms enorm, niet te bedwingen. Ik kan je geen advies geven, of “handige” tips of trucjes. Dit moet je zelf doen. Met behulp van je nieuwe medicatie. Meestal duurt het een week of 2. Focus je daarop. Hang in there!

    @ Kliefje: Ja ik focus me op mijn nieuwe pillen. En kan twee tot zes weken duren voordat ze helpen. Ik wacht het af!

  21. Lieve Mirjam, je voelt je dus duidelijk nog lang niet zoals jij het graag wil. Neem de tijd die er voor nodig is, je kunt geen ijzer met handen breken.

    Niets leuks? Is het zoeken naar iets leuks geen leuke bezigheid dan? Je ontdekt dan heel veel van wat er mogelijk is.
    Liefs, Geesje

    @ Geesje: de pest is dat wanneer je depressief bent, je helemaal nix leuk vind. Daarom moet je ook een strakke dagindeling maken, anders verslapt de boel. Dankjewel, Gees!

    • @ Geesje: als je depressief bent, vind je niks leuk. Dat is nou juist de pest. Alles waar je eerder plezier aan beleefde, daar is geen bal meer aan. Helaas is het ook geen kwestie van je schouders eronder zetten 🙁

      @ Zuster Klivia: I will!

      @ Marja: dankje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *