‘Groningen was top,’ zegt ze door de telefoon.
Haar vader heeft haar zojuist opgepikt bij het treinstation en in de auto belt ze even naar huis. Niet zozeer om haar belevenissen met mij te delen, maar om te vragen of ik nog iets eetbaars voor haar in huis heb. Ik som een aantal mogelijkheden op, maar ‘Ach,’ zegt ze uiteindelijk, ‘het maakt niet zo veel uit wát het is, als het maar véél is.’

Het alleen reizen per trein was een belevenis. Alleen, ja, ze had alle mogelijke informatie bij haar, behalve waar nou ook alweer het verzamelpunt was. Ergens in de buurt van een broodjeszaak? Verderop had ze een kudde jongelui zien staan. Ze was er zo onopvallend mogelijk naar toe gelopen en had fluisterend aan een meisje gevraagd of “dit van de Gamma” was, en dat was ook zo.

Met hoogdravende gebaren vertelt ze dat ze ’s avonds tapas hebben gegeten. De gefrituurde ui-ringen vond ze het lekkerst. Die at ze zo: doormidden snijden, de ui er uittrekken, en de ring opeten. Daarna hadden ze een pubquiz gedaan. “Hoeveel inwoners heeft de stad Groningen?” Dat was een lastige vraag, maar gelukkig waren er ook vragen over economie-formules.
‘In je vrije tijd?’ informeer ik voorzichtig. Ze is totaal niet van de wijs te brengen en zegt: ‘Het was ècht lachen, man mam!’

Ze zwelt op van trots dat ze vier colleges heeft gehad. Stuk voor stuk van hoogleraren en speciaal voor hun groepje. Oh, en ze heeft ook een workshop “debatteren” met een oefengedeelte gehad.
In stilte hoop ik van ganser harte dat ze deze nieuwe vaardigheid niet al te temperamentvol thuis in de praktijk gaat brengen.

Ze heeft maar weinig foto’s gemaakt. Om precies te zijn staan er drie op haar mobiel. ‘Kijk: twee daarvan zijn bewogen want daar staan gasten op, maar de eerste foto is goed gelukt.’ Ik begrijp het: op die foto staat een stuk onroerend goed, namelijk het station van Groningen.

En dan hier – tada! – haar certificaat!’
‘Voor je CV,’ merkt Man droog op.
‘Die twee dagen waren anders indrukwekkender dan dit hele certificaat,’ merkt ze luidruchtig op. Trouwens, moet ze dankbaar zijn voor iets wat ze zelf verdiend heeft?
Debatteren…ik bedoel maar.
Of ze moe is? Ben je gek! Ze gaapt alleen omdat ze de straks zo’n honger had.
Ga toch maar je tandenpoetsen, dringen Lief en ik aan.

‘Best wel lekker, weer slapen in mijn eigen bed,’ mompelt ze tegen haar vader als hij haar instopt.
Groningen was leuk, maar je moet het niet overdrijven.