ontspannen

Elke week trek ik een lekker ruim model aan. Eentje met flink veel elastiek dat als een hermetische deur alles afsluit. Gek genoeg werkte het averechts: dat ding zat gewoon hopeloos in de weg. Met name om de pols.
Zijn pols.
‘Mag ie ietsje naar beneden?’ vroeg de man. ‘Ja hoor,’ zei ik.
Vroeg ie even later: ‘Mag ie ietsje omhoog?’ ‘Doe maar,’ was mijn antwoord.
Als de man ook maar ietsje te enthousiast te werk ging, knalde – pets!-  het elastiek tegen mijn vel. Wèg ontspanning.

Geef je toch over, zei ik tegen mezelf. Maar je overgeven, hoe doe je dat? Ik had me er al bij neergelegd dat dat niet in mijn hoofd en lijf zat. Niets zo bloot als bloot. Een half jaar geleden sloeg mijn systeem nog totaal op tilt van de weinig kleren die ik droeg.

Maar ineens was ik mijn preutsheid zat. Wat kon ’t me eigenlijk bommen!
‘Weet je wat?’ zei ik tegen de masseur, ‘ik trek ‘m uit,’ voegde de daad bij het woord, en duwde de man  mijn laatste overgebleven stukje textiel in de handen.
Hij stond een moment vastgevroren met de lap in zijn handen, niet wetend wat er van hem verwacht werd.
‘Gooi maar over het kamerscherm,’ zei ik achteloos, maar nee, dat vond hij waarschijnlijk onbeleefd, want hij nam de moeite mijn textiel aan het haakje te hangen. Kijk, zóveel aandacht had nou ook weer niet gehoeven.

Een kort moment had schaamte mij nog in haar macht, en lag ik met een  hartzwakte op de massagetafel, maar goh, eenmaal bevrijd, was het of er een last van me afviel. En ‘t is zó praktisch… Tijdens de massage heb ik mijn onderbroek niet één keer gemist. Het is blootgewoon!