Held…

Met een resoluut gebaar sla ik het dekbed van me af. Ik loop over de koude plavuizen de woonkamer in, waar mijn pantoffels staan. Als ik ergens een pesthekel aan heb is het aan koude voeten. In de keuken duw ik op het knopje van het koffiezetapparaat. Gisteravond heeft mijn vrouw dat voor me klaargezet, net zoals ze mijn brood heeft gesmeerd, en bananen er naast heeft gelegd.

De hele nacht viel de regen met bakstenen uit de lucht. Ik hoorde het water opspatten door voorbij razende automobilisten, maar het maakte me geen bal uit. Ik ben een die-hard, een wielrenner die wekelijks zijn vaste kilometers maakt, weer of geen weer.

Ik trek het keukengordijn opzij. Buiten lijkt het wel nacht. Vaag schijnt het licht van een lantarenpaal op straat. De regen is overgegaan in natte sneeuw, en de grote eikenboom kraakt bij iedere windvlaag. Op straat is het doodstil. Iedereen ligt natuurlijk nog in z’n nest. Bedenkelijk kijk ik naar mijn fiets- en overschoenen. Koude voeten…ik verafschuw ze.

Ineens slaat de twijfel toe. Zelfs als je met een goed humeur naar buiten kijkt, valt het nog tegen. Als je elke zaterdag traint met je makkers, mag je toch ook wel eens verstek laten gaan, bij wijze van spreekwoordelijke uitzondering? Ik sta in dubio; mijn hand nog steeds aan het gordijn.

Er maakt zich een warme gedacht van me meester. Wat nou als ik terugga naar bed en met mijn vrouw ga foezelefozen? Het lijkt wel of dat er de laatste tijd steeds minder van komt. Van het idee  alleen al begint het testosteron door mijn aderen te gieren, en ik moet me beheersen om niet naar de slaapkamer te hollen.

live strong

Ik schop onderweg mijn pantoffels uit, maar houd mijn sokken aan.
Terwijl ik bibberend de warmte van het dekbed opzoek, brom ik hartstochtelijk: ‘Wat een pokkenweer!’ Het antwoord van mijn vrouw komt totaal onverwacht vanonder het dekbed vandaan: ‘Ja schat, en toch is mijn man weer gaan fietsen. Wat een sukkel, hè?’

 

49 thoughts on “Held…

  1. De plot zal vast wel eens eerder geschreven zijn. Dat is haast niet te voorkomen. Er wordt zoveel geschreven. Maar de manier van schrijven, de toon en de eventuele gelaagdheid zijn natuurlijk belangrijker. En dat is goed verzorgd bij jou.
    Ik dacht even dat je Lance te pakken wilde nemen vanwege de opmerking in alinea 2: maakte hem geen bal uit. Want je weet het van de ziekte van Lance he: no balls anymore.

    Leuk stuk. Beetje popu geschreven maar soit. Op een blog kan dat.

  2. Latent Fukushima

    wanneer
    het ongewone
    een vanzelfsprekendheid wordt

    omdat oude grenzen vervagen
    behalve tijdens de kerstdagen

    kan
    één verkeerd woord
    het begin zijn van een wereld die instort

    Nee, niet alle helden dragen pantoffels, Mirjam. 🙂

    Knap geschreven!
    Lenjef

  3. Ik heb deze clou een keer gehoord als mop of ergens gelezen als mop, serieus hoor weet niet meer waar maar ik kende dit verhaal. Wat niet wil zeggen dat je het weer goed verwoord heb.

    • Hoi Anneke. Een fietsmop! Dan zou ik ‘m moeten kennen,maar het zegt me niets. Ik heb dit stukje geschreven omdat ik Lance Armstrong een beetje te kakken wilde zetten. Dat is helaas niet goed uit de verf gekomen. Ik zal er nog een regel tekst tussen zetten. Bedankt voor je reactie!

  4. Ha, Ha, Er wordt vandaag niet gefoefeld in bed ! ! ! !
    De sukkel !
    En wat als ” schat ” toch nog eens binnen komt ? ?
    Ik verkneukel met al met dit vooruitzicht.
    Ikke een slecht karakter ?? nee toch ! ha ha

    • Slecht karakter? Omdat je van een geintje houdt? Ben je mal, Tilde! Het leven is een tranendal en we moeten het zelf opvrolijken 😉 Dus lach maar veel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *