17

Visserslatijn

Posted by Mirjam on januari 8, 2013 in Een oud verhaal, nieuw verteld |

Na het bekijken van Gjerts hut, stapten Man, Kind en ik in Gjerts bootje, roeiden naar het midden van zijn (!) meer en smeten ’s mans hengels met haak in het water. Nog een heel gedoe om die haakjes niet in elkaars lip te gooien. We visten uren, maar bijten? Ho maar. In het begin vonden we dat niet erg, het ging om de intentie. Daarna probeerden we de vissen te lokken door heerlijkheden in het water te smijten, maar ze zwommen er niet in. Voor iemand met weinig geduld heb ik knap lang achter het net zitten vissen.

De lunch gebruikten we op het droge. Alsof de vissen daar op gewacht hadden. De ene na de andere sprong uit het water omhoog. Niet eentje, niet twee, maar met tientallen tegelijk. Ik zat me te verbijten op m’n boterham, dat stuk koudbloedige geteisem.  Ze vroegen er gewoon om om vermoord te worden.

Eenmaal de hengels weer uit, waren ze nergens meer te bekennen. Ineens werd mijn hart vervuld door een diep medelijden voor Gjert. Maakte hij dit elke keer tijdens zijn vismissie mee? Geen wonder dat de man een geweer had: om die provocerende vissen mee dood te schieten. De man had mijn compassie.

’s Middags deden we inkopen in een regionale supermarkt, en daar lag een blote vis in de vriezer. Ik trommelde Man en Kind op, duwde ze de diepgevroren vis in de kladden, pakte het fototoestel  - even lachen! – en klaar. Eind goed, al goed.

zó'n vis!

 

17 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Copyright © 1969-2014 Villa Kakelbont All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.2.4.1, from BuyNowShop.com.