55

De gigolo

Posted by Mirjam on februari 13, 2013 in Kort verhaal |

Hier is ie dan: het vervolg op mijn vorige blog Altijd-prijs-mensen. 

‘Ga je mee naar mijn hotelkamer?’ vraagt de gigolo haar. Wat een geluk dat ze geen kunstgebit draagt, anders was dat ding van schrik uit haar mond gevallen. Maar waarom wil hij dat? Misschien om nog een kopje koffie met haar drinken. Eigenlijk was ze van plan geweest vanavond vroeg naar bed te gaan met een kopje jasmijnthee, maar ach, als zij hem met zo’n kleinigheid een plezier kan doen…

Ze kan er nog steeds niet over uit hoe jong hij is. Zij heeft zelfs meer haar op haar bovenlip dan hij. Maar het is ongepast kieskeurig te zijn over een cadeau en bovendien is hij uiterst charmant. Tijdens het diner heeft hij voortdurend belangstellend naar haar geluisterd. Steeds begrijpelijk knikkend, en zonder haar te onderbreken. Af en toe had hij zijn hand teder op de hare gelegd. De eerste keer kreeg ze daar paarse blossen van, maar het wende prettig snel. Ze vindt hem echt een man met voelsprieten. Als ja, als ouwe vrijster voel je veel, hè? Natuurlijk is zij ook niet doorsnee.    

Eenmaal op de hotelkamer strekt hij zich languit uit op bed. Hij klopt uitnodigend met zijn vlakke hand naast hem, om aan te geven dat hij haar daar verwacht. Een béétje vreemd vindt ze dat, maar omdat ze hem als ongevaarlijke goeierd heeft getaxeerd, gaat ze niet moeilijk doen. Eenmaal op bed vraagt hij of ze klaar is voor de finishing touche?

Ze kijkt hem in complete vertwijfeling aan. Hij bedoelt toch niet dat hij…dat hij…in den vlezen wil gaan? Seks wil hebben zonder huwelijk? Dat zou haar moeder nooit goed hebben gevonden. Ze kijkt hem strak in de ogen. Voor een tijdje is ze handelingsonbekwaam, om meteen daarna met haar gedachten bij de enorme prop Tena-Ladys in haar onderbroek te zijn. Pas als hij haar verzekert dat hij zo discreet is als een eikenhoutendeur, valt ze terplekke naast hem neer. Wat wil je? Een aantrekkelijk man met zulk welig tierend borsthaar. Van het graaien erin krijgt ze zweethanden.

Na een paar uur, verlaat zij hoofdschuddend en glimlachend het hotel. Haar gedachten bij het geluid dat ze zichzelf heeft horen maken. Een geluid alsof ze ondraaglijke pijnen leed. Nu pas begrijpt ze hoe rijk het leven is.

 

 

 

55 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Copyright © 1969-2014 Villa Kakelbont All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.2.3, from BuyNowShop.com.