Hyper de piep

Joelend hollen ze door de schoolgangen  en roepen elkaar – high five! – de tussenstand door: ‘Nog twee dagen en één nacht!’ Tijdens de lessen wisselen ze belangrijke gegevens uit: wie heeft welke  tussendoortjes gekocht, wat voor merk, smaak en graag de exacte hoeveelheid.
Een schoolreisje? Laat Kind niet lachen! Nee, dit is toevallig iets bijzonders, want het is èn voor de bovenbouw, én je moet ervoor zijn ingeloot. Met recht lekker belangrijk dus.

Begin oktober viel Kind het huis binnen. Twee ogen staarden me aan. Ze hadden iets weg van de blik van een hongerige bloedhond die tijdens een zwaar dieet smeekt om een droge boterham.
‘Mam, mag ik in de voorjaarsvakantie weer met school op snowcamp?
‘Alweer?’ vroeg ik, ‘Je bent pas nog geweest…een jaar geleden…’ Ontstemd keek ze me aan. Dat komt van mij mag ze maar heel weinig. Ik houd haar touwtjes stevig in handen, en zeuren werkt averechts. Als ze mij “om” krijgt, volgt haar vader vanzelf. Van hem mag ze bijna  alles.

‘Zal ik een bakkie koffie voor je zetten?’ vroeg ze gewiekst.
‘Alleen als ik er de laatste gevulde koek bij krijg,’ zei ik, want ik maak graag misbruik van situaties. ‘Nou ja,’ vervolgde ik, ‘als jij denkt dat je het leuk vindt, moet je het maar doen.’

Zuchtend van zaligheid heeft Roos met een welhaast religieuze toewijding haar tas ingepakt. Vrijdagavond om 22.00 uur vertrok de bus, volgestouwd met hyper opgewonden, drukke, chaotische en stuiterende pubers.
Bij het afscheid riep ze me ter geruststelling toe: ‘Als ik terugkom, ga ik Bella knuffelen!’ Nou, daar heb je als moeder ook lekker veel aan.