Rijkeluiskind

dikke vriendinnen

Snikkend zit Laura naast Jantien op het krijtstoepje. Haar schoudertjes schokken van droefenis. Het kinderleed dat zij draagt komt elke schooldag terug, en al haar levensvreugde sijpelt erdoor weg. Jantien zit ernaast met een gezicht alsof ze strafwerk heeft. Diep medelijden heeft ze met Laura: je zal toch maar té keurig worden opgevoed, en nette kleren en glimschoenen moeten dragen. Omdat Laura erbij loopt alsof het elke dag zondag is, hoort ze er in de klas niet bij.

Laura wil hartstochtelijk graag schoenen met kale neuzen. Dat is zo gepiept als ze Jantien nadoet: een paar keer over het stenen schoolmuurtje klimmen, en hopla! alle glans is weg. Jantien draagt altijd kleren waar haar broers uit gegroeid zijn: afgeragde spijkerbroeken met kniestukken, en kleurloze slobbertruien. Oh… als zij er eens zo bij zou mogen lopen! Ze heeft geprobeerd er met haar moeder over te praten, maar die noemt haar sinds dat gesprek een “ondankbaar kind.”

Somber staren de vriendinnen voor zich uit. Kleren mogen je leven niet verpesten. Jantien trekt haar neus op, een teken dat ze diep nadenkt. Afwezig speelt ze met een paar krijtjes in haar hand. Plots verschijnt een lach om haar mond. Ze houdt haar handen om het oor van haar vriendinnetje en vraagt: ‘Heb jij….?’
Laura denkt even na, en schudt dan haar hoofd. Meteen weet ze wat Jantiens plan is. Een geniaal idee waardoor Laura er in de klas zeker een beetje bij zal horen, omdat álle kinderen ze hebben.
Zusterlijk steken ze de koppen bij elkaar. Niets vermenigvuldigt zich sneller dan luizen op een kinderhoofd.

 

51 thoughts on “Rijkeluiskind

    • Er zit hier een klein addertje onder het gras, want ik moest zelf altijd in mijn “zondagse” kleding naar school. En dat werkt niet als je pubert… Ik ben mijn eigen therapeut 😀

  1. Luizen…ieeeeuw. Dan liever 100 keer zoonlief die druipend onder het kroos en slootwater thuiskomt, omdat hij weer eens mis gesprongen heeft 😉

  2. Ik had eerder wat op Laura’s kleding gesmeerd en eventueel met spelen van schoenen geruild zodat ze niet dat “zondagse” sticker op zich had kleven, nu heeft ze kriebels en beestjes op der kop die leven. Die moeder hield haar beslist uit de buurt van Jantien . Die vond het beslist niet ideaal en bij mijn weten is het een wonder als je er met luizen bij hoort ? Ieeee 😉

  3. Wat heb je dit weer (boven)wonderlijk goed geschreven Kakel.
    Zelfs in je (korte) reacties bij mij en anderen springt je schrijftalent eruit. 🙂
    Maar luizen, brrrrrrrr. ;-(

  4. Bij het lezen van de koptekst, kreeg ik een vermoeden!
    Maar het verhaal las als een speer en als ze dan ‘de koppen bij elkaar steken’?
    Geweldig! ! !

  5. Bruinhemden, groenhemden, witte hemden…

    mensen
    zijn
    rechtoplopende kuddedieren

    om bij de groep te horen moet bijna alles wijken
    zelfs de rede, velen gaan hiervoor zelfs over lijken

    zichzelf in anderen
    herkennen,
    niets kan hen meer plezieren

    De kleur van huid en haar, daar trekken luizen zich niets van aan, Mirjam. 🙂
    Lenjef

    • Je zou bijna zeggen dat luizen eerlijke beestjes zijn, ware het niet dat ze zoveel ellende geven 😉
      Bedankt voor je gedicht. De laatste regel vind ik geniaal!

  6. En dan thuis eens lang haar moeder knuffelen. Die luisjes weten wel waar ze heerlijk zullen smullen..
    Moeder in alle staten….
    Myrjam ik val in herhaling, ik weet het (Maar waar haal je het toch)

  7. geweldig ja, kakeltje,
    het is toch verschrikkelijk eigenlijk hé.

    je schrijft het weer zó mooi, ik ben van mening dat jij columniste moet worden, door jou stijgen de verkopen weer:-)

    superkakeltje,
    xxx

  8. Wat een mooi verhaal en zeker die titel, krijg er wel spontaan kriebels van op mijn hoofd moet ik zeggen. Maar dat heb ik altijd als ik iets lees over kriebelbeestjes zoals luizen en vlooien.
    Toch zou ik liever kale schoenen dan luizen in mijn huis krijgen haha. Wel erg genoeg dat een kind zo’n kunstgreep moet toepassen om aansluiting te krijgen.

  9. Een onverwacht eind! Heel leuk gevonden.
    Doet me denken aan mijn werkzame leven. Een zoon van een schoolarts kreeg op een gegeven moment hoofdluis. De man schaamde zich diep dat dat zijn zoon moest overkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *