Malle

een brief van Malle

Hij had haar genaaid en nu wilde ze zoenen ook. Hij op vakantie gaan, en over haar een brief met klachten achterlaten bij de onderdirecteur. En dat terwijl hij – Malle – niet eens haar chef was, maar simpelweg alles deed om hogerop te komen. Met zijn blauwe suede veterschoenen, uitgestrekte smoel en ingebouwde arrogantie, marcheerde hij in volle galop over iedereen heen. Zij moest vooral komen als hij haar riep.

Die laatste zin stond vast niet in de brief, maar wat precies wel? Ze wachtte haar kans op een rustig moment af, en glipte Malle’s afdeling op. Ze pakte de diskette, stopte die in het kontje van de afdelings-pc en sloeg de brief op. Hij was beveiligd met een wachtwoord, maar een vriend had daar wel een programmaatje voor.

De letters op het beeldscherm staarden haar venijnig aan. Malle wond er geen doekjes om: ze was hem niet voldoende ter wille; ze deed werk waar ze te duur voor was; en in geval van nood deed ze zowel inputwerk als de controle erop, wat een risico voor de bank was. Wat hem echter het meest stak, was dat ze hem Malle Rinus noemde, in plaats van Marinus.

Die nacht sliep ze slecht. De brief had haar veranderd in een naar gerechtigheid hunkerende vrouw. Ze zou ‘m krijgen! De brief moest werken als een boemerang, zodat elke collega kon lezen hoe achterbaks Malle was.
Pas tegen de ochtend viel ze in slaap, maar toen had ze haar plan gesmeed.

Ze vroeg een collega die te vertrouwen was, haar plan ten uitvoer te brengen. Voor haar arbeidscontract was het beter tijdelijk niet in de buurt te zijn. Ze wilde Malle op zijn eerste werkdag een koude douche geven, en haar collega werkte daar van harte aan mee.
Voor dag en dauw legde hij de brief in de kopieermachine, toetste het getal tweehonderd in, en het apparaat deed de rest. Klaar met printen, pakte hij de stapel kopieen en legde ze ondersteboven terug in de papierbak. Hij legde zijn hand op de kopieerplaat, toetste op “afdrukken” en bekeek tevreden de voor- en achterkant van het vel papier. Nu was het een kwestie van wachten tot de pleuris uitbrak.
Op een stoeltje in de zon, kreeg zij het verlossende telefoontje. Ze gniffelde. Haar stemming was opperbest.

Dit is een waar gebeurd verhaal. Ik weet het zeker, want die vrouw op dat stoeltje in de zon, was ik.

Okeej, een beetje uitleg:
De brief werd 200 x gekopieerd en de kopieen teruggelegd in de papierbak. Iedereen – van elke verdieping en afdeling – die een kopietje kwam maken, kreeg ongemerkt op de achterkant van zijn kopie, de brief van Malle in handen. Het duurde even totdat de eerste dat doorkreeg, die geloofde zijn eigen ogen niet, en seinde direct andere collega’s in. Iedereen heeft op deze manier de brief kunnen lezen. Een koekje van eigen deeg dus!

35 thoughts on “Malle

  1. Eat your heart out, Malle Rinus! Haha, smeuïge details en zoete wraak, daar hou ik van.
    Soms wilde ik dat ik ook dat lef had, maar ik bedenk altijd meteen wat voor consequenties mijn acties zouden hebben, dus dan doe ik het maar niet, R E S P E C T Kakel!

    • Zijn kop heb ik ook niet gezien, maar dat het plan geslaagd was, was voor mij genoeg. En dat ik de volgende werkdag van iedereen knipogen en/of opgestoken duimen kreeg 😉

  2. Ik begrijp dat het een ouder verhaal is, het is dus eigenlijk nog lekker lang nagenieten 😉 Zó moeten enge chefjes natuurlijk afgetroefd worden!

  3. ’t Zal wel aan mij liggen zeker, maar de point heb ik nog niet beet!!!
    Zo te lezen zijn er hier boven toch enkele reageersters die iets meer weten. Misschien krijgen de niet verstaansters wel een vervolg op dit knappe verhaaltje.
    Maar waar ik wel zeker van ben ‘is, dat jij nooit de kaas van je brood laat pikken’ En gelijk heb je.

  4. Hoi Kakel jouw wraak kan ik voelen want zo genaaid te worden is geen fijn gevoel….ik had wel graag geweten wat Malle zijn straf was dan kan ik ook mee gniffelen 😉

    en fijn dat je collega mee deed 😀

    • Malle zijn straf was, dat zijn brief door iedereen gelezen werd en een paar dagen zwijgend en met een rood hoofd, door de bank heeft gelopen. Fijne vent die collega…

    • De brief werd 200 x gekopieerd en de kopieen teruggelegd in de papierbak. Iedereen – van elke verdieping en afdeling – die een kopietje kwam maken, kreeg ongemerkt op de achterkant van zijn kopie, de brief van Malle in handen. Het duurde even totdat de eerste dat doorkreeg, die geloofde zijn eigen ogen niet, en seinde direct andere collega’s in. Iedereen heeft op deze manier de brief kunnen lezen. Een koekje van eigen deeg dus! Hij zag meteen van de gelegenheid af een gedeelte van zijn werk, aan mij door te schuiven 🙂
      Voor mij liep het dus héél goed af!

  5. Ik ken dit verhaal natuurlijk uit jouw eigen mond, geweldig!
    Het opschrijven heeft je vast bijna net zoveel plezier gegeven als toen je het uitvoerde. Ik weet het zeker 😉 -x-♥

      • 😉 Absoluut meis, absoluut! Hij had vanaf het allereerste begin, en nu nog steeds, het nakijken!

        -x-♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *