Wat een medeleven allemaal! Nee, het was geen fictie, en ik heb ook  niets overdreven.
Het gesprek met de arts is bijna drie weken geleden, en ook al was een opname en elektroshock onbespreekbaar, het gesprek dreunde zeker nog een week na. Vond het echt vreselijk.

De neuroloog waar ik al lang onder behandeling ben, vroeg wat ik ervan vond om nog een keer naar mijn medicijnen te laten kijken, en stelde een gesprek met een psychiater voor. Puur een kennismakingsgesprek. Ik dacht: laat ik mezelf (lees: man en kind) nog één, één allerlaatste kans geven, en heb toegestemd. Ik heb alleen maar slechte ervaringen met psychiaters, maar wilde positief blijven. Ergens zullen er toch ook wel aardige psycho’s rondlopen, dacht ik. Deze hork sloeg echter alles.

Over anderhalve heb ik het vervolggesprek. Daar ga ik naartoe omdat ik de uitslag van mijn bloedonderzoeken wil weten. Daarna kan de man de boom in; zo hoog mogelijk. Vanzelfsprekend neem ik Joris, mijn rots in de branding, mee.

Intussen gaat het stukken beter met me. Echt! Zelfs beter dan het in tijden gegaan is! Ik houd jullie op de hoogte. Veel liefs en dank voor jullie medeleven :-)

Thanks!