33

Gevaar voor de volksgezondheid

Posted by Mirjam on april 23, 2013 in Kakelvers |

‘Wat leuk om u hier tegen te komen en niet in het voorportaal,’ zeg ik. De man in de scootmobiel draait zich verbaasd om, en schiet in de lach als hij me herkent. Hij ziet er een stuk beter uit dan in januari. Toen had hij net een beroerte gehad, en was zijn vrouw bij hem weggelopen, omdat ze geen zin had hem te verzorgen. Zo’n mens is toch een gevaar voor de volksgezondheid?

‘Hoe gaat het met u?’ vraag ik.
‘Beter,’ zegt-ie. ‘Ik voel me niet meer zo alleen. Elke avond komt mijn buurmeisje bij me langs. Zomaar opeens stond ze voor de deur; of ze koffie mocht komen drinken. Dat is goed, zei ik, maar dan moet je ‘t wel zelf zetten.’ Hij knipoogt naar me. ’Sindsdien komt ze iedere avond. Elles heet ze… ze draait soms een wasje en hangt ‘m voor me op. ’t Is nog een jong ding, hoor…negentien…ze studeert voor zuster.’ Hij zegt het met een trots alsof hij het over een aangenomen kind heeft. ‘Af en toe komt haar moeder kijken… die ken ik goed. Ze weet dat ik een meisje nooit zou…nooit zou…beschadigen. Elles is zo lief voor me.’ Hij knijpt zijn ogen dicht en veegt er gehaast een zakdoek langs.  

‘Ik mag haar er niks voor geven,’ vervolgt-ie, ‘maar ik maak geld over naar d’r moeder, en die zet het op haar spaarrekening.’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op: hoe vind ik die?
‘Ik moest nog aan u denken…pas…wat u tegen me zei.’
‘O,’zeg ik, ‘wat dan?’
‘Nou… dat je altijd hoop moet blijven houden.’ Ik ben kort onder de indruk van mezelf; wat flap ik er soms verstandige dingen uit. 

‘Oh, daar is mijn buurjongen…. Hoi Adrie!’
Buurjongen, denk ik, hij is zo breed als onze voordeur. Hij heeft Popey-armen en draagt een T-shirt met korte mouwen. Ik trek de rits van mijn jas liever nog een stukje hoger.
‘Adrie komt me helpen, omdat ik vanaf de dijk met m’n “brommer” m’n  huis niet in kom. En daarna drinken we een biertje,’ verklaart hij de komst van zijn buurjongen nader.
‘Zullen we?’ zegt Popey. We zeggen gedag. Ik kijk ze na, en denk aan de twee jonge mensen die het leven van deze oude man de moeite waard maken. Zijn glas is nu weer halfvol.  De bovenste helft!  

 

33 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Copyright © 1969-2014 Villa Kakelbont All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.2.3, from BuyNowShop.com.