49

Sch**tmus

Posted by Mirjam on mei 3, 2013 in Vroegah |

musje

Aangeslagen ligt het vogeltje op de veranda. Het musje is net tegen het raam gevlogen, en hyperventilerend staan broertje en ik er omheen. Snikkend, en met de stem drie volumestreepjes hoger, vragen we aan onze moeder: ‘Lee-hee-heeft-ie nog?’

Wij scharen ons nog wat dichter om het vogeltje. Hij beweegt niet.
‘Dood,’ zegt mijn moeder. Ze houdt niet van ingewikkeld. Waarom moeilijk doen als je het kort en krachtig zeggen kan? Voor de zekerheid blaast ze tegen de veertjes. Onverwacht beweegt er een pootje. 

Wat nu? Beetpakken? Lekker fris, denkt mijn moeder, maar ze zegt het niet.
Waar laat je zo’n diertje als je het niet te vondeling kan leggen in een nest?  Wacht…het conducteurspetje van broertje ligt voor het grijpen. 

Er zit weinig leven in het musje. Mijn moeder heeft een papje gemaakt van brood met melk, en probeert dat met een lucifertje in het bekkie te wurmen, maar het beestje reageert niet. Kort gezegd is-ie maar goed in één ding: hij heeft het hele petje onder gescheten. De bodem is één wit plakkaat.

Twee uur en talloze gebeden later krijg ik twee kwartjes voor de tram.
Het petje met het musje houd ik vast zoals een angstige bejaarde een tasje beethoudt.

Bellen hoeft niet, want bij de dierenarts staat de deur open. Aarzelend wandel ik naar binnen. Er zijn maar weinig mensen. Als de dierenarts me ziet, tovert hij een glimlach op zijn gezicht, en spreekt de geruststellende woorden: ‘Ah…een musje, leg ‘m daar maar neer, dan kijk ik er straks naar.’ Met tegenzin neem ik afscheid.

Ik probeer mezelf moed in te spreken, maar er is één gedachte die zich steeds aan me opdringt: wie gaat dat betalen? Of zou de dierenarts het uit goedheid doen? Ik ben er niet helemaal gerust op. 

Ik weet niet hoe het met het musje is afgelopen; wel dat het fout is gegaan met het  conducteurspetje. Broertje is nooit helemaal over het verlies heen gekomen. Misschien dat hij daarom later een tijd machinist is geweest: om het leed te compenseren.

 

49 Comments

  • Hahaha, mooi verhaal/mooi einde. Ik kan me die emoties ook nog wle herinneren, die ik had bij dode dieren, toen ik kind was. We zijn eens per ongeluk met de auto over een eend gereden, ik was 2 dagen van slag.

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Snap ik helemaal ;-(

    [Beantwoorden]

  • Anna zegt:

    Dier- en kinderleed gaan nogal eens samen. Toch een mooie terugblik.

    [Beantwoorden]

  • Karin zegt:

    Mooi verhaal weer Kakeltje. Broertje machinist geweest? Toch niet veranderd van baan omdat er iets anders dan een mus voor zijn trein kwam hoop ik?

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Gelukkig niet!

    [Beantwoorden]

  • Ja, zo gaat die dingen. ;o) Mooi beschreven.

    [Beantwoorden]

  • geweldig verhaal, vooral het eind ;-) mijn man is ook machinist , zal hem eens vragen naar zijn redenen ;-)

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Die hoor ik dan graag van je ;-)

    [Beantwoorden]

  • Petr@ zegt:

    Arm musje! Mijn zoon heeft net een dode jonge merel van het afdak gehaald, denk ook tegen het raam gevlogen.
    Mooi verhaal Mirjam!

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Bij ons vloog steeds een duif tegen het raam, pal waar een “huisje” met blauw glas staat. Ik heb het huisje maar weggehaald, blijkbaar wilde de duif daar steeds op gaan zitten, want nu is ie in geen velden of wegen meer te bekennen.

    [Beantwoorden]

  • Rianne zegt:

    Mooi verhaal. Ik moest ineens weer denken aan de drie uit het nest gevallen koolmeesjes in mijn tuin die constant onder mijn stoel kropen zodat pa en ma ze niet durfde te komen voeren..

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Tamelijk frusterend voor een normaal mens ;-)

    [Beantwoorden]

  • Sonnetje zegt:

    Oooohhhh… Arm musje en arme kindjes!

    [Beantwoorden]

  • Hanny zegt:

    Mooi verhaal.
    Aangezien hier amper mussen in de tuin komen, zal er niet zo snel eentje tegen het raam vliegen. Wat wel gebeurd is in het verleden, dat een vuurgoudhaantje tegen het raam vloog. Gelukkig was deze alleen maar dizzy en vloog na enige tijd op eigen kracht weer weg.

    [Beantwoorden]

  • An zegt:

    Wat een heerlijk verhaal weer en hopelijk heeft het musje de vleugels kunnen uitslaan! Mooie compensatie van dat petje :-)

    [Beantwoorden]

  • tilde zegt:

    Ik moet iedereen hierboven gelijk geven. Mooi wel een beetje triest. ook.
    Doet mij denken aan vroegen toen mijn twee kinderen twee vogeltje,eenmerel en een lijster echt hebben opgekweekt. Eerst zaten ze in een doos,arme uit een nest gevallen sukkeltjes . als ze wat groter waren in een kooitje. Het was plezierig om zien als een van ons dicht bij het kooitje kwame stonden ze daar met hun bekjes ver open en bedelde om eten.
    En ze zijn groot gekomen. En zoon heeft ze in het park laten vliegen. Een nieuw leven tegemoet.

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Haha: “uit het nest gevallen sukkeltjes.” Wat een positief verhaal, daar hou ik van! Fijn weekend Tilde :-)

    [Beantwoorden]

  • Inderdaad mooi verhaal met trieste ondertoon..
    snikk

    [Beantwoorden]

  • ingridblogs zegt:

    Hahaaa….niet leuk voor het arme musje natuurlijk!

    [Beantwoorden]

  • Elisa zegt:

    Wat een mooi verhaal met een mooi einde

    [Beantwoorden]

  • rietepietz zegt:

    Voorál in deze tijd gebeur het inderdaad regelmatig dat jonge merels bij ons het raam over het hoofd zien, gelukkig loopt het meestal met een sisser af.
    Ik vind het een prima reden om niet zo héél enthousiast te zijn met ramen zemen…. beter voor de vogels toch? De dierenarts heeft het vogeltje waarschijnlijk snel uit z’n lijden geholpen , dat heeft de pet van je broer natuurlijk niet kunnen redden!

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    De bodem viel halverwege als bijna uit het petje ;-) Niks gewend hè? En maar zeggen dat vroegah alles beter was, hihi.

    [Beantwoorden]

  • klaproos zegt:

    whahahah wat een verhaal kakeltje,
    dat arme mussie, ik heb met het beestje te doen,
    ik denk de dierenarts ook….

    dag kakeltje, blijf lekker kakelen hé

    [Beantwoorden]

  • Mrs. T. zegt:

    Ach gossie. Herkenbaar. Ben ooit gestopt omdat er een meerkoetje langs de weg zat. Bij nadere inspectie bleek er een pootje zo goed als af te zijn. Ik heb het beestje in een boodschappenkratje gedaan en thuis de dierenambulance gebeld. Vond het zo zielig om dat arme beestje te zien.

    [Beantwoorden]

  • Diana Drent zegt:

    Waarschijnlijk heeft de dierenarts er niets aan gedaan en is het vogeltje uiteindelijk gestorven. Ik heb trouwens ook nog nooit gehoord van een dierenarts die musjes opereert. Hihi.

    Maar dat hij het in ontvangst nam is wel erg lief.

    Ik wou je even doorgeven dat ik stop met bloggen. Vandaag mijn laatste definitieve log geplaatst.

    Bedankt voor je altijd leuke grappige, ontroerende logjes, en je lieve reacties in mijn blog.

    Liefs,
    Diana

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Erg jammer dat je stopt, maar het zal je zeeen van tijd opleveren… Succes met je nieuwe plannen!

    [Beantwoorden]

  • hanscke zegt:

    Ach wat lief. Het is maar goed dat je niet weet hoe het echt afgelopen is. Je kunt je nu in mooie gedachtes wentelen waarin het heel goed is afgelopen met het musje.
    Ik vind het trouwens nog steeds niet fijn om dode dieren te zien. Een dode kat langs de weg? Mijn dag is verpest.

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Wat ik nog erger vind is dat mensen die een kat aanrijden, gewoon doorrijden. Dat zijn pas horken!
    Maar ik ken ook weer mensen die zich om dierenleed bekommeren, dus laat ik dat maar zwaarder wegen ;-)

    [Beantwoorden]

  • Shirel en ik hebben vorig jaar een een jonge ekster gevangen en hebben we naar de dierenambulance gebeld en die hebben hem opgehaald. Dat vond ze een hele belevenis.

    Love As Always
    Di Mario

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Kinderen hebben altijd een groot hart als het om dieren gaat :-)

    [Beantwoorden]

  • Redstar zegt:

    Hier hebben we stickers op de ramen geplakt zodat de vogels er niet tegen aan vliegen. Het scheelt een berg leed.
    Bedankt voor je bericht bij mij.

    [Beantwoorden]

  • CHRISTA zegt:

    oooh, wat een leuk verhaaltje! Ik was ook al zo’n dierenredster! Ik wou later een dierenasiel beginnen, maar mijn leven heeft een andere wending genomen.

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Ik heb wel papieren gehaald om zelf een dierenasiel of -pension te beginnen, maar ik heb er nooit wat mee gedaan, want er was geen werk in te vinden.
    ALs je alles van tevoren weet…

    [Beantwoorden]

  • Elisabeth zegt:

    Ach wat een verhaal.Ik had eens twee kleine jongetjes bij mijn poort met een wel ”heel erg dood” koolmeesje .Ze vroegen wat ze moesten doen en ik heb ze gezegd dat ze maar een kuiltje voor het beestje moesten graven en hem erin leggen met een bloemetje er op .En heel lief hebben ze dat gedaan.Mijn Dochter is ook zo iemand die altijd met dieren bezig is ,de dierenambulance is al heel wat keren bij haar geweest als ze weer een gewonde vogel mee naar huis genomen had.
    Liefs Elisabeth

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Jong geleerd is oud gedaan ;-)

    [Beantwoorden]

  • Desire zegt:

    Ah gats, het arme vogeltje en arme jullie. Hier ook regelmatig beesten die tegen het raam vliegen … dan krijg ik het ‘verwijt’ dat mijn ramen te schoon zijn, nou ja.
    Toevallig. Net als jij heb ik ook ooit mijn papieren gehaald om een dierenasiel/pension te beginnen. Vlak daarna kreeg ik mijn eerste koter … toen werd het een ander soort pension ;-)

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Haha, en een stuk moeilijker opvoedbaar ;-)

    [Beantwoorden]

  • gewoonanneke zegt:

    Een mooi verhaal, ja dat gebeurt regelmatig. Wil je de illusie niet ontnemen maar toen wij nog een dierenwinkel hadden kwamen ze ook vaak vogeltjes brengen en eigenlijk was er nooit een die het overleefde helaas soms. Heb het heel vaak geprobeerd met zaadjes, wormpjes maar het is gewoon heel moeilijk.

    [Beantwoorden]

  • Truus zegt:

    Hier ook al een aantal keren meegemaakt. Meestal is de hersenschudding dusdanig groot dat ze het niet overleven. Kan er maar niet aan wennen. :-(
    Maar weer schitterend verteld Kakel. :-)

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Een compliment voor jezelf dat je er nooit aan zult wennen!

    [Beantwoorden]

  • platoonline zegt:

    Prima opgeschreven jeugdherinnering. Herkenbaar. Nog niet zo lang geleden beleefde ik hetzelfde. Er zat een gewonde mus in de heg. Ik probeerde hem te verzorgen. Buuvje van 89 kwam er aan en zei: die gaat dood, geef hem maar een klap op zijn kop. Maar dat kon ik niet. Musje ging inderdaad dood.
    Vroeger waren de mensen misschien wel een beetje harder dan wij.

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Pas zag ik op tv een stukje uit “man bijt hond.” Een man was helemaal wezenloos van vogels, en had op zijn dak bakken met verschillend vogelvoer en camera’s erop, zodat ie in zijn huiskamer naar het buitengebeuren kon kijken. Kwam er een spreeuw aangevlogen. De man uitgelaten vertellen over hoe mooi zijn verenpak glansde in de zon, de kleur van de snavel. En hij eindigde met de zin: “prachtige beesten. Bij ons thuis schoten we die vroeger dood. Bedoel je zoiets ;-) Mensen hadden vroegah ook geen geld voor de dierenarts. Een zieke hond schoten ze dood, en konijnen verdwenen in de pan…

    [Beantwoorden]

  • hanneke zegt:

    wat zorgzaam.
    ik vraag me ook af hoe het met de mus is afgelopen……
    ik weet wel zeker dat hij inmiddels niet meer leeft :)

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Haha! Ik was toen acht jaar of zo, dus die mus is al 100 x gereincarneerd ;-)

    [Beantwoorden]

  • Trees zegt:

    Hij zal wel echt dood zijn gegaan hoor! Ik vraag me ook af of die dierenarts er wel echt naar heeft gekeken… maar dat zou wel moeten, je bent dierenarts of je bent het niet?
    Arm broertje… hij zal het vast nog steeds weten. Er zijn zo vaak dingen uit je jeugd die je echt nooit vergeten kunt en dit is ook zoiets… Je hebt er weer een lekker verhaal van gebakken!

    [Beantwoorden]

  • Och gut… wat lief! We hebben samen een jaar of wat geleden op vakantie in Spanje nog een dode RAT begraven. Het beest lag op de een of andere manier op een ochtend op de bodem van het zwembad (nu nog krijg ik kippenvel als ik eraan denk!) maar dochterlief wou absoluut een passende begrafenis…. Dus maakte ik een mooie doos en gingen de overige familieleden gepaste liederen zingen…..!

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Dankzij jouw reactie schiet er bij mij meteen een verhaal te binnen van mijn dochtertje. Ik ga ‘t meteen schrijven. Dankjewel!

    [Beantwoorden]

  • Narda zegt:

    Agosss.
    Mooi geschreven je verhalen van vroeger.
    Ik denk dat we niet veel in leeftijd schelen (’67)
    Zelf heb ik ook een paar verhalen over vroeger op mijn blog
    Misschien vind je het leuk om te lezen.
    Vast ook weer herkenbaar voor jou
    groetjes, Narda

    [Beantwoorden]

    Mirjam Reply:

    Ik ben vijf jaar ouder, maar dat is geen garantie dat ik ook wijzer ben.
    Bedankt voor je reactie! Ik ga zeker je vroegah-verhalen lezen :D

    [Beantwoorden]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Copyright © 1969-2014 Villa Kakelbont All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.2.4.1, from BuyNowShop.com.