Keverliefde

Kever 20-94-DK

Mijn vaders eerste auto was een Kever, en die stond groen te stralen voor ons portiek in Rotterdam.
Een hele fijne auto: stond je op de treeplank wanneer de motor draaide, dan schudde je verrukkelijk heen en weer. 

Al was de Kever weinig groter dan een koffiemolen, gingen we een dag naar zee, dan pasten toch al onze spullen erin. En als de buitenlucht Broeah en mij teveel  was geworden, gingen we kop aan kont op de achterbank liggen slapen.

Toen wij groter groeiden, zei mijn vader op een dag dat we aan een grotere auto toe waren. Broeah en ik wisten dat de tijd van afscheid nemen van de Kever aangebroken was, en dat ging ons aan ons hart.
‘Heerlijk juist een grote auto,’ acteerde mijn moeder opgewekt. Haar stem klonk echter alsof ze bang was wroeging te krijgen. 

De Kever werd verkocht aan een “verwende jonge kerel.”  Behalve verwend,  bleek hij geen incasseringsvermogen en een ultrakort lontje te hebben.
Wij woonden inmiddels op de negende verdieping van een flat, en in de diepte zag Broeah ons oude karretje door de straat racen. Verheugd wees hij naar beneden. Wij keken belangstellend toe hoe onze groene ex een parkeervak in wilde draaien, maar een andere auto hem net voor was. De Jonge Kerel reed achteruit, gaf gas en reed met geweld tegen de geparkeerde auto aan. 

Mijn moeder kon een huivering niet onderdrukken. We hadden al die jaren goed voor ons autootje gezorgd: op tijd zijn natje en droogje in de garage en zijn buitenkant gewreven tot-ie blonk. En nu was dit onze dank! Volmondig wenste ze de Jonge Kerel een hoofd toe dat spoedig kaal zou worden van de schurft. 

Van auto’s heb ik nooit verstand willen krijgen, maar dat pok-pok-pok geluid herken ik uit duizenden, en dat eerste nummerbord vergeet ik nooit. 

 

43 thoughts on “Keverliefde

  1. Ik heb zelf rijbewijs noch auto, maar toch doet dit verhaal me wat. Want als we vroeger bij onze ouders achter op de fiets zaten (op weg naar het strand) dan telden we altijd kevers. Soms misten we er wel eens een paar (vooral die uit tegenovergestelde richting plotseling van achter de ouderlijke rug tevoorschijn schoten) maar die fantaseerden we er dan zelf bij. Die met een roostertje van achteren, telden niet mee. Dat vonden we geen echte. De huidige kevers vind ik helemaal niks.

    Prachtverhaal.

    • De nieuwe kevers zijn surrogaat, maar dat komt ook denk ik omdat de ouwe pure nostalgie zijn, en wat kan daar nou aan tippen?
      Leuk zoals iedereen zijn eigen herinnering aan kevers heeft.

  2. Ik zie ze nog regelmatig rijden, zowel The Old Beetle als The New Beetle. Vooral op de Veluwe zie je regelmatig Oldtimers want het is een geliefd gebied om te toeren. 🙂
    Maar wat een h*fter zeg, die Jonge Kerel! 🙁

  3. Keverliefde

    houden van voelt hetzelfde in elke levende taal
    en het doet verschrikkelijk veel pijn
    wanneer de gevoelens niet wederkerig zijn
    sommigen worden verliefd op een hoop metaal

    Lenjef 🙂

  4. Ah… de Kever: mijn allereerste karretje en ja, ik weet ook nog altijd het kenteken. Ik hield van dat brommerige snorrige geluid. Flink wat in rondgetoerd. Leuke herinneringen komen boven!

  5. ik ken ze natuurlijk ook, want in de familie hadden ze er ook een paar, het waren leuke autotjes, veel mooier dan die moderne kevertjes van nu

    • Een dorp verderop zit een liefhebber die oude kevers opknapt. Ik kijk elke keer weer mijn ogen uit, en dep in het voorbijrijden mijn mond droog van het kwijlen 😉

  6. Voor een echte stoere oude Kever (goed onderhouden) zou ik wellicht toch met pijn in mijn hart afscheid willen nemen van ‘de mooierder’, mijn trouwe polo van bijna 18, waar ik zelf alweer 14 jaar in rond rij!

  7. Wij hadden een blauwe kever en reden daarmee naar zuid Spanje met drie meiden achterin, een vader die de hele 1800 km Zware Van Nelle rookte en twee koffers op het dak.
    We moesten zitten op de badlakens, anders kon niet alles mee:-)

  8. Pot vol blommen wat een rotjoch om de kever zo te vernielen!!Wat waren ze leuk de kevertjes!En ja hoor laat die goser maar kaal worden hahaha
    Liefs Elisabeth

  9. Heerlijk verhaal. Onze eerste auto was een rode eend. Zelf heb ik in de jaren 70 ook nog een tijdje eend gereden. Nu moet ik alleen nog slikken als ik mijn felblauwe Kia Rio in het dorp zie rijden. Snik.

  10. Leuk ‘Keververhaal’!
    Zulke herinneringen moet je koesteren.
    Dat kenteken onthouden, hebben er vele.
    Onze auto (het Engelse kreng) de Ford Cortina droeg het kenteken 65-67-BR
    Wij hadden beter voor de Duitse Ford Taunus kunnen kiezen, had ons een boel ellende en geld gescheeld.

    In de VW Kever had ik rijlessen.
    fl 47.50 voor de eerste 10 lessen.
    Na 12 lessen deed ik examen en zakte als een baksteen vanwege de zenuwen en een zenuwaanjagende examinator die na elk commando van hem zei, ‘zo,zo,zo’!
    En bij elke ‘zo’ wipte ik wat in mijn stoel.

      • Dan verkeer je in goed gezelschap 😉 Ik ken massa’s mensen die de hoop na de derde keer op hebben gegeven en wij hebben ‘m toch nog mooi gehaald!

  11. Oef ja herinneringen die je bij blijven…..soortgelijk verhaal hier maar dan zonder flat-& portiek en niet met een kever maar met een trabant…

    Ben toch wel nieuwsgierig naar hoe die ‘car-wrecker’ er nu uitziet 😉

    Fijne zondag lieverd, -x-♥

  12. Oei. Zou de Jonge Kerel nog haar hebben? 😉
    Maar verder, wat een nostalgie … mijn (kale ;-)) opa had vroeger ook zo één. Een lichte blauwe. Hartstikke tof want verder had haast niemand nog een auto. Ik weet nog dat ik dan in die lichtblauwe Kever zat, achter mijn opa en ik had zicht op zijn nek. En in zijn nek zaten allemaal rimpels, kruislings, zoals de bovenkant van een appeltaart. Gek hè? Is me altijd bijgebleven haha!

    • De vreemdste dingen kun je je soms nog herinneren. Geen idee wat het nut daarvan is. Op school had ik daar vroegah totaal geen last van 😉

  13. Een kever heeft ook wel wat. Absoluut. Zo heb ik wat met het ZX type van Citroën, en met Harley Davidson
    Je moet maar ergens een tik van hebben toch.

  14. De onze was oranje en de eerste keer dat ik er in reed raakte ik verzakt in de Loet toen ik wilde keren in het gras. Daarna hebben we er nog veel mooie km mee gemaakt…

    • Welkom Anna! Bedankt voor je reactie. Mijn eerste auto blijft ook bijzonder: als het gevroren had, zaten de ijsbloemen aan de binnenkant van de ramen 🙂

  15. Jaaa, wij hadden vroeger thuis ook een kever, een witte, mooi ding totdat er een grote vrachtauto achterop reed. Ik zat achterin toen het gebeurde en had een serieus gat in mijn hoofd waar nu nog een klein plekje zonder haren zit (overigens niet te zien voor de onwetende onder ons). Maar dat was dus ook het einde van onze kever 🙁

  16. Zo, je moeder had hem echt zitten hè. Maar heel logisch hoor.
    Wat een rotjong om die auto zo te vernielen… heeft toch geld gekost? Ik vond een Kever altijd erg klein, mijn zwager had er een in 1968 en als we wel eens meereden zaten we achterin, vond het wel heel krap…
    Mijn dochter wil haar auto inruilen, ze kocht hem bijna 8 jaar geleden nieuw, een Peugeot 206 CC. Met rood-zwart leren bekleding. Het is een beetje haar kindje. Hij is nog als nieuw. Er zitten al nieuwe banden om en nog meer onderdelen. Nu is hij eigenlijk perfect, dus het hoeft eigenlijk niet. Maar als ze het doet wil ze hem zo ver mogelijk van haar huis inruilen want ze hoopt hem nooit meer terug te zien. Daar kan ze niet tegen ;-).

  17. Hier óók al sentiment bij zo’n Kever, toen ik Henk leerde kennen (1958)deelde hij samen met z’n vriend een Kever van de kleur op de foto, nog met twee ruitjes aan de achterkant. Ik kreeg er de eerste kus in ….zwijmel!
    Ik begrijp dus hélemaal dat het roemloze eind van jullie kever pijnlijk was!

  18. Oeii, das een nare verwensing. Een beetje man zou dat het aller-allerergste vinden 😉

    Ik heb dat met de lelijke eend van mijn moeder. Dat was de leukste auto ooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *