Vlucht

vlucht

Schrijfuitdaging WE-300 van Plato met als thema: lekken.

Nerveus veegt ze haar klamme handen droog aan haar spijkerbroek. Ze is gespannen haar man weer te zien. Hij is drie maanden voor de zaak naar Mexico geweest, en zij heeft die tijd gebruikt om na te denken over een eventuele scheiding. Ze hadden nog maar weinig raakvlakken en leefden in feite samen alleen. Ze heeft geen idee wanneer de eerste haarscheurtjes in hun huwelijk ontstaan zijn, wel dat je de fouten dik ziet wanneer de liefde dun is. Ze heeft aan hun verkeringstijd gedacht, aan de gedeelde liefde voor hun kinderen, en ze kan niet wachten haar man in de armen te sluiten. Haar hart heeft dat al gedaan. De landing van het vliegtuig zal de aanzet zijn voor een nieuwe, gezamenlijke start. Met tomeloze vreugde stapt ze in de auto en zet de radio aan.  

In de auto neuriet ze met de nieuwste hits mee. Ze is blij haar man na een afwezigheid van een week in Londen, van het vliegveld te kunnen halen. Al zijn ze ruim vijftien jaar getrouwd, dat ene weekje zonder hem voelde thuis – met hun vier kinderen – toch aan als leeg.
Ze heeft het huis opgeruimd, de bloemenvazen gevuld en vanavond zal ze zijn lievelingskostje koken. Alles is geregeld voor een warm welkom.
Op de radio wordt de muziek plots onderbroken. Vast een filemelding. Ze wil overschakelen naar een ander station als haar hand vlak voor de radio stil blijft hangen. Vage onrust verspreidt zich in een razend tempo. 
 

“Dit is een extra nieuwsbericht. Op Schiphol heeft een vliegtuig de landingsbaan gemist, en is in de berm terechtgekomen. Het toestel is in tweeen gebroken, en door een gat in de brandstoftank, direct in brand gevlogen. De hulpdiensten zijn tal er plaatse. Het is nog niet bekend om welke vlucht het gaat.”  

71 thoughts on “Vlucht

  1. Knappe WE! Nochtans is al gebleken dat je toch het meeste gevaar op een ongeluk loopt in de wagen, niet in het vliegtuig! Maar toch knappe WE!

  2. Al die sores… En er landen zovéél vliegtuigen uit zovéél landen, misschien was het een vliegtuig waar geen van beiden in zat, en moeten ze allebei hun heel verschillende emoties verwerken als de situatie duidelijk wordt…?

  3. Het is voor het eerst dat ik bij je lees. Dat komt omdat ik nu ook meedoe bij Plato en ik het leuk vind ook de verhalen van anderen te lezen.
    Wat een mooi verhaal! En vooral dat open eind zet je aan het denken.

  4. Zo zou een verkeerde aankomst zomaar de mogelijkheid van een nieuwe start kunnen zijn… Zo’n bericht is voor haar wel een echte cliffhanger.

    • Sorry Gwennie 🙂 Het vliegen loopt vast gesmeerd, heus!
      Neem een dik schrift en een pen mee, en je favoriete muziek.
      En er zit vast iemand naast je die je lief hebt…
      Liefs Kakel

  5. Wat een prachtig verhaal. Echt geweldig zoals de twee verhaallijnen in elkaar overlopen. En spannend! Ik ben benieuwd naar het vervolg.

    Dank je wel voor je mooie reactie op mijn blog.

    Liefs Frederique

  6. Uh je weet het wel weer te brengen hoor! Pracht van een we-300. Wie van beide haalt het? Of misschien, heel misschien wel allebei… hoop stiekem van wel. Al is het maar voor de kinderen 🙂

  7. Eigenlijk een mooi begin voor een boek. Twee verhaallijnen, twee mensen die elkaar leren kennen door die fatale gebeurtenis en hoe het dan verder gaat…

  8. Lastig reageren hier, hoor. Steeds als ik mijn reactie wil plaatsen roept ie dat die pagina niet gevonden kan worden. Dus nu take 4.
    Buiten deze twee vrouwen zijn er zeer waarschijnlijk heel veel mensen meer, die met angst en beven op verdere berichten wachten.
    Mooi verhaal, al heb ik het meerdere malen moeten lezen om het volledig te begrijpen. (word al een dagje ouder, hè) Knap.

    • Nee joh, dat ligt toch niet aan jou dat dat reageren niet lukt!
      Maar ja, aan mij ligt het ook niet 🙂
      Ik zal iemand eens vriendelijk aankijken/mailen of er iets aan gedaan kan worden.
      Reageren moet wel leuk blijven, natuurlijk. Je bent in ieder geval wel een volhouder!

  9. Spannend verhaal met een eind, dat onze fantasie aan het werk zet.
    Ik weet het niet hoor, wie ik het meest zou “gunnen” dat haar man niet is verongelukt.
    Laat het maar een vrachtvliegtuig zijn……. Krijgen die vrouwen allebei hun man terug.

  10. Luguber weer meid.

    2 mannen, 2 vrouwen, 2 vluchten…. vrouwen die in opgewonden spanning hun echtgenoot in de armen willen vliegen… en dan laat jij ons in het ongewisse over of dat ook werkelijk gebeurt of niet…

    En toch kan een ongeluk voor sommigen ook een geluk zijn, dat is nog wel het meest lugubere aan zoiets.

    -x-♥

    • Ik zal je eerlijk vertellen dat ik zelf geen keus kon maken.
      Ja, een tikkeltje luguber is het (weer) wel.
      Toch zoek ik dat niet bewust op. Misschien zit het gewoon in me 🙂
      Fijn dat jij nog de meest lugubere vorm beschrijft!
      Liefs xxx

      • oh enne wat het ‘gunnen’ betreft….
        ondanks dat mij helaas vaak is gebleken dat mensen geen 2e kans verdienen wil ik toch blijven vinden dat ieder mens een 2e kans verdient.

        Ik gun dus beide vrouwen evenveel dat hun man snel de armen om hen heen slaat…. maar dan wel onder de voorwaarde dat die mannen dat ook het allerliefste willen….als die mannen al een scheve schaats reden en van plan zijn dat te blijven doen…dan hoeven die vrouwen hen niet terug om verder leed te voorkomen.

    • Er zijn inderdaad drie mogelijkheden.
      De mooiste is natuurlijk dat het lot geen van beide vrouwen treft.
      Maar zou jij een keuze kunnen maken?

  11. En naast hun nog veel meer vrouwen (en andere familieleden en naasten) die dit nieuws horen. Ik hoop nooit een van deze te hoeven zijn.
    Mooie WE-300!

  12. Het thema is verdrietig.
    De vrouw van de man die naar Londen ging is misschien straks meer dan verdrietig want we weten niet of het DAT vliegtuig is.

    De vrouw van de man die naar Mexico ging, daar is iets vreemds aan. In het eerste deel van de alinea lijkt de relatie opgebrand. Maar na het denken aan haar verkeringstijd is het weer bij haar plotseling omgeslagen. Dat klinkt eerlijk gezegd wat abrupt en ongeloofwaardig.
    Ook van haar weten we niet of juist DIT het vliegtuig is of dat er niets aan de hand is.

    Een goede WE waarin we als lezers met wat vragen blijven zitten. Dat maakt het wel een stuk spannender dan wanneer er plotseling een Mexicaans en Londens vliegtuig tegen elkaar opknallen en uit de lucht donderen. 🙂

    • Oei, oei, Plato. Zat het elastiek van je pyjamabroek een beetje te strak toen je opstond 🙂 Je weet het weer plastisch te omschrijven.
      Het wringt wel een beetje, maar ik heb besloten dat drie maanden lang nadenken over je verkeringstijd
      en de wederzijdse liefde voor de kinderen wel een goede basis is/wordt/blijft.
      Welk van de twee vrouwen gun jij het meest de terugkeer van haar man?
      Zelf ben ik er nog niet uit.

      • Er zat niets te strak. Mijn reactie was serieus bedoeld. Ik haalde er geen twee vrouwen uit. Maakt verder niet uit. Goed verhaal.

      • Het is moeilijk je eigen verhaal met andere ogen te lezen.
        Ik dacht dat de plaatsen van vertrek (Mexico en Londen) wel duidelijk genoeg zouden zijn.
        Als ik de dames een naam had gegeven had het misschien leesbaarder geweest.
        Fijn weekend!

  13. Samen alleen is een vreselijke kooi waarin je opgesloten kunt zitten. Het is of samen samen, of alleen alleen.
    Als er niets meer is kun je inderdaad beter scheiden.
    De vrouw in de auto zal zich goed klem voelen zitten. Zij is mss wel de rest van haar leven alleen.
    Puik geschreven!
    grts

    • Die vraag heb ik mezelf ook gesteld, en het gekke is, ik kan geen keuze maken.
      Geen idee wie van de twee dames ik het meest de terugkeer van haar echtgenoot gun.

  14. Brr getver, mijn zoon vliegt morgen terug uit Amerika haha…. Blijf het altijd spannend vinden en blij als ie weer thuis is. Vanavond belde onverwacht mijn ex over een advertentie voor werk bij mij in de buurt. Hij belt nooit, mijn hart stond stil,dacht echt dat er iets met ons kind was..
    Maar het is een mooi verhaal, hoop dat het voor beide dames niet bestemd was dat gun je niemand dus.

    • Oh, sorry. Ja, dan knijp je altijd in je handjes als ie weer veilig geland is.
      Mijn man gaat regelmatig weg voor zijn werk. Naar Zweden of Londen. Ook per vliegtuig.
      Ik vind het ook maar niks. Tenzij ik mee kan 🙂
      Je zoon komt vast weer veilig thuis!

    • Haha! Het klopt wat er op je blog staat en gememoreerd werd tijdens het afscheid
      van je vorige baan: Je hoort ‘m weinig, maar áls ie iets zegt, zegt-ie het goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *