Is ’t gratis??

Gebakken peren

 

Drie studenten in identieke jassen, met klembordjes en een AD-tje in de hand, staan voor de ingang van Appie. Eén stapt op me af, de krant uitnodigend in z’n hand. Ik zeg afwerend : ‘We hebben al een weekendabonnement.’
‘Mevrouw,’ zegt de student, ‘dan heb ik uitgerekend voor u goed nieuws!’ O nee, denk ik, geen verkooppraatje. Streng spreek ik mezelf toe: zie het als een uitdaging. 

‘De krant heeft een fout gemaakt waardoor weekendabonnees benadeeld worden, en vandaar dat ik u namens het AD het volgende mag aanbieden: vier kookboeken van Herman den Blijker, een jaar lang elke week de krant tegen het weekendtarief, en als klapstuk nog een barbecue die binnen drie weken gratis wordt thuisbezorgd.’ De student brengt het goed; hij geeft nog net geen licht.

Ik ben een Nederlander, dus iets gratis: graag, maar zoveel voor niets? Ik ruik lont, of het moet de barbecue in die doos daar zijn. De student ziet er uit als een Jezusfiguur en dat wekt enig vertrouwen, maar het kán gewoon niet, het bestaat niet, ik word gigantisch in de maling genomen, en straks springt ineens R.alph I.nbar uit het struikgewas tevoorschijn. O nee, die is dood, wat een geluk.

‘Mevrouw,’ vertelt Jezus verder, ‘ het is ècht waar!’ Ik kijk naar zijn medestudenten. Hun gezicht zegt niet: daar heb je weer zo’n gelukkige huisvrouw. Vast zwaar getraind. Ondertussen maak ik geen intelligente indruk. Niet dat mijn onderkaak op de grond is gevallen; wel kijk ik Jezus aan alsof ik versteend ben.

‘Ik…eh…waar eh…staan de kleine lettertjes?’ vraag ik achterdochtig. ‘Hier, mevrouw,’ wijst hij, en ik lees niets wat ik nog niet weet. Ik denk aan de Tour de France en elke dag de krant…Ik ben om, zet mijn handtekening, en nog steeds niet helemaal gerust, sjouw ik de doos met kookboeken mee naar huis. 

Nu sta ik stijf van de stress. Herman zit naast me op de bank, maar is helemaal mijn type niet, en mijn eigen Man gelooft niet, wat ik ook niet durfde te geloven. Eén afspraak zijn ze al niet nagekomen: de krant zou over een week bezorgd worden, en er zijn ruim twee weken voorbij. Ik zit mooi met de gebakken peren, gegaard op onze eigen doorgeroest barbecue.

61 thoughts on “Is ’t gratis??

    • Die ga ik onthouden! En dan zet ik er een gezicht bij op dat ze me nog geloven ook 😉
      Ik heb ook nog vertrouwen in het AD. Nu nog in de Tour…

    • Boekje kopen? Opbrengst is voor Kika!
      Ik heb ze nog niet eens ingekeken. Heb alleen gezien dat elk seizoen een kookboekje heeft.
      Nou ja, als je herfst hebt, zit je het hele jaar goed 😉

  1. Ik zie dat verkopers regelmatig staan, maar aan mij hebben ze geregeld een harde kluif. Een zeer harde. Een waar niet in te bijten valt.
    Ik kom dus echt nooit thuis met zulk soort abonnementen en dergelijke.

    • Dankje Tagrijn, aan jou heb ik tenminste wat! De boeken kosten in de winkel 8,95 per stuk.
      Als ik er 5,00 per stuk voor krijg, ben ik tevreden. En Kika ook 🙂

  2. Jij wist niet dat Ralph Inbar in reïncarnatie geloofde?
    Lef heb je wel, ben bijna jaloers, op internet schrijven dat je het een geluk vind dat iemand dood is, durf ik niet hoor 😉

    Enne gebakken peren zijn best lekker *grijns*, zelfs die van mij smaken beter dan die van HdB 😉

    • Nou ja, het was niet echt persoonlijk bedoeld natuurlijk 😉
      De boeken van HdB ga ik verkopen voor Kika. Dat smaakt me een stuk beter dan al die recepten die erin staan, hihi!

  3. Ach die krant komt vast nog wel hoor! Misschien hebben ze de verkeerde maand ingevuld bij de begindatum… Ik bekijk alles altijd positief en die kookboeken heb je binnen toch?
    Ik zeg ook altijd nee, ik lees geen kranten, gun mezelf er ook echt de tijd niet voor, dus ik ben gauw klaar ;-).
    Een heerlijk verhaal weer, ik zag je gewoon twijfelen en denken :-).

    • Nog een geluk dat je mijn kaak niet op straat hebt zien liggen 😉
      Vannacht lag ik ook al te denken: als die bbq komt, steek ik ‘m in de hens met de kranten. Maar ja…dan moet ik ze wel eerst ontvangen 🙂

  4. Ik kom hier vanochtend nog even buurten. Want het is stil buiten en ook de weblog lijkt wel uitgestorven. Dus ik dacht op zijn Zaans: effe een bakkie doen bij Kakel. Nou, hier is het ook stil. Ik dacht: hoe kan dat. En ineens wist ik het. Je hebt ooit eens ergens geschreven dat je meestal niet komt op blogs waar meer dan 40 reacties op komen (waarom weet ik niet maar zoiets kan natuurlijk). Enne… tja, jij overschrijdt dat aantal hier moeiteloos. Ergo: je zit klem, je mag van jezelf niet meer op je eigen blog komen.

    Ik wist het wel: er zijn véél erger dingen dan die crisis.

    • Heb ik dat een keer geschreven? Goh, ik moet toch eens beter gaan onthouden wat ik allemaal voor boodschap 😉 achterlaat. Kan het me niet herinneren. Ik zit meteen te verzinnen wat mijn aversie ertegen was… Volgens mij doe ik alleen maar dingen waar ik zelf zin in heb. Nou ja, niet naar de tandarts gaan, maar dat heeft een puur praktische reden. Niet meer achter je eigen blog mogen zitten…nee, daar kan geen crisis aan tippen. Met of zonder 3%.
      Gezellig dat je ff langs geweest bent. Laat het de volgende keer ff weten, dan mag je ook binnen 😉
      Als ik die foto van broer en mij zou hebben, zou ik ‘m ook koesteren, Plato!

  5. Broer en zus op één blog. Daar zou ik nou wel eens een foto van willen zien. Twee,ongetwijfeld creatieve en humoristische, mensen op één plaatje. 🙂

  6. Straatverkopers kun je maar beter niet vertrouwen, ze leiden je stuk voor stuk om de tuin.
    Laatst werden we aangesproken door iemand van Essent, een wereldaanbieding voor Eneco klanten!
    Een jaar lang 40% goedkoper uit dan bij eneco, en daarna altijd 15%!.
    De brochure die hij liet zien toonde veel lagere kortingen, maar dat was volgens hem ‘een andere actie’.

    Tuurlijk’, zei ik tegen hem terwijl ik hem recht aankeek. En daar houden straatverkopers niet van: recht aankijken. Dan zie je hun ziel en zie je dat ze zenuwachtig wegkijken.
    Hij lief rood aan, en wij liepen weg 😉

    • Sommige mensen kunnen moeilijk nee zeggen, terwijl ik juist moeilijk ja kan zeggen. En net die ene keer omdat ik aan de Tour dacht, tuinde ik erin.
      Wie weet komt de bbq alsnog. Kom je ‘m dan gezellig bij ons inwijden??

      Ik ga jou heel binnenkort ook recht in de ogen kijken, en daarna krijg je een cadeautje van me. Je raadt NOOIT was het is 🙂
      Een dikke pakkerd van suZ

  7. Ik heb het al zover dat als ze van de telegrof er staan dat ze hard wegrennen voor me. Ze lichten elkaar in denk ik. Het begint al met Meneer een gratis krantje… Mijn enige reactie is dan… ehh, zie ik eruit alsof ik geen krant kan betalen? De rest van de discussie zal ik je maar besparen.

    Love As Always
    Di mario

  8. Volgende keer gewoon zeggen dat je de krant op het werk leest, dat werkt altijd (behalve dat men weleens een wenkbrauw optrekt en afvraagt wat ik dan wel niet voor baan heb)

  9. Ik zeg altijd: helaas, ik kan het niet betalen, er is deze maand weer een stukje pensioen Europa ingegaan. Het spijt me. En dan kijk ik zo hondszielig dat ze me nog net geen krant gratis toestoppen.
    Goed he? Zo heb ik ook eens een nieuwe gasmaatschappij geweigerd. Maar die jongen kwam van rechts. Hij wilde hoe dan ook verkopen. En toen ik niet wilde meewerken stak hij, midden op straat een middelvinger op.
    Leuk he? Ik heb voor hem geapplaudisseerd maar hij bleef woest chagrijnig.

    Nou hier moest ik allemaal aan denken na jouw stukje, Mirjam. Omdat het weer zo aangrijpend en hilarisch geschreven is.

    • Haha, geapplaudisseerd…ik lag me hier een breuk. Wat een stuk chagrijn, die verkoper van rechts.
      Ik heb tranen uit mijn ogen zitten vegen van jouw reactie. Heerlijk!

  10. Ik heb altijd het idee, WANNEER ZE KOMEN, ze komen NIET om mij te verwennen!
    .
    Maar dat Ralf Inbar uit de struiken zou komen springen…………daarbij lag ik dus helemaal in een deuk!

  11. Ooit ben ik met zo’n mooi praatje terug gegaan van Oxxio naar Essent. Ik kreeg mijn senseo thuisgestuurd maar Oxxio bleef rekeningen sturen, Bleken twee verschillende afdelingen te zijn en op de afdeling ‘handel dit verder even af’ was mijn overstap in het halfronde archief, (aak vuilnisbak) terecht gekomen. Uiteindelijk is het goed gekomen.

    Je kan er een belletje aan wagen. Wie weet hebben er veel meer mensen getekend en hebben ze handen te kort voor de administratieve verwerking.

    • Er staan een telefoonnummer op de kopie en ik kan binnen een maand na de bezorging van de eerste krant, nog afzeggen. Dus geld kost in ieder geval geen geld 🙂

  12. Ik zei het toch in een vorig logje….. neem iemand mee in een rolstoel en je bent compleet onzichtbaar voor dit type verkopers 😉 zit jij niet met de gebakken peren en houd jij je “appeltje voor de dorst” over 😉

    • Dus als ik jou goed begrijp kan ik voortaan beter in een rolstoel boodschappen gaan doen? Ik zal er eens voorzichtig naar informeren bij mijn schone zus. Ze werkt in de zorg en heeft vast wel ergens zo’n stoel over 🙂

  13. Voor niets gaat de zon op

    helemaal gratis bestaat niet en heeft nooit bestaan
    tenzij een pak slaag
    en een of andere plaag
    maar daar zullen er niet veel vroeger voor opstaan

    Lenjef 🙂

  14. Die zien er smakelijk uit ! die peren bedoel ik natuurlijk..

    Als ik iets nodig heb ga ik het in de winkel kopen, Nooit op straat. Niet te vertouwen ! !

  15. Hahaha, dus zo zien gebakken peren er uit. Wel mooie gebakken peren trouwens. Maar je zal er maar mee zitten… Er zit niets anders op dan je toch maar een beetje in Herman te verdiepen. Wie weet valt-ie mee 🙂

    • Die peertjes komen natuurlijk niet van de bbq maar uit de oven. Natuurlijk had jij dat ook al lang gezien, maar ik vond ’t zo’n mooi plaatje 🙂

  16. O een paar weken geleden was het nog een tablet 😉 . Ik ontwijk ze het liefst maar zoveel mogelijk. Maar misschien komt je bbq alsnog en de krant zou ook wel handig zijn natuurlijk haha. Succes er mee.

  17. Zodra ik verkopers zie staan, kijk ik ze niet aan en loop door. Niemand die mij dan iets aan wil smeren. Doen een durfal het toch, ben ik heel duidelijk. Ik wens geen aanbiedingen.

  18. Om die reden matig ik ook NOOIT mijn moordende looptempo, wandel zonder enige vorm van oogcontact te maken door naar daar waar ik wezen moet. Ik wil helemaal niks mee, van niemand. zelfs niet van Jezus.

    • Ik zeg ALTIJD nee of ik vreet ze op. En nou net deze ene keer ben ik zwak geweest. Ik kan de haren wel uit mijn kop trekken, en ik heb veel haar, hoor!
      “Zelfs niet van Jezus.” Dank je, dat had ik ff nodig, hihi.

  19. Ja, eng hè, van die verkooppraatjes waarbij je denkt: dat is te mooi om waar te zijn, je vervolgens toch je handtekening zet en eenmaal thuis denkt: waar ben ik nu weer ingetuind. Hopelijk komt je krant nog voor de Tour de France begint.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *