Kattenvrouwtje

Kattenvrouwtje

Het vak achter de cassiere ligt tjokvol met mijn boodschappen.
Achter mij staat een gekreukelde grijsaard die haar winkelwagen gebruikt als rollator. In haar karretje liggen twee blikjes kattenvoer. Meer niet.
Ineens word ik overspoeld door een warm gevoel. Ik kan het zo een, twee, drie niet thuisbrengen. Zou de hitte van buiten me in het hoofd geslagen zijn? Nee, de  warmte komt van binnen. Dan herken ik het: het komt door mijn hart: ik krijg een aanval! Van menslievendheid! Om mijn naaste een stukje tegemoet te komen en een klein kwaliteitsmomentje voor haar in te bouwen. Is het leven tenslotte al niet zwaar genoeg?

In plaats van dat het oudje helemaal om mijn boodschappen heen moet lopen, en zich tussen een lange rij winkelwagentjes door moet wringen, pak ik haar blikjes kattenvoer en leg ze  terug in haar karretje. Wat ben ik toch een attente vrouw!

Erg jammer dat het kattenvrouwtje net niet staat te wachten op een staaltje naastenliefde.
‘Hoe komen die hier?’ vraagt ze pinnig aan de cassiere, wijzend naar de blikjes in haar karretje.
‘Dat heeft die mevrouw voor u gedaan, dan hoeft u niet om te lopen,’ zegt de cassiere.’
Het kattenmens draait zich naar me om en blaft me met hysterisch glinsterende ogen toe: ‘Dat is nergens voor nodig! Dat doen we niet nog een keer, hè!’ 

De cassiere en ik wisselen een blik van verstandhouding. Als zij je buurvrouw is, heb je meer aan een verre vriend. Zou het kattenmens altijd zo’n fuifnummer zijn, of alleen vandaag? Ze ziet er apart uit: wijd uitstaand haar, de wenkbrauwen van een holbewoner, en ze draagt een hippiejurk vol vieze vlekken. Hopelijk lopen haar katten er verzorgder bij. Ze werpt me nog een vijandige blik toe, en zet het steigerend op een lopen. Zachtkens ween ik voor me uit: waar moet het naartoe in deze wereld?

Maar dan.

Twee pubers kopen ADHD-drankjes en familiezakken chips. Eén van de twee maakt een hoofdbeweging naar het kattenmens, en zegt tegen de cassiere: ‘Nou, dat mens is ook geflipt!’ Dat is niet alleen ferm gesproken, het geeft ook hoop voor de toekomst.

39 thoughts on “Kattenvrouwtje

  1. Leuk verhaal, beroerde aanleiding natuurlijk. Misschien moet je de volgende keer weer achter haar gaan staan en dan hetzelfde doen. Net zo lang tot ze vriendelijk wordt. Gewoon om dat wijf te drillen.

  2. bemoei je dan ook alleen met je eigen zaken!
    tjonge jonge….
    waar moet het heen als iedereen zich met het kattenvoer van een ander zou gaan bemoeien?
    vind je het gek dat het kattenvrouwtje zich zo gedraagt?

    • Ik heb met mijn goede hand over mijn slechte hart gestreken en het kattenmens beloofd dat ik het nóóit meer zal doen 😀

  3. Je kreeg stank voor dank ondanks al je goeie bedoelingen. Ik moet zeggen dat de foto me meteen deed denken aan Home Alone. Het eenzame vrouwtje met de duiven in het park als je die film tenminste wel eens gezien heb, ik dus 100x omdat mijn zoon hem zo mooi vond. Ja bij sommige mensen kan je het nooit goed doen.

    • Daar zou je best gelijk in kunnen hebben, Anneke. Ik heb de film maar een enkel keertje gezien, maar sommige (kinder)films heb ik tot in den treuren gezien, en ken sommige stukken tekst uit het blote hoofd. Dus ik geloof je zonder meer!

  4. Tja…wie goed doet goed ontmoet…gaat niet altijd op!

    Toch zijn dit wel gebeurtenissen die naderhand onvergetelijk blijken.

    -x-♥

    • Naderhand heb ik echt hard gelachen. Lijkt me heerlijk om zo af en toe eens uit de bocht te vliegen, maar doe het uiteraard niet 😉

  5. Hahaha, heerlijk dit! Gelukkig foeterde ze je niet uit – ik wou ooit een zwerver 10 gulden (voor het eurotijdperk dus) geven in de winter omdat hij op blote voeten door de stad liep (Amsterdam). Ik kon het niet aanzien, vreselijk. In plaats van blij te zijn brulde hij woedend: ‘sodemieter op mens!’ Heb m’n lesje wel geleerd!

    • Welkom Rebelse Huisvrouw. Geweldige naam 😀 Tja: vriendelijke mensen…hoe ga je ermee om?
      Ik zag pas op tv, dat iemand vanuit de auto een pizzeria belde, een bestelling doorgaf, deze via zijn creditcard betaalde, en liet de pizza’s door het bedrijf bij twee zwervers bezorgen. Daar hadden ze
      niets op tegen. De jouwe at blijkbaar liever zonder schoenen uit de afvalbak.

  6. Tegen zo een lieve vrouw blaffen, wacht tot ik det kattemens eens tegenkom. Dan zal ze ne keer miauwen , weet ik zeker.

    • Wat lief dat je het voor me opneemt! Ik heb de kattenkop plechtig beloofd het nóóit meer te zullen doen.

  7. Tja… waar je mee omgaat word je mee besmet, kattig dus….!
    Evengoed kan het mens niet écht slecht zijn als ze niets voor zichzelf koopt maar wél kattenvoer!

  8. Boodschappen doen in de supermarkt, mijn allergrootste ergernis. Dat je de moeite hebt genomen siert je, Kakel. Ik had haar links laten liggen .. heu … staan 😉

  9. Laat je niet kisten, meid. Dit was gewoon een hopeloos geval. Blijf jezelf ondanks sommige ondankbare tuthannesen.
    Wel leuk geschreven natuurlijk. ;o)

  10. Ja daar sta je dan met je menslievende gedrag!
    Zo veel aardigheid dat kende ze niet meer waarschijnlijk.
    Gelukkig hadden de pubers een heldere kijk op de zaak 🙂

  11. Jaaa zo herkenbaar ,denk je dat je aardig bent wordt je zo afgeblaft!!
    Kattenvrouwtjes ben ik sowieso voorzichtig mee 😉

  12. yep, kakel, ik kan je invoelen…
    hoe zo het zover gekomen zijn denk ik dan altijd..

    gewoon wel je hart blijven volgen hé, anders krijgen we zo’n koude wereld.

    dikke pakkerd voor de blikkies van deze kattenlover:-)

    xxx

Reacties zijn gesloten.