Life is a trip...

Na nog een állerlaatste keer bloedprikken, weten dokter House en ik het zeker: ik ben zo gezond als een vis.

Fijn, hè?
NOT. Ik vind het kutterdekut.

Want nu blijft er maar één oorzaak van mijn vermoeidheid over: CVS.
Sinds het officieel is, heb ik verschillende keren hardop tegen mezelf gezegd: ‘Hallo, ik ben Mirjam en ik heb CVS.’ Het klinkt voor geen meter. 

In de afgelopen drie vermoeide jaren heb ik geprobeerd me neer te leggen bij de vermoeidheid. Ik ging op de bank zitten en deed niks. Maar ik doe nooit niks. Zelfs met een zweep kan ik daar niet toe worden aangespoord. Ik ben een neurotische chaoot die pas kan ontspannen door zich in te spannen. In de zon een boek lezen is leuk, maar elke dag? Dank je de koekoek.

Daarom heb ik schriftelijke cursussen gevolgd; een Noorse trui gebreid; met Vriendin gebeld tot we allebei een ons wogen; zitten vissen zonder haakje; mandala’s getekend; de plaatselijke bieb stukgelezen; zonnebloemen gezaaid; zes schriften volgeschreven, gekliederd en geplakt; en dat alles immer met het tellen van mijn zegeningen. Alles in mijn eigen duffe tempo, en onder de leus:

‘s Avonds geen vent,
‘s ochtends absent.

Ik kan wel janken, want ik wil hardlopen; naar een klimpark en daar van de hoogste kabelbaan naar beneden sjezen; rondjes fietsen om het IJsselmeer; een zwemvijver in Drenthe bezoeken; weer naar karate; workshops bloemschikken geven; klussen in de tuin; drie dagen naar Londen, Gent, èn Rome. 

Toch is mijn hartje warm van dankbaarheid. Dierbaren staan in een cirkel om me heen, zodat ik niet kan omvallen. Geluk zit in kleine dingen: met Joris en Roos naar de film (matinee ;-)); mijn puberkind dat op het juiste moment iets voor me op de piano speelt; m’n moeder die alles voor me strijkt; m’n vader die de was komt halen en gezellig blijft plakken; vogelnestjes in de tuin en zien hoe de jonkies  gevoerd worden… Het leven is soms net een feest, maar je moet het wel willen zien!