SKZ

Hier staan verhalen over het Sophia Kinderziekenhuis, Rotterdam. In 1976 ben ik daar voor ruim 2 jaar opgenomen. Toen was ik 14 jaar.

1. Weggepest

2. De Screenkamer

3. De Opname

4. Yvonne

                                 )(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(

23 thoughts on “SKZ

  1. Ik wist natuurlijk wel eea van je achtergrond. Maar ben toch wel onder de indruk nu ik de tijd neem om het goed te lezen. Wat een afschuwelijke ervaringen! En wat heb jij jezelf weten te ontwikkelen, laten groeien en bloeien. Wat moet jij ongelofelijk nuchter, talentvol en sterk zijn. Diep respect.
    Kus!

    • Eerlijk gezegd deed ik in het Sophia maar wat, en dat was me vooral overal tegen afzetten. Net zoals ik thuis moest doen: de boze buitenwereld tegenhouden. Daar heb ik meer last dan gemak van gehad. De laatste jaren gaat het iets beter omdat ik vrijwillig in therapie gegaan bij. In dat opzicht heb je gelijk:ik werk aan mijn ontwikkeling. Dat groeien en bloeien komt vast ook nog een keer. Dankjewel voor je ontzettende lieve woorden.
      Lieve groet ♥

      • Als je zelf mag kiezen en volgen wat je helpen kan dan werkt het een stuk beter. Die opnames en psycho-motorische trajecten zijn zo algemeen en helpen je vaak bepaald niet verder. Goed bedoeld, maar je eigen weg kunnen en mogen volgen is oneindig veel beter. Succes en veel liefs <3

    • Het komt er gewoon niet van om het “eind” van het verhaal te schrijven.
      Uiteindelijk ben ik na ruim twee jaar weer naar een “buitenschool” (een school buiten het ziekenhuis) gegaan en toen dat goed ging, mocht ik naar huis.
      Dankjewel voor je lieve reactie!

      • Ik heb je blog net gevonden en het een en ander gelezen. Bijzonder om dit zo te lezen. Ik kan me die tijd nog herinneren, heb je ook nog wel eens opgezocht in het Sofia. Daarna samen naar school, weet je nog?
        Wil je de groeten aan je ouders doen?
        Anna (vh Hanneke)

      • Lieve Anna,
        Hoe kán ik jou nou vergeten? Al zou ik willen, dan nog lukt het me niet (-:
        Zonder jou had ik me nooit zo snel thuis gevoeld op het Henegouwerplein.
        De groeten terug!
        Ik mail je snel,
        liefs ♥

  2. Ik weet niet wat ik zeggen moet. Daar ben ik nooit zo goed in. Maar als ik je zeg dat ik je heel graag zou willen knuffelen?! dat dit soort dingen nooit hadden mogen gebeuren? Dat het afschuwelijk moet zijn om zo jong opgenomen te zijn. Ik ben zo trots op je dat je zo positief schrijft en blijft. Ondanks alles.
    Hele warme knuffels en groet xx Marjan

  3. Gisteravond heb ik zitten lezen met kippevel en tranen in mijn ogen .Even kon ik niets zeggen ,ook nu niet zo goed .Gepest worden is een regelrechte hel waar je zelf vaak niets tegen kunt doen weet ik uit ervaring .Ik heb op mijn WP blog pas geleden een deel van mijn verhaal geschreven .Het lucht even op en de reactie’s zijn zo lief .Nu heb ik het weer verwijderd ,maa het laat sporen na ,diepe sporen.Ik vind het stoer van je om dit te delen
    Liefs Elisabeth

  4. Wat een triestig verhaal Mirjam.En hoe je het je nog zo goed kan herinneren.Het moet pijn gedaan heb .Maar wat ik me afvraag, deden die volwassenen er dan niets aan. Of dierven jullie het hen niet vertellen. Moest ik het in de tijd dat mijn kinderen tieners waren
    zoiets gehoord hebben ,ik liet het zo niet, .Nu bij het lezen van je verhaal word ik nog boos.Toen ik jong was hoorde men niet van zulke pesterijen.Hoe komt het toch dat nu, nu de kinderen het zoveel beter hebben zij zo veel meer hun agressie op anderen uitwerken.
    Je hoort het tegenwoordig bijna dagelijks. Het is zo erg dat kinderen zich zelf iets aandoen. Ik word er toch zo kwaad en triestig om.

  5. ik heb alles gelezen…..goed dat je er nu zo goed over kan schrijven en ik lees dat je er weer overheen bent.GELUKKIG maar
    Ik heb een tijd gehad dat ik veel,heel veel boeken,gedichten las over hoe mensen na een ernstige afwijzing verder gingen met hun leven.
    Ach ik ben wel eens geplaagd vroeger maar niet echt gepest denk ik.

  6. Jaren geleden kwam ik op de voetbal een jongen tegen die bij mijn in de klas zat en ik weet niet eens meer hoe het ter sprake kwam maar hij had het over pesten op school en we hadden daar opeens een heel open gesprek over. Hij was ook veel gepest op school. Ik kan me dat helemaal niet herinneren, wel weet ik dat hij een keer helemaal alleen in een hoekje op het schoolplein alleen stond en in zijn broek had geplast, dat ik dat nu nog weet zegt voor mij dat het toen wel indruk op me gemaakt heeft.
    Maar hij vertelde dat hij er jaren last van gehad heeft en dat hij er nu na zo’n 40 jaar nog over begon is wel tekenend eigenlijk. Het lijkt me inderdaad vreselijk als je gepest wordt. Vond het echt een indrukwekkend verhaal.

    • @ Anneke: toendertijd was het verschrikkelijk heftig, maar ik ben er gelukkig al jaren overheen. Alleen als ik zie/hoor/lees dat er een kind gepest wordt, sta ik wel meteen op mijn achterste poten. Kennelijk blijft er toch een ergens een restje gepest kind zitten…
      Wel knap van die man dat hij zijn verhaal aan jou durfde te vertellen. Kennelijk boezemde jij hem vertrouwen in!

    • @ Marja: dankje dat je de moeite genomen hebt om het te lezen.
      Nog steeds als ik hoor/lees dat kinderen gepest worden, gaan mijn haren overeind staan en wil ik me ermee bemoeien… Tijd heelt/heelde ook in dit geval alle wonden. Ik heb er toendertijd ook veel gelachen. Misschien moet ik daar ook maar eens wat over schrijven.

  7. Ontroerend eerlijk dit en om kippenvel van te krijgen. Ondanks mijn brilletje, beugel, schele oog en schriele voorkomen ben ik nooit gepest. Mijn kind, leuk om te zien, geen zichtbare ‘gebreken’ moet iedere dag spitsroeden lopen. Behalve haar steunen, professionele hulp voor haar zoeken en ongelofelijk veel van haar houden, kan ik weinig. Maar het doet zeer om zo’n sociaal meisje, dat letterlijk geen vlieg kwaad zal doen, zo getreiterd te zien worden.

    En nu lees ik dus hier, hoe jij je toen voelde….. knuffel van mij! En ik zal mijn dappere veertienjarige straks er nog eentje extra geven.

  8. Pfff Mir, ik zit dit echt allemaal met tranen in mijn ogen te lezen. Nooit geweten dat jij vroeger ook zo gepest bent. Het is zo oneerlijk allemaal he. Ik herken die gevoelens allemaal zo goed, vooral over hoe het nu met mijn eigen manneke gaat. Er moet allemaal aan hem gesleuteld worden met trainingen e.d., terwijl hij juist de gene is die zich normaal gedraagt. Zo oneerlijk allemaal!!!!
    Maar vrouwke, je bent er toch fantastisch uitgekomen want je bent een topwijf!!!!!
    Zo hartelijk als jij zijn maar weinig mensen! Je bent een kanjer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *