Lazarus

Keek op de week (86)

Roos en ik gingen naar Amsterdam.
’t Was een wonder, boven wonder, dat Roos in Joris’ auto mocht rijden. Daar is aardverschuiving aan vooraf gegaan. Je had haar ogen moeten zien. En die van Man toen auto weer ongeschonden voor deur stond.
Eerst naar parkeergarage RAI, dan twee haltes met metro, en tien minuten lopen.

In foyer van DeLaMar stonden twee travestieten. Kon ze op gemak bekijken. Heren hadden er werk van gemaakt: goed gelukte pruiken, gezichten als schilderijen door make-up, joekels van oorbellen, bloesje, rok, panty, en pumps maat kajak. Zagen er vrouwelijker uit dan ik, zij het aan grove kant. Leuk dat het kan.

Hadden plaatsen pal in midden, achterste rij van voorste ring. Had geen zin me voor zittende bezoekers langs te wurmen en zei impulsief: ‘‘We klimmen eroverheen.’
Roos gooide lange stelten over dichtgeklapte stoel en ik volgde. Zorgde voor enige consternatie en hilariteit maar daar voelden Kind en ik niets van.

Musical “Lazarus” begon: achter glas speelden zeven muzikanten openingsnummer van David Bowie’s laatste cd Blackstar. Hoofdrolspeler lag midden op vloer, en kwam overeind terwijl hij zong: “Look at me, I’m in heaven.” Alsof forse schare fans herinnerd moest worden aan verblijfplaats van schrijver/muzikant.
Vond het een verwarrend, chaotisch theaterstuk. Zelfs wanneer je voorgaand verhaal (The man who fell to earth) kent van boek of film. Roos en ik waren wel onder indruk van wat er op zowat leeg toneel kan worden neergezet (niet aan attributen.) Eerlijk is eerlijk: ik kwam voor geluid. Vermoeden werd bevestigd: Bowie’s stem is niet te evenaren. Had musical voor goud willen missen!

Omdat Roos reed, mocht zij kiezen waar we onderweg gingen eten. Zij had onbedwingbare hunkering naar Mc. Is tegen mijn principe (plofkip) maar kennelijk geef ik meer om Kind dan principes (-:
‘Zullen we Mc Drive nemen?’ grapte Roos. ‘Wordt papa hélemaal gek. ‘

Totaal afgemat kwam ik thuis. Moest “even” hele week bijkomen van inspanningen, prikkels, geluiden en hoeveelheid  mensen. Voel me nog brak.

Familie Kakelbont is wereldberoemd in ons dorp. Bij PostNL.
Roos zocht vorig jaar zomer vakantiewerk.
‘Zoek iets wat bij je niveau past,’ tipte Man. ‘Bij gemeente, overheid, accountantskan…’
Kind deed oogrol en onderbrak Man: ‘Ik wil iets dichtbij. Iets waar ik mijn hersens niet voor hoef te gebruiken, want die hebben rust nodig.’
‘Wat wil je dan? Vakken vullen?’ snoefde Joris. ‘Daarvoor ben je te oud en je verdient er niets mee. Dat geld kan je zo van mij krijgen.’
‘Ik wil het verdíenen,’ zei Roos opstandig (van wie hééft ze dat? Red.) Ze keek haar vader strak aan en zei: ‘Ik heb al gesolliciteerd en ben aangenomen. Bij Kruidvat.’
‘Ga je vakken vullen?’
‘Oók!’ riep Roos. ‘Ik mag winkel openen en sluiten, en achter kassa. Vroeger had ik een speelgoedkassa. Met nepspullen: muntjes, papiergeld, een creditcard die bliepte, kartonnen boodschappen…en nu mag ik achter een echte kassa. Dat is toch lachen?’ riep ze blij.
Ik gaf Kind pakkerd en feliciteerde haar met vakantiebaan.
‘Het is maar voor 18 uur per week, hè? Ik wil ook nog vrij in mijn vakantie.’
Samenwerking beviel zo goed dat contract t/m eind maart dit jaar is verlengd.
Zo kwam het dat medewerker van Post.Nl pakketten afleverde bij Kruidvat en naar Roos keek. ‘Jij bent toch die Kakelbont die in de Van Dik Hout Zaagt Men Plankenstraat nummer 24 woont?’
Roos knikte en kreeg pakket in handen geduwd.
‘Scheelt mij weer ritje,’ riep bezorger verheugd.
En dat pakket, lieve lezer, is voor mij! Voor verjaardag. Van Melody. Ik mag het pas openen op verjaardag. Zes dagen later!
‘Vind jij zeker leuk?’ appte ik haar.
‘Hihihi. Beetje plagen mag toch wel?’
Nog één dag te gaan…

Heb eerste kerstkaart dit jaar ontvangen. Op 15 januari viel kaart in brievenbus; was gepost op 13/12/2019. Knap staaltje, PostNL.

Meneer Aart is overleden. Zo’n gigant van een dwarse acteur en televisiemaker. Ben groot gegroeid met  Stratemakeropzeeshow. Soms had ik rode oortjes maar wat heb ik gelachen. Net als om zijn rol als postbode Hein Gatje in J.J. De Bom Voorheen De Kindervriend. Hij speelde in Sesamstraat, tot vermaak van Roosje-in-de-knop.
Dankuwel meneer Staartjes. U staat in mijn geheugen gebeiteld. Rust zacht.

Heb post ontvangen! Zie dan hoe leuk:

117 thoughts on “Lazarus

  1. Ha Mirjam,
    ben weer terug, gelezen als of ik er bij was fijn hé een moeder dochter dagje.
    Meneer Aart staartjes is niet meer,een gemis voor groot en klein.
    Mirjam gefeliciteerd,met je verjaardag,en mijn wens voor jou, veel geluk!
    lieve groetjes
    Christiene

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *