Afscheid van een goede vriend

De wereld is een mooi mens armer.

Vorige week overleed Jan, dé routeman.
In januari schreef ik nog een bijdrage voor zijn herinneringsboek als dank voor zijn 35 jaar bestuursfunctie van Tourclub de Waardrenner.
Onlangs hadden we nog e-mailcontact.
Mijn hersenen konden het niet verwerken.

Ontving mail van voorzitter met oproep: “Kom op je racefiets in clubshirt. Dan maken we als afscheid een erehaag van wielrenners, van de ingang van de begraafplaats tot het rouwcentrum.”

Racefiets afgestoft, bandjes opgepompt. Kreeg amper fietsschoenen aan; de rek was eruit.

Ruim zestig man/vrouw stelden zich ter plekke aan beide zijden van de weg op.
Toen de stoet de begraafplaats opdraaide, verstomden alle gesprekken. Vooraan reed een witte lijkauto. Helmen en brillen gingen af. Het was indrukwekkend en emotioneel.

Na afloop besloot ik een rondje Krimpenerwaard te fietsen. Het was een zonnige, winderige ochtend. Filosofeerde wat, snotterde wat, dacht aan Jan…

Die keer in de buurt van Moresnet, België. Verzopen van de regen, koud. We snakten naar hete koffie en eten. Werden we de kroeg uitgejaagd; mochten alleen buiten onder de luifel zitten.
‘Die zakt straks door, net als op de markt,’ zei ik. We rekten ons uit en tilden luifeldoek omhoog. Vergaarde hemelwater stortte als waterval langs zijkanten omlaag, net toen uitbater koffiekannetjes kwam brengen. Het water droop van z’n snor.
Bij het afrekenen bleek Jans portemonnee in de volgauto te liggen en kwam ik 35 francs te kort. Met gebalde vuist holde café-eigenaar achter onze fiets aan. ‘Gierige Hollanders! Vrekken!’ Een hoop gevloek.
’s Avonds, tijdens diner in hotel Willerwiltz (Luxemburg)  – de ganse fietsploeg weer compleet – vertelde Jan in geuren en kleuren. Zelfs de (Nederlandse) hoteleigenaar lag krom.
Twee dagen later – op de terugweg – wilde Jan het tekort terugbrengen, maar konden we de kroeg niet meer vinden.
‘Geef het op! Dit is geen toeval, maar een teken van het universum, Jan!

‘Hoe was het?’ vroeg Joris toen ik thuiskwam.
Vertelde dat we onverwacht persoonlijk afscheid hadden mogen nemen. ‘Nog nooit zoveel mannen in tranen gezien,’ zei ik.
‘Buiten, wachtend in de rij, stonden drie stokoude knarren in burger, die niet aansloten. Vroeg of ze stonden te wachten om te condoleren. Ze hadden nul interesse. Wat hep jij voor hempie an? vroeg eentje. Ik zei: dit is het vorige clubshirt. Dat ken je wel zien, bemoeide ander zich ermee. Hartstikke sleet, oordeelde derde.’
‘Sleets! Sleets!’ riep Man. ‘Shirt is niet sleets, niet eens verwassen. Hun ógen zijn sleets.
‘Jan zou het niets uitmaken, hè? Hij zou z’n schouders ophalen en zeggen: Jammer van de omstandigheden, maar leuk dat je er bent, meissie.’
Ik moest huilen.

Ging kijkje nemen in de tuin waar Roos in hangmat lag.
‘Mam, je hebt je fietskleren weer aan, dát is lang geleden! Ga je nou vaker fietsen? Kom erbij liggen. Wat zie je er leuk uit. Mag ik een foto van je maken?’
Weer een lach op m’n gezicht.

Ben “blij” dat ik afscheid mocht nemen. Wetend dat veel naaste familie vanwege  corona noodgedwongen thuis zat.

Lieve Jan. Tienduizenden kilometers hebben we samen gefietst, geouwehoerd en gelachen. Je was een familiemens, bescheiden, behulpzaam, de eenvoud zelve en vriendelijk tot in je botten. Je wordt voor altijd gemist. Ik hoop dat ze boven een fiets voor je hebben, en heel veel paradijselijke weggetjes.

57 thoughts on “Afscheid van een goede vriend

  1. Wat een hartverwarmend afscheid van een heerlijke fietsvriend. Mooie herinneringen, ze zitten in je hart ! Sterkte.

  2. ha die Mirjam
    ja dit tuincentrum is rustig , ligt ook niet langs doorgaande wegen , wat achteraf zeg maar 🙂
    een km of 15 fietsen heen en weer , goed te doen , wat je zegt elke keer wat
    dan komt het helemaal goed 🙂
    lieve groet

  3. Jammer dat hij dit schrijven niet meer kan lezen. Aangrijpend, lief, mooi.

    Eigenlijk zouden we onze ode aan mooie mensen moeten kunnen geven op de momenten dat ze nog in leven zijn, denk ik soms, alleen doen we dat zelden….

    Fijn om echt gemist te worden!

  4. Wat een prachtig eerbetoon MIrjam, dat moet een indrukwekkend afscheid zijn geweest…….En jij weer op je racefiets. Moet ook vreemd aangevoeld hebben, weemoedig.. Ik zou je zo graag nog veel mooie km op je racefiets gunnen. 😉

  5. afscheid nemen in tijden van corona is wellicht nog indrukwekkender op een bepaalde manier dan normaal. Tenminste dat vond ik toen ik afscheid nam van mijn schoonvader. Ook een Jan. Jannen zijn fijne mannen. Dat rijmt.

    Sterkte meis.

  6. Alweer een verlies te verwerken na nog maar zo kort geleden je vriendin, gecondoleerd.
    Fijn dat je tóch afscheid kon nemen en zeker weten, in welk shirt dan ook is niet belangrijk.. Hoop dat je er een klein beetje ellende uit hebt kunnen trappen. Sterkte.

  7. Mochten er boven fietsen zijn,. houdt Jan en zijn fiets dan wel uit de buurt van mijn vader. Die roept wel altijd, ‘Ik ben de zoon van een fietsenmaker’ maar echt verstand heeft hij er niet van.

    Mooi eerbetoon Kakel. Fijn dat je persoonlijk afscheid hebt kunnen nemen.

  8. Ha Mirjam ,
    iemand moeten missen doet pijn je  hebt het zo intens zo mooi beschreven
    over deze mooie mens,de herinneringen komen boven.
    Jan wordt niet vergeten.
    Sterkte met het verlies van een vriend.
    Groetjes
    Christiene.

  9. Hoi Mirjam,
    Een mooi eerbetoon om allen zo met die racefietsen daar te staan.
    Het blijven moeilijke momenten om een dierbare kwijt te raken. Zeker in deze tijd wanneer niet iedereen aanwezig mag zijn, waardoor het afscheid nog indrukwekkender had kunnen zijn.
    Je hebt het prachtig verwoord Mirjam!!

    Groetjes, Marco

  10. Wat triest Mirjam, maar je hebt mooie en grappige herinneringen aan deze lieve Jan.
    Veel sterkte x

  11. Je hebt mooie herinneringen aan jan, een fietsmaatje.
    Maar respectvol dat men er met zijn afscheid voor hem er was.
    Gelukkig beurde Roos je weer op. Hans

  12. Verdriet Mirjam om een goede vriend.
    Veel sterkte meis.
    Maar wat heb je er weer een mooi stukje over geschreven.
    Een waardig afscheid en de mooie herinneringen blijven.

    Liefs,
    Hilly

  13. Ha lieve Kakel…

    wat indrukwekkend: jullie allemaal aan beide zijden van de weg.
    Clubkle(u)ren aan…

    Als er een hemel is, dan zit Jan daar en hij knikt.
    Zo is het goed jongens…

    Dikke pakkerd van Marlou

  14. Gecondoleerd. Je schrijft zo mooi en liefdevol over Jan. En wat goed dat jullie zo’n erehaag konden vormen. Groot respect en alweer liefde voor Jan blijkt daaruit.
    Sterkte deze tijd.

  15. Wat een mooi eerbetoon schreef je. Wat zal het indrukwekkend geweest zijn, die haag van wielrenners. En de foto bij je blog is ook zo gepast en prachtig!

  16. Ik zou het zo mooi niet kunnen verwoorden, ik denk dat Jan een heel waardig afscheid heeft gehad. Het moet een aimabel man geweest zijn.

  17. Goede morgen Kakel, altijd triest om afscheid te moeten nemen, maar jullie hebben het in de goede geest gedaan, met de fietsen een erehaag gevormd, voor iemand die zijn laatste tocht gefietst heeft. Ik denk dat hij vanaf zijn wolkje heeft toegekeken en goedgekeurd.

  18. Je hebt hem een mooi eerbetoon gegeven o.a. met dit schrijven. Sommige mensen mogen gewoon niet sterven voor je gevoel. Doen ze het toch blijf je met een enorme leegte achter.
    Wens je veel sterkte de komende tijd.

  19. ha die Mirjam
    Jan zou genoten hebben van jou schrijven , daar wed ik om
    weet alleen niet om wat , een sleets shirtje misschien
    alleen ik heb geen fietskleding meer 🙂
    mijn condoleances
    fietszwerver

  20. Prachtig eerbetoon en zie jullie fietsverhalen voor me. Stom toevallig ken ik de omgeving van Wiltz en Willetrwitz erg goed. Jarenlang op vakantie geweest is Bourscheid mooie fiets omgeving daar.

    • Hoe bestaat het! Zeker een prachtige omgeving. Verschillende jaren zijn we naar hetzelfde hotel gefietst. De plaats Kautenbach staat me nog bij. De klim ernaar toe was een kuitenbijter.

  21. Ach, wat triest Mirjam, ik kan mij zo voorstellen dat het overlijden van deze vriend, de nodige impact heeft.
    Jij hebt mooie herinneringen aan Jan, die blijven je bij toch?
    Je hebt hier op een mooie manier afscheid genomen hoor.
    Liefs, Edje.

  22. Ach wat een verdriet om Jan, om je fietsleven, je gezondheid. Mooi eerbetoon in praktijk en op je blog. Nu even goed voor jezelf zorg want zoiets hakt erin.

Reacties zijn gesloten.