Feest der herkenning ♥

Keek op de week (107)

Roos is verhuisd! Woont ver weg, nog net binnen Schengen. Betaalbaar appartement/studio vinden in Eindhoven bleek gans onmogelijk. Ze bezocht een huis: alles paars ingericht. Heel aparte regels: in winter geen gebruik maken van wasautomaat; handdoeken op vensterbank leggen vanwege tocht; tuin snoeien, koken op butagas….
Een wereldvreemde verhuurder. Op angstaanjagende af: ingang woning moest Roos delen met andere huurders maar er zat nergens slot op. Niet op kamer, noch op slaapkamer of douche.
Kortom: Treurigeboel 2.4.

Uiteindelijk bood ziekenhuis uitkomst. Roos huurt nu kamer in artsen/verpleegkundigenflat. Gedateerd, 1966, veel graniet maar Kind is in nopjes. Heeft zelf behangen, geverfd en Scandinavische meubels in elkaar geschroefd. Gordijnen op maat geknipt (omzomen in zó pré Tachtigjarige Oorlog) en heeft zich een bochel getild aan sjouwen van tafelmodel koelkast naar derde verdieping. Heeft er een mieters optrekje van gemaakt.
Ga Roos erg missen. “Mam, heb je nog boodschappen nodig? Zal ik Rosa uitlaten? Zal ik vanavond koken?” Maar vooral haar gezelligheid, pianospel, effe een bakkie doen… Wat ik NIET ga missen: “Ik eet wel/niet/wel/niet/wel mee. Oh sorry mam, wijziging van plannen: ik eet toch niet mee…”

Er stond iets blauws voor de deur. Geen smurf, een mens.
Jongedame trachtte me te verleiden tot lidmaatschap van vriendenloterij. Raar toch, lid worden van vriendenclub? Een vriend heb je of niet. Bedankte dan ook beleefd.
‘Waarom niet?’ vroeg wicht. Ze had sluik geverfd zwart haar, donkere kringen onder haar ogen en zag bleek alsof ze aan bloedarmoede leed.
‘Nee is ook een antwoord,’ zei ik en wilde huisdeur dichtdoen.
‘Maar waaróm niet?’ hield ze halsstarrig vol.
Brutaal nest! Zal ik het in drievoud voor je opschrijven? ‘Ik gooi m’n geld nog liever in de sloot,’ zei ik. ‘Daar heb ik meer plezier van. Dan zie ik tenminste nog kringetjes.’
Daar had ijzertekortje niet van terug. Ze droop af. Best een fijn gezicht.

Wat doe je wanneer twee bloggers je komen bezoeken?
In spanning wachten tot ze arriveren.
Het waren niet de minsten: Blogqueen herself kwam op audiëntie, samen met Melody.
Rietepietz stelde me gerust via WhatsApp: “The Queen komt incognito, hoor, dus je hoeft geen hoed op, en het zilveren bestek mag in de kast blijven.”
Een hele geruststelling want wij hebben zulke deftig dingen niet.
Het was een feestje! We kletsten zeven kwartier in een uur tijdens de lunch. Zónder met consumptie te spreken.
Melody had ik al een aantal keer eerder ontmoet. Riet nog niet. Het is een wonder dat je een blogger voor het eerst in het echie ziet en het gevoel hebt dat je elkaar door en door kent.
Na afloop hadden we gedrieën een dikke omhelzing in gedachten maar verder dan denken kwam het niet. Er was er maar één die zich niet aan anderhalvemetermaatregel hield en dat was Rosa.

Melody was vergeten lekkers voor hond mee te nemen en dacht op heenweg een dierenwinkel te spotten. Stopte en parkeerde auto. Bleek bedrijf alleen kippenvoer te verkopen. Het leverde wel een leuke foto op.
Riet kon eenmaal thuis haar huis niet in. Ze was haar sleutels kwijt en het regende ook nog. Hier lees je hoe dat afliep.
Een hele toer: Mel heeft in totaal 536 km gereden! Wat ze daarvan vond, lees je hier.

Als je me nu wilt excuseren: ik ga m’n gele trui aantrekken en naar Tour de France kijken.

102 thoughts on “Feest der herkenning ♥

  1. Goede middag, ik ben weer terug van weggeweest. Tja kleine meisjes worden groot en gaan een eigen leven beginnen, het zou ook niet goed zijn als ze tot hun vijftigste aan moeders rokken zouden hangen nietwaar? En het lijkt me leuk om andere bloggers in het echte leven te zien. Zo nu een kop thee, dat heb ik verdiend omdat ik tig foto’s moest uitladen en bekijken en er een logje van maken, kortom ik ben aan een kopje thee toe.

  2. Het zou pas raar zijn als ik Roos niet zou missen. Ze is ook zo gezellig en handig in gebruik (-:
    Ze mag geen huisdieren hebben; een hond heel de dag alleen thuis is niets, en dan ook nog midden in een stad. Voor Rosa komt ze niet naar huis, hoor!

  3. Om mij heen hoor ik meer mensen bij wie hun kind op zichzelf gaat …… de meeste hebben het er moeilijk mee, kan me voorstellen, want opeens is er een stukje hectiek weg ……….
    Mijn nicht vertelde gisteren: ja, nu is de oudste al 19 geworden, heb gezegd als zij de deur uit gaat ze de kat mee moet nemen, maar, stiekum hoop ik dat die kat de rest van zijn leven hier slijt (het beestje is net 3 🙂 ), want dan blijft N, tenminste ook nog hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *