De winter is zelden zo hardnekkig geweest. Hadden ze de sneeuw eerst in centimeters geteld, weldra waren dat decimeters geworden, waarna de sneeuw hen boven het hoofd was gevallen. Het is dat ze geen koelkast hebben anders hadden ze die opengezet om de kamer te verwarmen.
Er rest hen niets dan het houten geraamte van het huis. Daarbinnen is alles opgebrand. Katinka heeft eerst de poten van het bed afgezaagd waarna de onderkant er aan moest geloven. Een voor een heeft ze de weinige boeken prijsgegeven aan het vuur van de potkachel. Gods woord deed er niet langer om over as te worden dan de lettergrepen van Tolstoi of Konsalik. Na de houten tafel en stoelen, verstookte ze hun enige wodka-vat. Het belangrijkste is dat de temperatuur van het huisje boven het vriespunt blijven, anders zijn hun uren geteld.
Aleksandrj ligt ineengedoken onder een stapel dekens. Sinds hij in de oorlog een been is verloren, is er weinig beweging in de man te krijgen; alsof hij langzaam is uitgedoofd.
Katinka probeert haar man zoveel mogelijk bij het dagelijks leven te betrekken, maar kan zelden op zijn steun rekenen.
Knorrig van de kou staart ze naar het steeds kleiner wordende vlammetje. Ieder moment kan de dooi inzetten. De wind is gedraaid en waait nu uit de goede hoek. Er zijn zelfs smalle reepjes blauw zichtbaar in de lucht en zodra de zon maar even schijnt, is het met de ergste kou gebeurd.
De warmte tussen haar en haar man is verdwenen en de honger en nietsontziende winterkou heeft er nog een schepje bovenop gedaan. Er is één laatste kans om het vuurtje levend te houden, maar hoe vraagt ze het Aleksandrj? Wat verwacht hij eigenlijk van haar? Dat ze net als hij sneu in een hoekje gaat liggen? Doodgaan ziet Katinka niet zo zitten.
Ze staat op, priemt haar wijsvinger tussen de stapel dekens tot ze een reactie hoort, en spreek op gebiedende toon: ‘Aleksandrj, wees een vent!’
Onder de dekens beweegt een bult die zichtbaar wordt als twee handen de berg dekens opzij duwen. Boven een verwilderde baard kijken de ogen van haar man haar gealarmeerd aan. Hij weet dondergoed wat er van hem verlangd wordt.
Katinka’s strenge gestalte torent boven hem uit. Haar gezicht – kouder dan het ijs buiten – verzacht als ze beseft welk offer ze van haar man vraagt. ‘Je móet me helpen het vuurtje brandend te houden, Aleks,’ pleit ze.
Haar man kruipt onder de berg vandaan; zijn adem in stevige stoten. Ondanks de traan die over zijn stoere gezicht biggelt, kijkt hij zijn vrouw woedend aan. Dan zuigt hij zijn longen vol lucht – een dappere prestatie in de stinkende kamer – maakt de gulp van zijn broek los, vervolgens de knoop en trekt zijn broek moeizaam naar beneden. Met grote tegenzin pakt hij zijn houten been en overhandigt het aan zijn vrouw.
Hoe krijg je het verzonnen haha arme man
Een beetje man kan tegen een stootje 😉
Hahahahahaha, ik dacht toch echt dat hij iets anders tevoorschijn zou gehaald hebben hoor 🙂
Proest!
Haha…die zag ik niet aankomen.
Aan een Konsalik gelijk je verhaal!
Die kreeg ook de mensen op de banken.
Heb er ontzettend van genoten.
Dank je, Sir Hulk ♥
Weer een echt Kakelverhaal, prachtig! Ik hoop voor die twee dat de kou vlug wegtrekt – hoe moet het anders???
RE op je RE op mijn laatste blog: Het torentje hoort bovenop de Waalse Kerk aan de Breestraat erachter en ‘piept’ er dus inderdaad bovenuit. Hoeveel voetstappen? In ieder geval een even aantal tenzij die man uit jouw verhaal hierboven erdoorheen is gelopen.
Bedankt voor je RE.
Dan wordt het een oneven aantal voetstappen…
Maar nu heeft die man bij haar helemaal geen poot meer om op te staan. Want tussen hen zal de dooi nooit meer invallen.
Inderdaad: tussen hen blijft het koud als eeuwige sneeuw 😉
Heerlijk verhaal! Ik bibber nog na en ben blij dat we langzaam maar zeker naar het voorjaar gaan. Ik vind de winter alleen mooi van foto’s, kerstkaarten en het journaal waar mensen door de sneeuw ploeteren. Groetjes van mij
Bij een blogger las ik: let it snow, let it snow somewhere else. Daar was ik het roerend mee eens!
Lieve groet
wat een heerlijk verhaal weer Kakel, van genoten als altijd.
Ja, ze kunnen beter een iglo gaan bouwen, daarbinnen schijnt het warm te zijn.
Zijn been wordt in elk geval alvast gecremeerd.
Wat een goed idee van jou. En van het bouwen krijgen ze het nog warm ook!
Loop heen en laat hem zitten met dat been 🙂
liefs, Ria
Goed dat het nu wordt opgebrand, een man laten lopen met een been van hardhout, is toch niet te doen? Veel te zwaar..
Jemig wat een verhaal Kakeltje, het eind was echt een verrassing hoor! XXX
Dat hardhout zwaar is, heb ik geen moment aan gedacht 😉
Prachtverhaal!
Met een warme glimlach gelezen.
Vrolijke groet,
Ik zou wel eens in zo’n gebied willen zitten eigenlijk, maar dan zonder houten poot hoor!
Een ritje maken op een hondenslee en dan hét Noorderlicht zien…
Kus van suZ
Wat een eind… je bent gestoord 😀 … gelukkig wel prettig 😀
wat een opoffering maar als dat het laatste is om het huis te verwarmen…
hopelijk stopt ze daarna haar man niet in de kachel 😉
prachtig verhaal!
mijn blogs zijn niet te vergelijken met de mooie verhalen die jij plaatst
maar ik was ver achterop met reacties en de mailbox liep over , dus ff zo een dag tussen door en bijwerken
fijne dag nog
lieve groet , karel
Het is toch juist leuk dat we allemaal op een andere manier bloggen?
Lieve groet
🙂 ja helaas
Ik las net op internet dat de natuur zes weken vooruit loopt…Laten we het dus maar op sneeuwklokjes houden.
Wat kan ik zeggen? Heel mooi verhaal.
Wow… zo kennen we jou Kakeltje, een schitterend verhaal met een wel heel onverwachte, grappige pointe! Bedankt voor mijn eerste lach van de dag meid…
Dan denk ik met een serieus verhaal te maken te hebben, krijg je zo’n eind 😀
Hopelijk brandde dat been een flinke tijd.
Het was een been van hardhout 😉
Wat een einde zeg
Aan zo’n brombeer heeft ze niet veel.meer dus mag hij zich wel eens van zijn goeie kant laten zien
In een goed huwelijk kan je niet alleen ontvangen maar moet je ook wat geven, hè?
zo schrijven is echt een kunst
zo boeiend en dan zo’n einde….
maar als ik dit lees wil geen eeuwige sneeuw hebben, laat het maar zoals het is
Weer een mooi verhaal Kakel. Ik ben het met Di Mario eens, aan die kerel had ze kennelijk toch niets, lekker blijven liggen onder de dekens , grommen en mopperen en zij maar sloven om het warm te houden. Hij had haar er beter lekker bij kunnen pakken, dan waren ze samen goed warm gebleven, zonder stoken.
Haha, een zeer verrassend eind. Ik had natuurlijk wat anders verwacht, alhoewel, met die kou………
Hahahaha…….. Zo leuk! Dat had ik even nodig. Geweldig geschreven. Ik heb het Hubbie voorgelezen. Prachtig, vond hij.
Je tovert een glimlach om mijn mond.
Liefs Frederique
Voorgelezen nog wel 😉 Je maakt mijn dag weer goed.
Dikke kus
Hahaha, die zag ik niet aankomen. 🙂
Het verhaal doet me aan de oorlog denken.
toen werden ook de huizen opgestookt om een beetje warm te blijven.
Maar of men toen ook zijn houtenbeen opstookte heeft mijn vader nooit verteld. Hans
Mijn oma vertelde verhalen dat ’s nachts stiekem in het Kralingse bos boom na boom om werd gezaagd. Lagen er daarna lange berkenstammen bij haar in de gang. Over een houten poot heb ik nooit gehoord. Zo nu en dan moet ik er zelf ook wat fantasie tegenaan gooien.
Mijn moeder en haar zusje, pikten Turf bij de moffen.
Thuis gekomen, moesten ze het van hun moeder terug brengen, stelen deden ze niet.
Best wel link voor de kinderen. Hans
Turf pikken van de moffen vind ik geen stelen. Dat is overleven…
Lieve groet
Meesterlijk!
Dat kun jij zo ontzettend knap, die verrassing aan het einde. Ik wou dat ik dat ook kon.
Liefs, Narda X
Jij hebt weer heel andere schrijfkwaliteiten die ik niet heb, Narda. Heus!
Dikke knuffel
Ik hoop dat het been lang genoeg warmte geeft, anders wordt het toch een koude bedoening in dat huisje.
Het is een been van uitzonderlijk hoge kwaliteit 😉
Aleksandrj had gewoon geen poot om op te staan!!!!
Nee, haha 🙂
🙂 ik moet altijd lachen om di Mario’s antwoorden,
is het geen lieverd,
die zou je als laatste bewaren toch,
ik ben het met hem eens, gooi die onweerswolk er helemaal op kakel.
xxx
Di Mario gooit nog geen insect op het vuur 😉
Maar zijn praatjes lees ik graag.
En de jouwe…. Fijn dat je weer blogt, Dien!
Dag hartje
Brrrrr… Ijzig aan alle kanten.
Weer en mooi verhaal hoor Mirjam. Er zijn inderdaad mensen geweest, die in de kamer een potkacheltje hadden staan, waarvoor ze om die aan de praat te houden, kasten en stoelen sloopten. Maar dat was in de jaren ’50.
In Rusland lopen ze decennia achter, Edward 😉
Is zo’n kachel echt uit de jaren ’50?
Dan heeft Alekj zijn been in de eerste wereldoorlog verloren, hihi.
Ze kan hem er ook zelf helemaal opgooien.
Love As always
Di Mario
Wat een héérlijke reactie 🙂 Ik krijg het er warm van.
Lieve groet
Haha, heerlijk verhaal… Je zou het er koud van krijgen.
Van zo’n ijskonijn van een man of een ijskonijn van een vrouw 😉
Haha, voor jou een vraag…
Prachtig verhaal weer Mirjam, en idd uit je boek. Ik blijf hier problemen houden met reageren. Dus het is niet dat ik niet wil hè
Ik heb mijn expert op de hoogte gebracht. Hopen dat-ie er snel naar kijkt.
Bedankt voor het melden!
Lieve groet
Om het vuur aan te houden, had hij die been vrijwillig in het vuur moeten gooien.. jammer.. want nu gaat het bed er ook aan.
Je hebt het weer mooi geschreven Mevrouw Kakelbont!
Liefs,
Alie
ps. Mag ik je weblog linken op mijn weblog???
Jij mag me gewoon Kakel noemen hoor 😉
Tuurlijk mag je me linken!
Lieve groet
Ga ik doen Kakel,
Fijne zondag!
Liefs,
Alie
Hej hej Alie,
Ik heb je op mijn lijstje gezet om toe te voegen, maar ik wacht meestal tot ik er een paar heb.
Lieve groet
Schitterend, en wat voor een apotheose!!
Bedankt om me regelmatig op de hoogte te houden, maar vanaf nu wil ik toch graag rechtstreeks komen kijken en genieten.
zelfs de kokende woede maakt niet heter…
xxx
Zo’n vrouw gun je een nieuwe relatie 😉
Dikke kus
Ja dat zeker weten maar ehhh weet je, ik gun ze beiden de ‘warmte’ van de liefde !
kusssss
Soms loopt een plan mank
de onvermoeibare Dood is zelden een welkome gezel
om hem de deur te laten voorbij gaan
moet men sterk in de schoenen staan
een probleem voor mensen met een metalen onderstel
Een adembenemend knap verhaal, Mirjam! 🙂
Lenjef
Ook deze reactie is weer om door een ringetje te halen!
Lieve groet
Ik heb het ondertussen ook helemaal koud gekregen…
Weet je zeker dat dat niet kwam omdat het warmetruiendag was??
Jij had deze zeker al in mijn boek gelezen?
Lieve groet
Ja, geweldig. Hij staat immers in je boek.
Jij wist al wat er kwam 😉
Je schrijft echt goed!
Dank je wel 😉
O wat een triest verhaal, ik krijg het er Siberisch koud van!
Zijn houten been in het vuur, warmte voor misschien 5 minuten?
Zonde hoor.
Mooi geschreven Mirjam!
Hier is het gelukkig niet zo koud haha.
We waren een weekje weg en hadden gehoopt op sneeuw maar helaas.
Vorig jaar wel, zaten we dezelfde week op Terschelling, genoten van de sneeuw toen.
Liefs Petr@
Ik las net op het nieuws dat de natuur zes weken vooruit loopt. Dat is veel! We zullen het dus met sneeuwklokjes moeten doen…
Wel een fijne week gehad?
Liefs Kakel
En nu maar hopen dat alles ontdooit, want hoe lang zal het vuurtje dankzij het houten been brandend blijven?
Het been is van buitengewoon goede kwaliteit. Hardhout, denk ik 😉
Wat een verhaal… gelukkig zijn de winters hier zo streng niet
dat is een opgave
die menig zal verbazen
toch kan ik het wel begrijpen
kan mij de datum 29 augustus 1972 nog goed herinneren
als de vrouw van de baas tegen mij zij bij de koffie en snee brood om een uur of 6 in de ochtend , Karel doe een jas aan het vriest
ik dacht gelijk augustus – zomer – waar ben ik
ja achteraf 🙂 gemiddeld 100 vorst vrije dagen
dus niet echt eeuwige sneeuw
maar wel enigszins het idee
Bedankt voor je uitgebreide reactie.
Soms kan er in een goed verwarmde ruimte het klimaat van een koude oorlog hangen 😉
Groetjes Kakel