Glorieus geslaagd

Keek op de Week (81)

Roos appte me tijdens college Erasmus een foto met bijschrift: “Deze man heeft zojuist een rijmend Sinterklaasgedicht over strafrechterlijke vervolging van euthanasie voorgedragen.”
Over enthousiaste docenten gesproken…

Deed mee aan darmkankeronderzoek. Was geen sinecure.
Nog in gedachten bij Sint (Oh, kom er eens kijken…) doe ik mijn relaas, in hoop dat jij er je voordeel mee doet.
“Zorg ervoor dat er geen water of urine bij uw ontlasting komt. U kunt eerst een stuk karton in de pot van het toilet leggen en daarop voldoende velletjes toiletpapier.”
Handelde naar instructie en mijn eindproduct zei: “Plons.” Keek schichtig in pot: verdronken. Ben niet geslaagd voor reddend zwemmen, zwaaide en trok door.
In tekst stond ook: “De test mag door niemand anders dan uzelf gedaan worden.” Keek naar Hond. Zou dan zéker zelfde dag nog onderzoek in brievenbus kunnen laten glijden. Normale mensen gaan iedere dag maar ik ben niet normaal.
Toch maar gewacht op volgende aandrang.
Schepte water uit wc-pot met kopje dat ik leegde in emmer.
Na grote boodschap mocht ik met geribbeld staafje op vier verschillende plaatsen in drol – waar damp vanaf sloeg – prikken.
Missie: volbracht.
Uitslag: goed!

‘Doen jullie nog aan Sinterklaas?’ vroegen bekenden.
Antwoordde ‘nee’ en dacht gniffelend: je moest eens wéten!
Deed namelijk mee met Sinterklaas-in-Blogland-actie van Melody: je stuurt cadeautje aan blogger die jij – via Melody – getrokken hebt. En jij krijgt pakje door brievenbus van anonieme Sinterklaas-blogger. Zag eerst overal leeuwen en beren, (met welk cadeau maak ik iemand blij? Dichten? Oh hell!) maar heb die neergeschoten. Niet lullen maar poetsen.

Golven van spanning deinden door Blogland. Tussen regels door schreven deelnemers over kapotte zenuwen. Kreeg liefst DRIE pakjes waarvan afspraak was: “Pas openmaken op 5 december.” Iemand enig idee hoe lang wachten duurt als pakjes eind november op deurmat ploffen?

TARARABOEMDIEJEE!  Goedheiligman heeft uitgepakt en me ingepakt.

Anonieme Sint stuurde me overweldigend goed geschreven gedicht. Kreeg het er warm van terwijl ik cadeau nog moest uitpakken. Bleek warme sjaal te zijn. Wie heeft Sint ingefluisterd dat ik die zocht na aanschaf nieuwe “hondenjas?” En pre-cíes de juiste kleur! Lieve Edward (toen je over mijn boek schreef, raadde ik dat jij het was…)  ♥stikke bedankt! Denk iedere dag met warm gevoel aan je. Kijk maar:

Tweede cadeautje (ook voorzien van dichtwerk) was zwáár! Kon er iemands hersenen mee inslaan. Had handschrift afzender herkend, maar wat, oh wat, zat erin?
Rosa! Handgeschilderd door Dien ♥
Lieve Dienie, sodemieter die je bent. Jokken hè, toen ik vroeg of je Hond wilde schilderen en jij antwoordde: “Bruine honden zijn moeilijk te schilderen.”
Ik zie het door de vingers (-:

Last but not least derde cadeau.
Compleet met kaart en mieters gedicht. Een keukenschort met Pippi Langkous. Alsof afzender weet dat ik knoeier ben en altijd op deze manier spaghetti eet. (Ga schort ook als slab gebruiken.) Lieve Mel, dankjewel!

Ben zwaar onder indruk van alles en da’s fijn tijdens donkere dagen voor kerst.

‘s Avonds moest grootste weggeefactie aller tijden in Blogland nog beginnen. Jullie allen bekend: bloggers gaven gulle giften om Rietepietz & Henk te verwennen. Dat relaas hebben jullie hier en hier en hier kunnen lezen. Heb het er nóg warm van.

Alle Sinterklazen ont-zet-tend bedankt!

Overweldig(en)d!

Overweldig(en)d!

Verslag uit de mond van Melody (identiek aan het verslag op haar blog) nav een whatsappje van mij nadat ik bij Rietepietz iets had gelezen dat mijn bloed deed overkoken…. we gingen aan het brainstormen en toen:

“Ik ben zó pislink over….”
waren de 1e woorden, die binnen enkele minuten na ontvangst, veranderden van ‘aanleiding tot’ … in …  ‘tot actie overgaan’.
Het tot actie overgaan betrof een goed doel… het beste doel in weblogland, althans binnen ons beider beleving wel te verstaan en met ‘ons beider’ bedoel ik  Kakel en mezelf. Vervolgens moest er gebrainstormd worden over hoe, wie, wat, waar om tot mooie ideeën te komen en vergeet vooral niet de wijze van uitvoering want tussen Kakels en mijn voordeur liggen 226 km’s. De locatie van het ‘goede doel’ ligt daar weer ergens tussenin. Rijswijk om precies te zijn, en om het helemaal duidelijk te maken: dit koppel:

(foto met dank aan Leidse Glibber, 26 oktober 2013)

Wat wilden Kakel en ik nou precies?
Heel simpel…. een zo groot mogelijke Sinterklaas-surprise bij deze Rijswijkse dame en haar lief door Sint en Pieten laten bezorgen.

(Alle cadeaus nadat ze bij dochter Inge afgeleverd waren en door haar liefdevol en zorgzaam ingepakt.)

Je kunt wel van alles willen maar je zult toch eerst obstakels uit de weg moeten ruimen en dat gaat écht niet zonder hulp!
a) Hoe vul je dat in als je beiden niet in de buurt woont?
b) Beiden niet ‘genoeg te makke’ hebt om iets groots (niet qua formaat) te regelen?
c) Beiden vanwege gezondheidsproblemen niet in staat zijn die km’s zelf rijdend te overbruggen?
d) Beiden beseffen dat de lief van die Rijswijkse Dame ons niet (meer) zal herkennen en dat een bezoek van ons, die Rijswijkse dame ipv plezier alleen maar extra werk op haar toch al frèle schouders zouden plaatsen, oftewel: het tegenovergestelde van wat wij wilden, zou veroorzaken.

We realiseerden ons tijdens het brainstormen dat we zonder hulp niet ver zouden komen.
Hulp in de zin van ‘poen, poen, poen poen…’ maar ook in de zin van ‘wapperende handjes.’

Omdat we haar blog lezen weten we hoe Riet geniet van enkele uurtjes op en top verwenning door kleindochter Annemarie waarbij ze weet dat haar lief in liefdevolle handen goed verzorgd thuis is. Annemarie hadden we snel gevonden en via een mail verteld wat we graag wilden en wat we nodig hadden. Annemarie speelde het direct door naar haar moeder Inge, (dochter van Henk en Riet) en zij schakelde op haar beurt haar broer en haar andere dochter in om ons plan voor te leggen, en gelukkig staken ze allemaal de handen uit de mouwen om ons te helpen.
Toen bleef er nog één ding over… geld. Dat hadden we niet dus hoe lossen we dat op?

Onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’ / ‘wie niet waagt, die niet wint’ (Riet is gek op spreekwoorden toch?)  gingen Kakel en ik aan de slag en plozen Riets blog door om e-mailadressen te achterhalen van haar trouwste volgers. Dat was best een klus want namen zijn openbaar, e-mailadressen niet maar ‘aanhouder wint’ en zo sprokkelden Kakel en ik een mooi aantal adressen bij elkaar. We stelden een mail op met uitleg en smeekbede, en met gekruiste duimen werd die verzonden.

Amper een paar uur later waren Kakel en ik sprakeloos!  Ook onze complotgenoten vielen stil nadat we hen inlichtten over de bedragen die binnenstroomden. We konden dus volop aan de slag om dingen te gaan regelen… zoals:

a) 1e Anonieme surprise op de mat ~ ~ ~ Zaterdag 23 november…. zie HIER 

~

 

b) 2e Anonieme surprise op de mat ~ ~ ~ Zaterdag 30 november…. zie HIER

c) Inge regelde schouwburgkaartjes voor een voorstelling van The Dutch Swing College Band op een middag in januari.

d) Ruud meldde muziek-voorstel voor Henk, cd werd gekocht en bij Inge afgeleverd.

e) Inge regelde met Annemarie twee verwen-afspraken voor Riet én oppas bij Henk

f) Er werden puzzels gekocht en bij Inge afgeleverd

g) Er werd een “alsof een engel over je tong piest”- verwenpakket aan lekkers samengesteld en ook bij Inge afgeleverd

h) Een luxe badkamerpakket voor Henk en Riet werd ook bij Inge afgeleverd

i) Er werd ook een smulpakket voor viervoeter poezel Beau bij Inge afgeleverd

j) Ook werden er 10 chocoladeletters bij Inge afgeleverd voor Henk & Riet’s 10-tal, als dank voor hun hulp!!


( Verwenpakket om mee van buiten en van binnen te smullen )

k) Inge regelde twee Engelen; beelden die Riet in een winkel had gezien en zo mooi vond voor op hun schoorsteenmantel.

l) Bloemenbonnen: Er bleef nog een mooi bedrag over. Daarmee is Inge naar Riets favoriete bloemenzaak gehad en heeft bloemenbonnen gekocht. Riet kan nu naar believen de komende weken vazen vullen met moois waar zij en Henk samen van kunnen genieten.

Om ook dit feest voor Henk zo fijn mogelijk te laten verlopen, is afgesproken dat kleinkinderen Jennifer & Maikel als Sint en Piet bij Henk en Riet op bezoek gaan, en dus ‘belletje gaan trekken’ bij bovenstaande deur! Dit samen met Inge die het hele gebeuren hoopt te kunnen filmen of er foto’s van te kunnen maken.  “Sint & Piet” zullen dan alle genoemde cadeaus uitdelen en onderstaand gedicht voorlezen:

Ola Querida Señora Riet y Querido Señor Henk 

Nog één nacht te gaan voordat we naar Nederland varen 
om mensen te verrassen die ons al zo lang dierbaar waren.  
 
Sint kan nu de slaap niet vatten en zit met Rijm-Piet bij de haard 
te overleggen waar Riet met haar Henk het best wel bij vaart.  
 
Herinner-Piet komt ook binnenvallen want hij weet 
dat Sint nog wel eens iets vergeet 
 
En wil dus nog snel even vertellen  
dat hij kortgeleden met de schouwburg ging bellen  
 
Want Henk en Riet genieten van het uitgaan 
bij mensen die vol talent op een podium staan 
 
Daarbij mag dus worden genoteerd  
dat Annemarie een prachtig beroep heeft geleerd 
 
Terwijl Ruud en Inge op Henk gaan passen 
laat Riet zich in Houten met ‘verwennerij’ verrassen.  
 
Ach en zo brengen Sint en Pieten van ver over die koude zee 
tal van lekkers en leuks voor Henk en Riet mee.  

Dat zij dan de 2 weekenden voor Sinterklaas’ verjaardag zullen ontvangen
waarmee ze, zaaiend en op bloei hopend, hun binnen- & buitentuintjes mogen behangen

Ook mogen ze dan meerdere keren hun mondjes vullen
met grote of kleine, warme of koude happen, naar eigen keuze, zolang ze er maar van smullen. 

Natuurlijk, alsof Henk & Riet dat niet al lang weten
zullen Sint en Pieten de Rijswijkers hun achterban niet vergeten

Zowel voor de 2-voeters als die hummel op 4 pootjes
vulde Inpak-Piet de zak met ook voor hen enkele cadeautjes. 
 
Dat zij zich maar gekoesterd en geliefd mogen weten  
door vele bloggers die Riet en haar lief niet vergeten.  

Pepernootse groetsels van:
AnneMarie & Anneke & Bea & Corry & Emile & Hulk & Joke & KakelKarel & Marije & Marion & Marja & Marlou & Melody & Nathalie & Nicole & OmaBaard & Reismeermin & Suske & Trees & Mrs.T. én Truus!  (en niet te vergeten: mét enorme dank aan Inge, Ruud, Annemarie, Jennifer & Maikel. )

 

Lieve lieve medebloggers,

wij zijn jullie onuitsprekelijk dankbaar voor jullie geweldige reacties in woord en pegels.

Jullie hebben niet alleen Henk & Riet een onvergetelijk Sinterklaasfeest bezorgd
maar ook hun kinderen / kleinkinderen en achterkleinkinderen
en daardoor ons óók.

Kakel en ik zeggen ❤️-grondig : ONTZETTEND BEDANKT !!!

 

Update 20.45 : Whatsapp van Rietepietz:
“Lieve, lieve, lieve mensen, ik ben nog in de war en overdonderd dus geef alvast een paar foto’s voor op de blog, zodat iedereen alvast iets weet….”

 

 

Poepie sjiek

Keek op de week (80)

Er kan weer gestemd worden op Top 2000! Laat je muzikale stem niet verloren gaan (-:

Ging naar concert van David Bowie. Op aarde! Heel bijzonder. Speciaal voor mij trad hij dicht bij huis op, namelijk in Ahoy. Wilde dolgraag naar beide concerten want had voorgevoel dat Bowie – de beste zanger die ooit heeft gezongen – weldra zou overlijden. Had helaas maar één kaartje kunnen bemachtigen.
Sprak vrouw die ticket had maar niet van zijn muziek hield. In plaats van haar voor gek te verklaren – wat logisch zou zijn – zei ik: ‘Nooit naar concert gaan als het je smaak niet is. Je wilt immers leuke avond. Voor hoeveel verkoopt u uw kaartje? Deal!’
Joris zei: ‘Zelfs in je droom ben jij doortrapt.’
‘Dat is niet doortrapt, dat is…dat is uitgekookt.’ Sprak laatste woord triomfantelijk uit. Totdat ik me realiseerde dat het inderdaad maar droom was. Ging zwaar gedesillusioneerd boodschappen doen. Als jullie politiebericht hoorden/lazen over vrouw die in verwarde toestand huis verliet, was ik het.

Tuin van een nabijgelegen huis staat en hangt vol kerstversiering. Alles blinkt, knippert,  flikkert. Lijkt wel hoerenkast. Voel me verlicht dat wij geen uitzicht hebben op bordeel. Al mijn energie zou ervan weglekken.

Man verbleef in poepie sjiek hotel en vertelde geanimeerd.
Hotel heeft 23 verdiepingen, maar geen 13-de. Typisch Japans.
’s Avonds werden drie kleedjes neergelegd: eentje voor bed, wastafel en douche.
Op kleedje voor bed stond paar badslippers. Gedragen exemplaren werden weggegooid.
Riep: ‘Weggegooid? Megaverspilling van eerste orde!’
Joris gaf me gelijk. Dat mag in krant.
‘Wanneer ik terugkwam op hotelkamer was velletje wc-papier omgevouwen.’
Kreeg zowat appelflauwte. Internet leerde me dat dat wordt gedaan, zodat gast weet dat kamer is schoongemaakt, en jij als eerste velletje van rol haalt.
Man deelde verlekkerd mede dat ‘ontbijtbuffet subliem en écht iets voor jou was: alles vers en veel fruit.’ Of hij me ook kent. Knikte trots naar ‘m: ‘Voor minder blijf ik liever thuis.’
Elke avond “sleep well” kaartje op kussen met pepermuntje. (Vraag me af: wáárom zou mens na tandenpoetsen nog pepermunt eten? Of ben ik te simpel van geest?)
Kortom: Man heeft genoten! Wat hem het meest is bijgebleven? Gemis warmte en genegenheid thuis.
Joris schuimbekte: ‘In de ondergrondse garage stonden dure auto’s, joh! Porsches, Rolls Royces, Lam…!’
Moest plezier weer bederven. Haalde schouder op en zei: ‘Daar voel je toch niets van?’
Echtgenoot keek ontgoocheld. ‘Jij begrijpt me niet,’ zei hij.
Klopt als zwerende winterteen.
Kreeg nieuw schrift (!) met pen in rugzakje van conferentie. Blij mee! Joris ook: krijgt parkeerplaats terug.
Volgend jaar is conferentie in Wenen. Daar is Man vorige eeuw week voor werk geweest. Bracht welgeteld één Mozartkogel voor mij mee: chocola ter grootte van knikker. Voel ‘m nog zitten.

Afgelopen weekend ging Roos met roedel vriendinnen “even” dagje naar Keulen.
‘In Dordrecht hebben ze óók een kerstmarkt,’ zei Man. ‘De grootste van Nederland en lekker dichtbij.’
Info was niet aan Roos besteed. Ze reserveerde in Keulen plaatsen bij beroemde hamburgertent. At burger met sausje, iets met champignons. ‘Was niet te kanen.’
Op terugweg deed navigatie op Roos’ telefoon het niet. ‘Van Nederland naar Duitsland, prima, maar andersom niet. Mobielen van vriendinnen waren leeg en het was stikmistig. Kon nauwelijks borden boven weg lezen.’
Het is een herinnering die een leven lang meegaat.
Kreeg volgende dag knuffel: ‘Bedankt voor het lenen van je auto, mam.’

Bevlekte ontvangenis

Keek op de week (79)

Man gaat paar dagen naar Amsterdam. Voor het werk (zegt-ie.) Komt goed uit: kan ik auto op oprit parkeren. Straat naast onze krijgt nieuwe riolering dus parkeert iedereen elders. Kom ik terug van boodschap: staat er auto op mijn plekje. Logisch, is openbare weg.
Als Joris terugkeert: Opgestaan? Plaatsje vergaan. Tenzij hij cadeautje meeneemt…

Wij hebben buitengewoon intelligente hond.
Haar favoriete plaats wanneer ik kook, is pal voor gasfornuis. Om te voorkomen dat ik struikel moet zij: ‘Uit de keuken!’
Hond kijkt altijd met kwalijke ogen achterom. Baas, hoe kun je?
Welnu, ik kan dat.
Was in jolige bui en riep: ‘Out of the kitchen,’ en daar ging Rosa.
Alhoewel hond Oost-Indisch doof is, Nederlandstalig opgevoed zoogdier is, verstaat ze toch Engels. Hear! Hear! Kan ook komen door zelfde intonatie (-:

Las in Linda Magazine dat 1 op 10 mensen hun broer/zus wil omruilen.
Nou, éch nie! Mijn broer is enige man die ik als broer wil.

Tijdens wandeling in losloopgebied – op onverhard pad vol waterplassen – liep een vrouw me tegemoet. In witte broek en beige jas. Dan ben je óf een lefwijf óf je bent niet goed bij je hoofd. Naast zo iemand schudt Rosa zich het liefst uit. Hond heeft neus voor mensen in nette dracht.
Rosa klom uit sloot, ik pakte haar bij halsband om escalatie te voorkomen en hond – zo lek als mandje – ging naast me zitten.
Vrouw stopte bij me, trok doodgravers gezicht en zei: ‘Bah, wat een vieze hond!’ Keek tikkeltje hooghartig, zoals Wieteke van Dort dat kon in rol van Deftige Dame in Stratemakeropzeeshow. Met háár kon je tenminste lachen: zij liet iedere aflevering een scheet, en zei: ‘O, pardon.’ Een gruwelijk genot.
Besloot bemoeizuchtige tante te negeren.
Mens zocht kennelijk schietschijf want ze had meer in petto: ‘Als uw hond alleen blijft zitten wanneer u hem vasthoudt, is-ie slecht opgevoed.’
Over opvoeden gesproken. Zag één onopgevoed schepsel en kon haar met m’n neus aanwijzen.
Zei slechts: ‘Mevrouw, als u niets aardigs weet te zeggen, houd dan uw mond.’
Azijn droop van haar gezicht. Vol afkeuring zei ze: ‘Niemand heeft tegenwoordig nog respect voor andere mensen. Je denkt zeker dat je heel wat bent?’
Er wordt vaak gezegd dat de mensch slecht is, en dat bleek maar weer. Liet Rosa los en zette er pas in. Binnen drie seconden was bevlekking een feit. Draaide me kortstondig om en zag dat kleding van vrouw overeenkomst vertoonde met rijst-met-krenten-hond.
Ze krijste als voetzoeker. Als in: vuurwerk, hè? Niet als in: pedicure zonder werk.

‘Wat mankeert zo’n mens?’ vroeg ik thuis.
‘Je boft dat je de stomerijkosten niet hoefde te betalen,’ aldus Man.
‘Beetje moeilijk als zij geen pinautomaat bij zich heeft.’

Roos had meer fantasie: ‘Misschien zag ze er netjes uit omdat ze een afspraak had. Een eerste date.’
‘Of all places in het Koeienbos?’
‘Waarom niet? Ze wilde een goede eerste indruk maken.’
Waren het eens: in geval van date heeft vrouw ongetwijfeld indruk gemaakt.

“Hello Mirjam!
Do you remember what you were doing on this day, 6 years ago?

We sure do…that was the day on which you joint Postcrossing!
Happy Postcrossingversary. Thank you for sticking around and making our world a better place, one postcard at a time.”

Zag kaart liggen op mat en dacht: hej, post uit Scandinavië. Bleek kaart van Ujjaval uit India te zijn. Was verrassing.

Een beha te ver

Keek op de week (78)

Ging naar bieb voor gratis boek “Winterbloei” van Jan Wolkers in kader van Nederland Leest.
Zag welgeteld één exemplaar op standaard. Vroeg aan medewerker: ‘Mag ik deze meenemen?’
‘Ja, natuurlijk! Het is de laatste, mevrouw, hij heeft hier op u staan wachten. Geniet ervan!’
Was in nopjes. De laatste! Veel leuker dan eerste.

Paula uit Sesamstraat is overleden.
Herinner me fragment dat ik samen met Roosje-in-de-knop zag.
‘Een prik halen doet pijn en ik ben bang voor de naald,’ zei Paula tegen Pino.
‘Maar Paula, als de naald komt, doe je je ogen dicht, je voelt even een prik, doet je ogen open en het is voorbij.’
‘Pino! Snap je het dan niet? Een prik doet bij mij veel meer pijn dan bij andere mensen!’
Vond dat geniale uitspraak.
Zal Paula nooit vergeten.

Hele huis omgekeerd maar ben schrijfschrift definitief kwijt. Voelt als aderlating. Het is afwachten wanneer inspiratie komt. Niet van: ik ga zitten en schrijf. Nee, pas als ik idee krijg, ga ik zitten, en dan schrijft het verhaal zichzelf. Op toetsenbord rammen, werkt niet. Het lukt alleen als ik schrijf met pen op papier. Overal in huis ligt schrijfgerei. Zelfs op wc (lach niet!) Desnoods krabbel ik op oude envelop, kassabon of servet. Lang verhaal kort: inspiratie komt op als kakken en dan ga ik als de brandweer.

‘Er lag kaartje onder je ruitenwisser, schat,’ zei Joris.
Pakte kaartje aan en kreeg van nijd zweet op bovenlip. Rende ermee naar keuken en knipte het woest in stukken. Kreeg pas rust toen snippers in afvalzak verdwenen.
‘Een of andere idioots 06-nummer bellen wanneer ik mijn auto wil verkopen. Huh!
Rot op met je kaartje! Dat gebemoei! Zijn ze helemaal gék geworden! Ik rijd haar total loss, of ruil haar in als ik een nieuw rijdend hondenhok wil.’
‘Inruilen?’ Man gilde het uit van plezier.
‘Ja, en jij mag m’n nieuwe betalen!’
Joris’ plezier verdween op slag.
Mijn nijd ook. Lekker opgeruimd gevoel.

Gebeurde tijdens winkelexpeditie met Man. Hij wachtte buiten terwijl ik afrekende in Hunkemuller, want meegaan winkel in, is Joris een beha te ver.
Kwam R. tegen en zij begon gesprek. Toen R. even ademhaalde, haastte ik me te zeggen dat Joris op me stond te wachten.
‘Wie is het?’ vroeg R. ‘Die aan de overkant?’
Ik knikte.
‘Hij heeft al zijn haar nog! Leuk type!’ riep R.
Ik probeerde met nieuwe blik naar Joris te kijken. Hij zag me loeren en knipoogde.
‘Sjézus!’ riep R, ‘hij knipoogt zelfs nog naar je. Ik ben al blij als mijn man me gedag zegt als-ie thuiskomt van z’n werk.’
‘Knipoog eens naar hem,’ adviseerde ik. De wetenschap dat Joris niet opkijkt als ik nakend voor zijn aangezicht verschijn, hield ik voor mezelf.

Onze tweezitter is gereserveerd voor Rosa. Op kleed, dat wel.
Wanneer kleed niet goed ligt, legt hond kop op bank en wacht berustend tot huisgenoot activiteit onderneemt. Deze keer was ik de sigaar.
‘Heb je zo’n moe hoofd?’
Eindelijk iemand die het ziet.
Ik drapeerde kleed over bank.
Rosa – met smekende blik – baas, wil je me nog kontje geven?
Des ochtend om 5 uur ontbijten gaat je niet in je bruine hondenvacht zitten…
En die blik van hond als ze na een uur draven, zwemmen, mollen graven en ballen op bank dut doet: Baas, hoepel op met je telefoon. Ik lig hier te chillen.

Boemelen door Georgië

Roos wilde dat afgrijselijke juk van studeren afwerpen, en een studiereis leek haar dé gelegenheid. Ze koos Istanbul. Dat vond haar moeder – alias ik – een slecht idee. ‘Je moet het zelf weten, maar daar kan je ’s avonds niet normaal over straat, het land kent geen vrouwenrechten, en dan heb je nog die achterlijke Erdogan…’
‘Oh, ligt Istanbul in Turkije?’ sprak Roos. ‘Ik dacht in Oost-Europa.’ Waaruit blijkt: topo-toetsen waar ze in het verleden tienen voor scoorde, bieden geen garantie voor geografische kennis in de toekomst.

Flexibel als Roos is, koos ze voor Georgië. Zolang je daar de grens met Rusland mijdt, is het goed toeven. Per bus reisde Roos vanaf het Erasmus naar Dusseldorf voor de vlucht naar Tiblisi. Eenmaal geland, zouden ze in een week tijd naar vier verschillende steden reizen en overnachten.
‘Regelmatig appen wordt moeilijk, want ze hebben weinig wifi,’ waarschuwde Roos.
Prima: geen nieuws, goed nieuws.

Georgië is een tweeënhalve-wereldland. Prachtige, ongerepte natuur waar de longen van de studenten zich vulden met schone, frisse lucht tijdens stevige bergwandelingen. ‘De damp sloeg van iedereen af,’ aldus Roos. ‘Maar sommigen hadden ook een conditie van niks-komma-niks,’ verzuchtte ze. Ze overnachtten in eenvoudige hostels waar Roos en kornuiten soms wat vet vlees maar vooral brood geserveerd kregen. De armoede onder de bevolking is groot. Iedereen eet van de opbrengst van een stukje land, en in supermarkten verkopen ze slechts bewusteloze groente en gebutst fruit.

Auto’s rijden rond zonder spatborden, ramen of met een doorgeroest dak. Elektriciteitskabels steken los uit de grond. Vrijwel iedereen heeft een slecht gebit, en slechts 5% van de inwoners heeft toegang tot zorg, en die happy few zijn – raad eens? juistem! – de rijken.

Roos’ delegatie bezocht een bedrijf in de gezondheidszorg en een medische faculteit. Van laatstgenoemde kregen ze een T-shirt dat Roos als nachtpon draagt. De tekst betekent zoiets als: www.tsmu.edu. Kijk gerust hier.

Het reizen met een Russische boemel was eh…apart. Bijna hadden ze ‘m gemist en hij rijdt maar tweemaal daags. Ja, ja, Georgische nachten zijn lang! Het interieur van de trein was somber, wat overeenkwam met het ochtendhumeur van de studenten.
Een beetje trein doorkruist in vier uur tijd het ganse land van Zuid naar Noord maar dit authentieke exemplaar deed vier uur over 1/3 van deze afstand. Daarbij was het de normaalste zaak dat de jeugd opstond voor ouderen.

Om dat duidelijk te maken, keken de autochtonen de Erasmusreizigers recht in de ogen en hielden dat net zolang vol tot deze hun plaats afstonden.
‘Goh, dus voor mij had je ook op moeten staan?’ riep ik blij.
‘Ook al voor mensen van de helft van jouw leeftijd,’ verzekerde Roos me.
Ik wilde er verder geen letter meer over horen.

Roos was immuun voor de volhardende blikken, want ze had haar ogen dicht. Een reisgenoot tipte haar voor de zekerheid: ‘Ogen dichthouden, anders moet je je zitplaats afstaan.’ Kind – nooit te beroerd iets van een ander aan te nemen – voldeed gewillig aan dat verzoek.
Ik heb leuke foto’s van Roos in slaaptoestand! Heel elegant met open mond. Maar ik krijg geen toestemming tot plaatsing, en dan doe ik dat ook niet, anders stuurt ze me nooit meer foto’s.

Slapeloos in bed telde ik alle landen waar Roos op vakantie is geweest: België, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Italië, Engeland, Zweden, Noorwegen. Mijn vingers waren op. Telde verder op m’n tenen: Finland, Estland, Lapland, Rusland, Polen en Georgië. Zestien stuks voor iemand van 23 jaar. Ik lag er ondersteboven van.