Zeiksnor

Keek op de week (74)

foto: pixabay

Zag klein, zwart bolletje scharrelen door gras in polder. Keek waar Rosa was. Hond had het druk met sjouwen van te zware boomstam en liep op achterstand.
Bolletje bleek jonge egel. Bekeek zoogdier langdurig en hield Rosa weg van prikbeest. Tweehonderd meter verder fietsten twee pubers me tegemoet.
‘Mevrouw, uw hond heeft de egel toch wel met rust gelaten, hè?’
‘Jazeker, met een grote boog liep ze eromheen.’
Kreeg twee opgestoken duimen. Van pubers!

Ging naar tandarts want had kiespijn. Ik ben zo’n mens dat het liefst onder narcose plaatsneemt in tandartsstoel.
‘U denkt dat u een gaatje heeft?’ vroeg tandarts. ‘Het kan ook een zenuw zijn die open ligt,’ sprak ze me moed in.
Ik knikte in doodsangst, ging in stoel zitten en opende m’n mond. Overwoog aan assistente te vragen of zij m’n hand wilde vasthouden doch sprak mezelf streng toe: Kakel, groei op!
Tandarts keek en vroeg: ‘Doet dit zeer?’ en spoot koude lucht tegen bewuste kies.
Zeer? Zeer? Verrékte zeer!
‘De hals van uw kies ligt bloot. Dat is uw eigen schuld, u heeft te hard gepoetst. Ik ga ‘m dichtplakken voor u.’ Ze pakte accuboormachine met lange naald en stak die diverse malen in tandvlees. Voelde niets en ook niets van behandeling.
Ik leeft nog! dacht ik, terwijl ik praktijk uit rende.

‘Ik krijg tien euro van u want u staat in mijn vak geparkeerd,’ zei kerel tegen mij door m’n half open autoraam. Heel dom: dacht dat hij grapje maakte maar vent keek serieus als bloed.
Deed portier stukje open, keek naar grond en Holy Moly Me Oh My: stond 15 cm over streep. Toen ik kwam aanrijden zag ik tussen lange rij auto’s één bescheiden gat en wurmde daar m’n auto in. In een Starlet lach je iedereen uit.
‘Laat u altijd uw autoraam openstaan?’ informeerde kerel.
‘Twee,’ corrigeerde ik. ‘M’n hond ligt achterin.’
Zeiksnor keek argwanend door raam en zei: ‘Geen waakhond zo te zien.’
‘Heeft u uw hand al eens door het raam gestoken?’ informeerde ik. Bad tot hondengoden dat kerel dat niet zou doen, want Rosa zou hand onmiddellijk likken.
Alsof Hond wist dat het over haar ging, kwam ze overeind en gaapte. Kerel had beslist geen hondenervaring want hij schrok van blikkerend gebit.
Ik draaide rechterportier dicht en linker helemaal omlaag. Rosa veerde op en stak kop naar buiten.
Zeiksnor ging klem tegen eigen carrosserie staan.
Piste zowat in m’n broek.
‘En tóch krijg ik tien euro van u,’ zei kerel. Het klonk afgemat.
‘Schrijf die tien euro maar op uw buik!’ riep ik terwijl ik achteruit reed. Keek met kritische blik naar ’s mans buikomvang – schakelde, gaf gas – en voegde eraan toe: ‘Plek zat!’

De volgende drie mensen hebben plak slaaf-vrije sjokla gewonnen: Cellie Citroen, Joanne en Rob Alberts. De repen zijn onderweg. Smikkel ze!

Postcrossing:
Ene Heinz (jawohl!) – een Germaniër – wilde kaart mit bier; serveersters met goedgevulde jurken, bierpullen, bierbikjes….Afijn, kansloze missie.
Pakte AH Bonus, knipte krat Hertog Jan uit en plakte die op achterkant van apenkaart. Toch steentje bijgedragen aan geluk van Heinz.

Ontving kaart van Brenda uit Bremen. Ken vrouw niet; waren anders beslist bevriend geraakt!

Melody

Keek op de week (73)

Foto: Pixabay

Lieve webbies,
Afgelopen week gebeurde er iets vreselijks. Melody kreeg dinsdag een hartinfarct. Gelukkig liep het goed af: ze werd gedotterd, er werden stens geplaatst en twee dagen later mocht ze naar huis zij het met een voorraad medicijnen waar een gemiddelde groothandel jaloers van wordt. Haar herstel zal de nodige tijd duren. Mel is altijd de eerste die klaarstaat om anderen te helpen, zowel op internet als in real live. Doe me een lol en stuur haar een kaartje. Stuur een mailtje naar: pippi at freeweb punt nl, of vraag in het reactieveld om haar adres en je krijgt een persoonlijk bericht.

Man heeft me behoed voor miskleun.
Had nieuwe dunschiller gekocht maar waardeloos stuk schroot functioneerde niet. Viste kassabon uit oud-papier-doos en legde schiller plus bon op kastje in hal. Niet vergeten!
‘Waarom ligt dit hier?’ vroeg Joris.
‘Moet ermee terug. Doet het niet.’
‘Heb je gezien dat er nog stukje plastic op zit? Hier, kijk dan.’ Man wreef ding onder m’n neus en warempel…
Duwde met schaar stukje plastic weg en probeerde schiller uit met wijsvinger. Bloed! Dus goed.

Heb eerste goede daad van dit jaar verricht! Met huisvalzak vol plastic doppen (van shampooflessen, tubes tandpasta,deksels van potjes…) toog ik naar dierenarts. Assistente riep bverheugd: ‘Soho, wat veel!’ Opbrengst is voor Blindengeleidehondenfonds. (Spaar je mee?)
Wilde er geef-e-weg van maken voor op m’n blog maar was te lui om doppen te tellen. Wat was ik wederom dom. Had ze kunnen wegen.

Kreeg aanval van menslievendheid om goede daad te doen. Belde Ra.bob.ank.
‘Wat is jullie emailadres waar ik phishingmails naartoe kan sturen?’
Vrouw aan andere kant zei: ‘Valse streepje email apenstaartje…’
Apenstaartje? Wie TF gebruikt dat woord nog?
Noteerde de rest, bedankte en wilde ophangen.
‘Ik wil uw gegevens noteren, mevrouw,’ zei medewerkster.
Zei: ‘Nou, daar heb ik weinig trek in.’
Vrouw sprak geruststellend: ‘We doen niets met die gegevens, hoor.’
‘Een extra reden ze niet te geven.’
Zucht van medewerkster kwam van ver. ‘Eén vraag nog: hoe komt u aan die mails?’
Hing huilend van treurnis op.

Stond op markt bij notenkraam. Mevrouw naast me bestelde drie melkchocolade pindarotsjes.
‘Drie…eh…stuks?’ vroeg verkoper.
Vrouw knikte.
‘Geeft u vanavond een feestje?’ flapte ik er uit.
Dame was gezegend met gevoel voor humor ‘Nee,’ zei ze, ‘onderweg naar huis eet ik ze stiekem op.’

‘Wat een scheurijzer ben jij in je blauwe hondenhok.’
Vatte dat op als compliment.
Zelfde persoon ging verder: ‘Over paar jaar verkoopt een garage ‘m en zegt dat-ie van een oud dametje is geweest.’
‘Zitten ze ernaast want ik ben geen dame. Nooit geweest.’
‘Ik dacht dat je over dat “oud” zou vallen.’
‘Leeftijd is zo betrekkelijk,’ antwoordde ik, ‘Zo oud als jij eruitziet, word ik nooit.’
Waarna we allebei krom stonden van de lach.

Zoetmakertje

(Keek op de week 72)

Een nieuwe herfst, een nieuw blog! En een nieuwe layout. Dat laatste met dank (en diepe buiging) aan Melody!
Na een radiostilte van ruim anderhalf jaar, lijkt een keek-op-de-week me nogal van de eigenaardige. Dus: een up-date.
Wie vergeten is, wie ik (alias Kakel) ben, klik hier.

Roos begon vorig jaar aan haar een-na-laatste master “Zorgrecht” aan het Erasmus.
In augustus solliciteerde ze naar de functie van mentor: eerstejaars studenten begeleiden in de opleiding waarin zij haar bachelor heeft gehaald. Toen ze hoorde dat ze was aangenomen, joelde ze: ‘En ik krijg er óók nog voor betaald!’

Ein-de-lijk! Zag na anderhalf jaar Vriendin weer. Het is waar wat mensen zeggen: je pakt het gesprek op waar het was gestopt. Vind het jammer dat ik Vriendin heb gezien: mis haar nu nog meer.

Saartje is niet meer.
Mevrouw Konijn zakte door spierzwakte bij het overeind komen telkens door haar achterpoten. Wel vier, vijf, zes keer achter elkaar. Eenmaal overeind, ging het weer en hobbelde ze naar de keuken waar ze bedelde om lekkers. Ze dronk uit Rosa’s waterbak want waarom een eind lopen naar je eigen hok als je ook lui kan zijn? Als ze zich waste, kukelde ze om waardoor haar altijd schone bontjas mottig en dof werd. Zelfs stampen kon ze niet meer…
Met onvaste stem maakte ik een afspraak bij de dierenarts.
Toen Kind Saar in het reismandje stopte kreeg mevrouw Konijn een opleving. Had ik te vroeg gebeld? Zouden we haar misschien nog wat langer…? Nee, Saar had geen konijnwaardig leven meer.
Wat ze tot op het laatst kon was haar kop in mijn hand leggen om te kroelen. Zo is ze ook ingeslapen.
Roos en ik snikten en snotterden. Vergeten zullen we Saar nooit want ze heeft in elk houten meubelstuk minstens één tandtekening gezet.
Het is leeg in huis. Heel leeg.
Van Man mag ik geen nieuw huiskonijn meer.
Kan iemand mij helpen met aanmaken van een Tinderprofiel?

2016: Roos lag in een hangmat bij vriendin Suzanne en wilde er ook een.
2017: Roos wil een hangmat.
2018: Roos wil een hangmat.
2019: Had ik al gezegd dat Roos een hangmat wil?
‘Dan bestél je dat ding toch! Het zijn jouw centen,’ riep ik.
‘Maar papa heeft allerlei bezwaren,’ jammerde Roos.
‘Nou en? Sinds wanneer heeft hij het vetorecht?’
Roos klaarde op en bestelde de hangmat. Man oh man, Kind barstte bijna uit elkaar van geluk. Ik ook want we hebben duo gelegen in de zon. En zijn eruit gevallen bij het instappen. Gelachen dat we hebben!
Ik lag knus met Tommy Wieringa in de hangmat. En met De Heilige Rita. Plexat!

Kwam in polder onbekende man met hond tegen. Hond was een Flatcoated Retriever en dook achter Rosa aan de sloot in: de bal achterna! Float was sneller. Op de kant beschuldigde ik hem van diefstal en hield ‘m staande. Het beest gromde niet eens. Zei tegen eigenaar: ‘Wat een lieverd.’
‘Dat is het ras,’ zei man, ‘net als labradors. Die zijn ook zachtzinnig van aard.’
Keek kerel aan. Hij droeg een bril en een milde blik. Grijze dotten tussen bruin gekruld haar. Leuk type ook nog. Aárdige kerel, dacht ik. Misschien houdt hij wel van loslopende huiskonijnen…

Een zoetmakertje: ik geef drie repen chocolade weg (als ik nog zoveel lezers heb, haha) van Tony Chocolonely. Schrijf je naam in het reactieveld t/m zaterdag 26 oktober. Roos verricht zondag erna de trekking.

Shit!

Keek op de week (71)

Waren onderweg naar m’n moeder om prettige Moederdag te wensen. Rechts in de berm van de provinciale weg liep hardloper met tasje in hand.
‘Welke idioot doet dat nou?’ mopperde Joris. ‘Links ligt een vrijliggend fietspad.’
‘Hij is wel milieubewust,’ nam ik het voor vreemde kerel op, ‘want hij draagt linnen tasje.’
‘Jij altijd met je milieu,’ snoof Man.
Ikke wel!

Boodschappen gedaan. Kwam terug bij auto waarvan ik raampje expres 1 cm open had laten staan. Flatsen op auto, niet normaal! Een ware attack. M’n onderkaak viel op grond toen ik zag dat binnenkant van auto ook onder zat.
Is vast reiger met obstipatie van hele week geweest, die in één keer zijn darmkanaal leeg scheet. Stuur en richtingaanwijzer zaten onder, en méuren!

St. Tropez aan de Lek.
Joris en ik liepen op natuurgebied de Zaag. Wij tuurden over rivier de Lek. Er voeren veel dezelfde luxueuze plezierjachten voorbij.
‘Lijkt wel St. Tropez,’ grapte ik.
‘Mooie boten!’ riep Man bewonderend.
‘Die kosten wel een paar ton.’
‘Eerder een miljoen,’ Joris met stelligheid alsof-ie hedenochtend op internet naar “te koop plezierjachten” had zitten klikken.
‘Die zilvergrijze is mooi!’ riep-ie vol vuur.
Moest pret natuurlijk weer bederven. Zei: ‘Vind het net strijkijzers.’

Als thuis naam Charlotte valt, schieten twee bruine oren omhoog, gevolgd door staartgeroffel; ongeacht comateuze toestand waarin Rosa zich bevindt.
Charlotte is Rosa’s vriendin uit dierenwinkel. C. geeft altijd hondensnoepje maar vooral oprechte aandacht. Ondanks vreselijke verhalen die ik over hond aan C. vertel, blijft ze die-hard-fan.
Voornamelijk omdat Rosa’s opvoeding goed gelukt is, want hond “blijft zit” ondanks  lekkernijen binnen neusbereik.
Lopen we dierenwinkel binnen en heeft C. vrije dag, krijgt Rosa ook snoepje maar de lol – de échte lol – is weg.
Honden kijken de mensch aan, hè?

Grote trammelant in blogland! Op 25 mei 2018 treedt nieuwe Europese privacywet Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) in werking. Deze wet regelt dingen rondom persoonsgegevens. Zelfs voor saaie hobbyblogger zoals ik, schept wet verplichtingen.
Mijn eerste reactie was: AVG wég ermee. Gooi m’n tegen de krib en doe net of ik gek ben. Kan ik! Maar als ik interactie met lezers wil houden – en dat wil ik – komt toch AVG weer om hoek kijken.
Het staat inmiddels op m’n blog. Nog niet gelezen? Tip: níet doen!
Mel, ♥stikke bedankt voor je hulp *smak*

Lieve lezer,
Zou je alsjeblieft iets voor me willen doen? Roos is voor afstudeeronderzoek van haar master op zoek naar respondenten voor een vragenlijst. Je zou haar erg blij maken als je ‘m zou willen invullen. Het onderwerp is: het maken van keuzes in de zorg. Invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 10 tot 15 minuten en is volledig anoniem. Alvast bedankt!

Klapvee

Met mijn wagen volgeladen reed Roos naar Hilversum. Via het koor had ze een uitnodiging gekregen, aanwezig te zijn bij een muziekshow waar zij en drie kornuiten als klapvee mochten dienen. Onverwoestbaar goedgehumeurd zouden ze zich laten onderdompelen in een avondvullend programma.

‘Bij binnenkomst werd het publiek in tweeën verdeeld. Jonge mensen – van mijn leeftijd – vooraan. Ouderen verder naar achteren.’ Gniffelend vervolgt Roos: ‘Een mevrouw in prinsessenkleding werd achter een dikke pilaar gedirigeerd.’

In de studio was het héét, niet te harden, maar ja, gratis dus dit was niet het moment kieskeurig te zijn. Ze kregen lach- en klapinstructies. Bij een klein grapje, graag zacht lachen en kort klappen. Even oefenen: een, twee, drie, zo ja. Prima! Bij een écht goeie grap alles graag langer en enthousiaster. Een, twee, drie….niets meer aan doen!

Roos’ torenhoge verwachting werd getemperd toen bleek dat Jan Smit het programma presenteerde. Ze kreeg aandrang te vertrekken – ik maak meelevende geluiden – maar haar nieuwsgierigheid naar wat ging komen, was groter.
‘Het was wel tof dat het publiek kon deelnemen aan de muziekquiz want iedereen kreeg een stemkastje,’ aldus Kind.

Monter begon Roos aan de quiz. Helaas ging het uitsluitend om Nederlandstalige liedjes. En oud! Stuk voor stuk van vóór haar jaartelling.
Er traden meerdere artiesten op. Van de meesten had Roos nog nooit van gehoord, dus konden het ook geen BN’ers zijn.
Oké, Frans Duits zong een paar nummers maar ‘Zo iemand telt niet mee.’

Tussen de nummers door kregen ze versnaperingen in liquide vorm. Er was zelfs keus. Ongewild krijgt een mens toch bewondering voor de ganse happening.

‘Alleen, ja, alleen…’ zegt Roos met een verbeten trek om de mond, ‘had ik aan het eind van de avond maar drie punten gescoord via dat kastje.

Na afloop was het buiten stikmistig. Op de snelweg hield ik de meest rechtse baan aan en reed 70 km/uur want ik zag zelfs de belijning niet. Een lange sliert auto’s achtervolgde me, terwijl ik zo hoopte ingehaald te worden, zodat ik achter een ander aan kon rijden.’
Ellendiger kon het niet worden toen de Mac dicht bleek. Ze vergingen zowat van de honger.
Een wonder dat ze ondanks de mist en lege maag haar thuis heeft bereikt.
‘Maar,’ snoeft Roos, ‘ik heb altijd al een tv-opname willen meemaken en het is mijn persoonlijke verdienste dat ik dat voor elkaar heb gekregen.’
‘En de verdienste van mijn auto.’
‘Dat ook,’ zegt Roos genereus.

Nu is het wachten op de uitzending. Eén ding weet ze zeker. Roos komt op tv want ze zat helemaal vooraan.