Tante Tilde

Ik neem een aantal snipperdagen op van Blogland. Tot volgende week!
Voor de liefhebbers een kort verhaal…

‘Op de brede kant van de trap lopen, tante,’ waarschuwt Jurgen.
Tante Tilde snuift. ‘Jullie leuning zit aan de verkeerde kant.’
‘Nee, onze trapt loopt in tegengestelde richting dan die bij u thuis,’ legt Jurgen geduldig uit.
‘Aan de verkéérde kant dus,’ snerpt tantes stem.

Marlies slaat haar ogen ten hemel. Ze komen niet verder dan het keukenplafond. Ze loopt over van irritatie en nu heeft ze tante alleen nog maar gehóórd.
Noch zij, noch Jurgen nodigt haar uit op een verjaardag. Dat mens komt gewoon!
Marlies neemt een besluit: volgend jaar zullen ze vijfde verjaardag van de tweeling doorbrengen in IKEA. De hele dag. En tante kan bellen tot ze honderd gram weegt, niemand zal voor haar opendoen.

Zonder bij binnenkomst de overige gasten te begroeten, laat tante zich in een lege fauteuil zakken.
‘Daar zat Aad,’ zegt een vrouw.
‘Nu niet meer,’ zegt tante, en ze wil nu direct, meteen, onmiddellijk advocaat met slagroom, die  Marlies voor haar uit de keuken mag gaan halen. Waarna tante het goedje met een snelheid naar binnen lepelt waarbij bij Marlies het woord alcoholist opkomt.

Tante is een diesel op volle toeren.
‘Rapportcijfers voor vlijt. Welke school geeft die nog?’
‘Spelen de kinderen in een zandbak? Daar krijgen ze wormen van!’
‘Wie maakt tegenwoordig nog groente en fruit in?’
Elk ander positief gespreksonderwerp – “Langs de Koninginneweg hebben ze nieuwe bomen geplant,” wordt door tante geestdriftig de kop ingedrukt: ‘Er is níemand meer die voor een oudere opstaat in de tram!’
‘Vroeger, ja, vróeger speelden kinderen nog buiten!’

Tante bet haar gezicht met een zakdoek. ‘Weet je hoe je kinderen kan laten huilen zonder dat je ze pijn doet?’ Ze kijkt triomfantelijk in het rond. Alsof ze om de volledige cijfers na de komma van het getal PI heeft gevraagd, kijken alle opa’s, oma’s en tantes elkaar in verbazing aan.
‘Kom hier,’ sommeert tante Sofie en Niels.
De jarigen komen schuchter dichterbij waarna tante met iedere hand een lolly uit de sabbelende monden trekt.
Glunderend kijkt ze naar het resultaat.

Nu is het mooi geweest! Van frustratie loopt Jurgen de kamer uit. Woest beent hij op de overloop heen en weer. Het liefst zou hij tante in complete dronkenschap afvoeren naar de auto, maar ze hebben al zo’n slechte naam in de buurt. Wat dan? Iets om haar uit het gareel te krijgen. Maar hoe? Op hetzelfde moment dat Jurgen de vraag stelt, weet hij het antwoord.

‘Alstublieft tante. Tijd voor u om iets warms te drinken. Warmte moet je met warmte bestrijden.’
Tante knikt goedkeurend: warmte met warmte bestrijden, is een term die ze zelf regelmatig gebruikt.
Marlies wisselt een snelle blik met haar man: toch niet dïé mok!
Jurgen haalt zijn schouders op.

Nou, een slokje dan, denkt tante Tilde.
En nog een, en nog een. De smaakt schijnt haar te bevallen.
‘Earl grey,’ zucht tante tevree.
Bijna had tante Tilde de mok leeggedronken.
Bijna.
‘Een beest! Een BEEST op de bodem!’ gilt tante. Ze werpt stuk servies van zich af. Het valt op het het vloerkleed en blijft rechtop staan. Tante werpt er een angstaanjagende blik in.
Op de bodem zit een dikke kever met iets openstaande dekschilden, compleet met poten en voelsprieten.
Roerloos.

De kever kijkt of hij tante elk moment kan bespringen.
‘Hij beweegt!’ gilt tante Tilde en zet het op een krijsen.

Ze graait haar tas van de grond – en maait die in haar haast om weg te komen – over de tafel met drankjes en schalen zoutjes, soepstengels en toastjes. Iedereen springt overeind. Ergens valt een stoel om. Het gaat allemaal aan tante voorbij, zij ziet alleen de deur naar de gang, en rukt die open. Met dezelfde vaart zet ze koers naar de trap, waar tante aan de verkeerde kant van de trapleuning van de goede kant van de trap lazert.

Onderaan blijft ze liggen.
Roerloos.
Voor het eerst sinds tantes komst, lacht Marlies.

Uitgeteld

Keek op de week (108)

Kwam man tegen die als hobby dieren doodschieten heeft. Hij was in burger en werd vergezeld door vier honden. Nukkige vent; eentje die gewend is gehoorzaamd te worden.
Eens monoloogde hij trots tot mij: “Mijn hond heeft een hele vrachtauto aan dode ganzen geapporteerd.”
‘Was u zelf te lui om die dode ganzen op te rapen?’ vroeg ik.
Beledigd zei hij dat hij zijn hobby beoefende vanwege zijn liefde voor de natuur.
Tuurlijk, en varkens kunnen vliegen.
Sindsdien zijn we gezworen vijanden.
Rosa kwam aanrennen uit bosjes met gevangen mol in bek. Erop kauwend alsof het kauwgom was.
Riep: ‘Los!’
Hond liet mol vallen. Keek van mol naar mij met blik van peuter waarvan favoriet speelgoed is afpakt.
Jagerman zei: ‘Heeft hij eindelijk wild gevangen, mag hij het niet meenemen naar huis.’
Zei: ‘Dat doet ze maar als ze op zichzelf woont.’
Kerel wierp me vreemde blik toe.
Ving blik niet op.

Postbezorger leverde pakket af. Rosa met haar neus “zat” erbij. Ze keek enthousiast naar postman en kwispelstaartte.
‘Ga je met mij mee?’ vroeg kerel.
Sprak streng: ‘Rosa, wat heb ik je geleerd? Níet met vreemde mannen meegaan.’
Bezorger schaterde en liep weg.
Hond keek gedesillusioneerd. Fleurde op toen we langs keuken liepen. Ze likte lippen af: baas, het is etenstijd!
Had wel wat beters te doen. Rende langs hond heen naar tv en keek naar zwart/witte finishvlag linksboven in beeld van Tour de France. Riep tegen hond: ‘Over 7,3 kilometer krijg je eten.’

2 cm. langer dan ik en met een bos rood haar. Waar ken ik haar van?
‘Kan je je legitimeren?’ vroeg ik in deuropening.
‘Ma-ham!’ riep ze en gaf me een knuffel. Rosa wurmde zich tussen ons in; haar staart maakte overuren.
Kind had me gewaarschuwd: “Vrijdag 18.00 ben ik thuis en ik eet mee.”
Check! Waar onderweg is het goed gekomen?
Roos kwam, at, en ging weer weg. Naar koor (in voormalige fabrieksloods met meer ventilatie dan Roos lief was), anderhalvemeterafspraakjes met vriendinnen… Uitgeslapen en vol gegeten reisde onze import-Brabantse retour naar Eindhoven. ‘Tot volgende week!’
Tot volgende week? Het moet niet gekker worden…

Met leedwezen deel ik mee dat fietscomputer is overleden. Hij had ritmestoornissen; een nieuwe batterij bood geen soelaas. Tijdens rondje Oudewater is-ie overleden in z’n slaap. Reanimeren had geen zin. Hij was uitgeteld. Grijze wolken dreven over de polder. Met betraande ogen van de wind zag ik in moderniteit vrij gebied dit telraam in Polsbroek: “Tel je zegeningen…..een voor een!”
Ik mis het gehoorzaamheidsgen maar één blije gedachte drong zich in me op: ik zit fijn op fiets terwijl Man thuis de ramen lapt!
Speciaal voor jullie heb ik alle houten kralen naar rechts geschoven.

Feest der herkenning ♥

Keek op de week (107)

Roos is verhuisd! Woont ver weg, nog net binnen Schengen. Betaalbaar appartement/studio vinden in Eindhoven bleek gans onmogelijk. Ze bezocht een huis: alles paars ingericht. Heel aparte regels: in winter geen gebruik maken van wasautomaat; handdoeken op vensterbank leggen vanwege tocht; tuin snoeien, koken op butagas….
Een wereldvreemde verhuurder. Op angstaanjagende af: ingang woning moest Roos delen met andere huurders maar er zat nergens slot op. Niet op kamer, noch op slaapkamer of douche.
Kortom: Treurigeboel 2.4.

Uiteindelijk bood ziekenhuis uitkomst. Roos huurt nu kamer in artsen/verpleegkundigenflat. Gedateerd, 1966, veel graniet maar Kind is in nopjes. Heeft zelf behangen, geverfd en Scandinavische meubels in elkaar geschroefd. Gordijnen op maat geknipt (omzomen in zó pré Tachtigjarige Oorlog) en heeft zich een bochel getild aan sjouwen van tafelmodel koelkast naar derde verdieping. Heeft er een mieters optrekje van gemaakt.
Ga Roos erg missen. “Mam, heb je nog boodschappen nodig? Zal ik Rosa uitlaten? Zal ik vanavond koken?” Maar vooral haar gezelligheid, pianospel, effe een bakkie doen… Wat ik NIET ga missen: “Ik eet wel/niet/wel/niet/wel mee. Oh sorry mam, wijziging van plannen: ik eet toch niet mee…”

Er stond iets blauws voor de deur. Geen smurf, een mens.
Jongedame trachtte me te verleiden tot lidmaatschap van vriendenloterij. Raar toch, lid worden van vriendenclub? Een vriend heb je of niet. Bedankte dan ook beleefd.
‘Waarom niet?’ vroeg wicht. Ze had sluik geverfd zwart haar, donkere kringen onder haar ogen en zag bleek alsof ze aan bloedarmoede leed.
‘Nee is ook een antwoord,’ zei ik en wilde huisdeur dichtdoen.
‘Maar waaróm niet?’ hield ze halsstarrig vol.
Brutaal nest! Zal ik het in drievoud voor je opschrijven? ‘Ik gooi m’n geld nog liever in de sloot,’ zei ik. ‘Daar heb ik meer plezier van. Dan zie ik tenminste nog kringetjes.’
Daar had ijzertekortje niet van terug. Ze droop af. Best een fijn gezicht.

Wat doe je wanneer twee bloggers je komen bezoeken?
In spanning wachten tot ze arriveren.
Het waren niet de minsten: Blogqueen herself kwam op audiëntie, samen met Melody.
Rietepietz stelde me gerust via WhatsApp: “The Queen komt incognito, hoor, dus je hoeft geen hoed op, en het zilveren bestek mag in de kast blijven.”
Een hele geruststelling want wij hebben zulke deftig dingen niet.
Het was een feestje! We kletsten zeven kwartier in een uur tijdens de lunch. Zónder met consumptie te spreken.
Melody had ik al een aantal keer eerder ontmoet. Riet nog niet. Het is een wonder dat je een blogger voor het eerst in het echie ziet en het gevoel hebt dat je elkaar door en door kent.
Na afloop hadden we gedrieën een dikke omhelzing in gedachten maar verder dan denken kwam het niet. Er was er maar één die zich niet aan anderhalvemetermaatregel hield en dat was Rosa.

Melody was vergeten lekkers voor hond mee te nemen en dacht op heenweg een dierenwinkel te spotten. Stopte en parkeerde auto. Bleek bedrijf alleen kippenvoer te verkopen. Het leverde wel een leuke foto op.
Riet kon eenmaal thuis haar huis niet in. Ze was haar sleutels kwijt en het regende ook nog. Hier lees je hoe dat afliep.
Een hele toer: Mel heeft in totaal 536 km gereden! Wat ze daarvan vond, lees je hier.

Als je me nu wilt excuseren: ik ga m’n gele trui aantrekken en naar Tour de France kijken.

Draak op sokken

Keek op de week (106)

Heb Bowie-sokken ontvangen! Ook nog in juiste maat. Bolle blauwe en ik zijn weer vrinden.

Kwam oververhit van ronde met Rosa terug bij auto. Bloedheet binnen. Startte de auto niet, was op stuurslot gesprongen. Alsof kreng eigen wil heeft. Rukte en trok met alle geweld van links naar rechts en terug. Zonnebril besloeg. Zweet liep in m’n bilnaad maar stuur deed noppes.
Zette portieren open. Weer tevergeefs ruk- en trekwerk. Was in staat auto aan eerste voorbijganger cadeau te geven, of naar huis te lopen. En dan? Joris om hulp vragen? Vanwege verrekt stuurslot? Over mijn lijk. Andere aanpak: verbeeldde me dat ik Popeye was en liet in gedachten inhoud blik spinazie door keel glijden. Doorslikken, even wachten en spierballen laten rollen. Het werkte!
Zo zie je maar: fantasie brengt je overal. Zelfs thuis.

In woonwijk liepen me twee meisjes van jaar of vijf tegemoet.
Eentje – donker haar, kuiltjes in wang –  zei: ‘Mevrouw, wat heeft u een leuke jurk aan.’
Lag dubbel. Zei zo serieus mogelijk: ‘Dankjewel. Ik vind jouw schoenen erg mooi.’
‘Ik ook! Het zijn glitterschoenen. Als ik zo doe – ze stampvoette op grond, uit achterkant van sneakers schoten vonken – dan zie je vuur. Mijn vader zegt dan ben je net een draak. Nou…doei!’

Midden in ons dorp ligt weiland met daarop twee pinken (eenjarige koeien.) Eigenaar heeft voor schaduwplek gezorgd. In speciekuip zit water, maar dieren kunnen ook uit sloot drinken. .

Parkeerde auto op schaduwrijke plek: hoek van parkeerplaats onder riante rij bomen.
Naast mij een leeg vak. Daarnaast over volle breedte van zes parkeerplaatsen stond vrachtauto. Daarachter oceaan aan ruimte.
Stapte uit auto en smeet portier dicht. Helaas te snel opgestaan, wat m’n lage bloeddruk niet zinde. Met motoriek van uitgedroogde marathonloper bij finish zette ik enkele stappen.
Kauwende chauffeur bekeek me alsof ik in m’n eentje zootje ongeregeld was dat z’n lunchpakket kwam afpakken.
Liep langs zijn geopende raam. Zonder smalltalk vooraf, riep ik: ‘Ik parkeer u niet in, hè?’
‘Maar nee, hè? Eigenlijk mag ik hier niet staan,’ sprak kerel met zachte g.
‘Oh, van mij wel.’
‘Dat is allervriendelijkst. Houdoe!’
Aardige jongens, die Brabanders.

Aan overkant brede sloot zag ik uitgeworpen hengel, een net tegen de zon, klapstoel en elektrische fiets met aanhangkar. Spoedig zouden Rosa en ik daar langslopen, want wij lopen daar rondje.
Langs zijkant sloot – op onverhard pad – stond jonge vent in camouflagekleding met iemand te kletsen. Keek tijdens gesprek nerveus van mij naar zijn bezittingen.
Wilde man geruststellen. Een daad stellen in deze turbulente tijd.
Stelde retorische vraag: ‘Zijn dat jouw spullen?’
‘Ja,’ zei hij op toon van: wat mot je?
‘Ik neem alles mee wat ik gebruiken kan,’ zei ik.
Hengelaar bekeek me van top tot teen. Duurde zeker minuut. Stokoude lange vrouw, opgestoken rode krullen, zonnebril, zomerjurkje en hoge wandelschoenen. In gezelschap van bruine labrador, de lafbek van alle honden.
Taxeerde hij mij op halve gare? Ongevaarlijk? Bomenknuffelaar?
In ieder geval zei hij: ‘U doet uw best maar.’
Liep langs visspullen. Kon uiteraard niets gebruiken. Had wel zin vishaakje van hengel te halen zodat vissen er niet in konden happen. Deed het niet. Heb nu spijt.

Postcrossing:
Heb inmiddels 1292 kaarten ontvangen! Deze week voor eerste keer kaart dubbel met afbeelding van fiets. Achterkant kaart was grotere verrassing: zat postzegel van Pippi op.

Happyman, en een mislukte toreador

Keek op de week (105)

Paar dagen dertig graden en lavendelplanten lagen lamgeslagen tegen grond. Dacht dat die krengen zongehard waren, gezien hun familieleden in gloeiendhete Provence. Daar bloeien ze tegen de klippen op en zie je jamais een beregeningsinstallatie.  

In deuropening stond wielrenner. Geen gewone wielrenner maar een heel stoere. Armen als staalkabels, wielershirt strak gespannen om immense borstpartij, en kuiten waar kerels in sportschool slechts van durven dromen.
Wielrenner mocht edel ros veilig in garage stallen. Ondanks dat ik hem nooit eerder had gezien, liet ik hem binnen. Zijn gezicht sprak namelijk encyclopedieën, zijn gelaat zo stralend, het gaf bijna licht. Een happy man. Een Happy Hulk. Klik.
Wij verpoosden in achtertuin die er volgens Happyman paradijselijk bij lag. Wij fietssolofeerden over leven voor de dood, over tandwielen, fietstochten en cbd-olie. Kletsten alsof wij elkaar járen kennen.
Uur later stond hij op. In garage mocht ik van Happy Hulk alles aanraken. Aan zijn fiets.
Slechts twee glazen water en watt stroom voor zijn rijwiel rijker, vertrok hij richting huis. Hij zette aan en reed de keitjes uit de straat.

Achter trafohuisje, omgeven door bosschages, lag groen grasveld. In het midden was oudere man druk in de weer met fotocamera, paraplu en lichtmeter. Het te fotograferen object was een jongeling in vergaande staat van slechte kleding: wit overhemd, zwarte knickerbocker, witte kniekousen en platte schoenen. Zijn haar zag eruit alsof hij uren oliebollen had staan bakken.
Hij stond er verveeld bij. Alsof hij iets miste. Iets kleurigs in zijn bestaan.
Fotograaf zag mij staan, knikte van jonge kerel naar mij.
Zonder te groeten, keken wij naar elkaar. Ik kan slecht bij mijn humor als het om dierenmishandeling gaat. Zag nergens prikkeldraad met rund erachter in nabijheid, hetgeen me gerust stelde.
Daar kwam gekleurde lap tevoorschijn. Cameraman wierp rode cape om schouders van knul, die zich ineens als toreador in arena voelde staan. Nam trotse houding aan, draaide pirouette en trok denkbeeldig zwaard tevoorschijn.
Had ik nou maar uit de heup leren schieten met klappertjespistool. Maar…met ossenkopstuur op fiets had ik goud in handen.

‘Niet gesmolten?’ vroeg ik aan Kruimelman op markt. Iedere vrijdagmiddag bezoek ik zijn kraam om geraffineerde zoetwaren voor Joris in te slaan.
‘Het scheelt weinig. En de handel ligt op z’n gat. Niemand die met deze hitte een warme stroopwafel wil. Maar ja, de horeca heeft het ook moeilijk. Die moeten alle gasten registreren.’
‘U denkt toch niet dat ik met m’n minnaar nog een terras bezoek? Veel te riskant.’
Kruimelman rolde bijkans over de grond van het lachen.
Vroeg tikkeltje geërgerd. ‘U gelooft me niet?’
‘Hahaha, ik geloof niet dat jij dat doet. En ik moet oppassen, hè? Ik ken je man en hij is een decimeter groter dan ik.’

Ben woedend. Echt laaiend! Had sokken besteld bij dikke blauwe vrind. Ja, sokken. Terwijl het land kreunde en steunde onder hittegolf. En wat dan nog?
Vermoed dat lopende band-medewerker – werkzaam bij ex-vrind – enorm dorstig was. Waarom stuur je anders in plaats van David Bowie-sokken een paar met ontdopte bierflesjes? Je reinste heiligschennis! Is laatste woord nog niet over geschreven.

Geslaagd!

Keek op de week (104)

Roos is geslaagd! Vond haar sowieso al geslaagd, maar nu is ze officieel afgestudeerd als slim mens. Heeft drieënhalve Master binnen en heet officieel MSc (Master of Science) en Mr. (meester in de rechten.) Vrienden/bekenden mogen haar – heel fideel – bij voornaam blijven noemen.
Onderzoek en schrijven scriptie voor Master Recht van de Gezondheidszorg was waar migrainedossier. Titel: “Nederland slikt bittere maar vooral dure pillen.” Over invloed van farmacie op prijzen van geneesmiddelen.
Ik mocht taalnazi spel(l)en; vriendin Suzanne maakte omslagontwerp. Roos kreeg na verdediging van scriptie een acht. In scriptieland een tien.
Mevrouw heeft zelfs al een baan! Een PhD (klik) in Eindhoven…

Hond holde kwispelstaartend op me af.
‘Ha Puck. Ben je niet meer de gebeten hond, jongen? Je bent nat! Mag je weer zwemmen?’
‘Hij is genezen verklaard door dierenarts,’ vertelde Baas opgelucht. ‘Totale kosten 475 euro, maar dat betaalt die tuthola. Omdat Puck afgelopen maand alleen korte stukjes mocht lopen, is-ie te zwaar en moet-ie op dieet.’ Baas deed dierenarts na en keek me streng.
‘Die kerel is zelf te dik,’ zei ik.
‘Hij heb een pens alsof-ie zeven maanden zwanger is!’ schaterlachte Baas.
‘Van een volwassen Deense dog,’ deed ik er schep bovenop.
Afijn, rust in stiltegebied werd weer wreed verstoord.

Twee jongelui liepen naast elkaar over brede voetgangersbrug. Laat ik ze Ali en Hakim noemen. Met volle boodschappenfiets wachtte ik tot tweetal was gepasseerd.
‘Die vrouw heeft respect voor ons,’ zei Ali tegen Hakim.
‘Het is meer uit algemeen fatsoen,’ kon ik niet nalaten te zeggen.
‘Omdat u respect heeft voor ons,’ hield Ali.‘
‘Nee, respect moet je verdienen.’
Hakim lachte en trok aan Ali’s arm; hij moest doorlopen.
Ali stagneerde en zei: ‘Dat is probleem met Nederlandse vrouwen. Zij hebben geen respect voor mannen.’
Lag met mijn honderdeenentachtig centimeter voorover gevouwen van het lachen over fietsstuur. Mannen! Haha. Jongelui waren hoogstens 16/17 jaar. ‘Ik zou wel eens met je oma willen praten. Of zij jou al een man vindt.’
Ali keek beledigd. Hakim giechelde. ‘Ali, je weet toch wat mijn vader altijd zegt: ‘Nooit met vrouwen in discussie gaan.’
‘Jouw vader is een wijs man,’ zei ik tegen Hakim. ‘Hij krijgt vast veel respect.’ En tegen Ali:
‘En nou doorlopen anders rijd ik over je heen!’

Fietste de dijk op.
In berm stond wielrenner. Zo te zien had hij problemen met zijn pedaal.
‘Mevrouw, heeft u toevallig een inbussleutel bij u?’
‘Ja, die heb ik,’ zei ik. Zat natuurlijk onder in heuptasje. Toverde klein stuk gereedschap redelijk snel tevoorschijn. Wilde het aan man geven.
Was hij blij? Nee, hij zette handen in zijn zij en riep verontwaardigd: ‘Wat moet een vrouw nou met een inbussleutel?’
M’n fietsbroek zakte bijkans af. Dacht: bekijk het. Stopte inbus terug, klikte voet in pedaal en fietste weg.
Zag in achteruitkijkspiegeltje op mijn bril dat kerel wilde armgebaren maakte. Wat mij betreft ging hij steppend naar huis. Tevreden fietste ik de leegte in.