Keek op de week (236)

De Vlist
Stond stil langs Vlist. Een camper barricadeerde ganse weg.
Boer stond ernaast met handen in zij en gebaarde naar mij. ‘Dit gebeurt dus vrijwel dagelijks. Bestuurders negeren inrijverbod en verschuilen zich achter navigatie. Alle verkeer staat vast.’ Hij zuchtte. ‘Wij noemen het de Witte Ziekte.’ Tegen bestuurder camper: ‘Meneer, u rijdt dezelfde weg terug als u gekomen bent.’
‘Kan niet, weg is te smal en overzichtelijk!’
‘Waarom denkt u dat dat inrijverbod daar staat?’ vroeg Boer.
En het bord: Alleen toegankelijk voor aanwonenden?
Zelfs op fiets kon ik er niet langs. Overwoog om te keren, toen Boer sommeerde: ‘Kom maar hier met die fiets.’
‘Pardon?’
‘Til je fiets over het hek, ik pak ‘m aan. Klim er zelf overheen en dan kun je er daar door het hek weer uit.’
Was verbouwereerd. Prettig verbouwereerd. Waar had ik deze service aan te danken?
Aan clubshirt.
‘Mijn zoon fietst ook bij de Waardrenner,’ verklaarde Boer.
‘Hoe loopt dat af?’ vroeg ik met knik naar camper.
‘Mijn hart is goed genoeg om te helpen, maar wanneer ik het oplos, leren ze er niks van. Voor mij is het ook zo weer melktijd, hè?’
Wachtte bij notenkraam op markt. Naast mij stonden twee vrouwen. Een vertelde: ‘Liesbeth en Freer hebben kroonluchter gekocht bij een antiquair.’ Vrouw sprak woord uit als: antikwèr. ‘Beetje kroonluchter begint bij 2500 euro en dan heb je eigenlijk nog niets. Ieder glaspegeltje moet gepoetst. Kroonluchters stralen luxe uit. Het is de ambiance, hè, door de lichtinval door kristal.’ Spreekster zei het met superieure glimlach.
Marktkoopman en ik blikten elkaar kort in ogen. Hadden we dat maar niet gedaan. We draaiden onze ruggen naar vrouwen toe. Schuddend van ingehouden lachen.
Andere vrouw vroeg: ‘Zit er een dimmer op kroonluchter? Ik vind het licht vaak zo intens.’
Verontwaardigd snoefde Antikwèr: ‘Op kristal zet je geen dimmer! Een kroonluchter hangt alleen in huis met status, niet in een doorzonwoning!’
Toen vrouwen verdwenen waren, zei ik: ‘Mijn vriendin had kitsch kroonluchter in wc hangen.’
Marktkoopman knikte. ‘Een lamp van Ikea geeft ook licht.’
Fietste door buurtschap met aan weerszijden boerderijen.
Buiten werkte vrouw in tuin.
Stopte in impuls. ‘Goedemiddag. Daar slingert een egel langs de weg. Is dat niet raar? Het zijn toch nachtdieren?’
Vrouw wierp snoeischaar in kruiwagen. Bos bruine krullen, vriendelijk gezicht en goedlachs. ‘Zal ik even meelopen? Het kan zijn dat-ie nog honger heeft.’
Bij toenadering rolde egel zich op tot prikkelbol. Vrouw pakte beest op en keek draaide ‘m om.
‘Een jong vrouwtje met een laag gewicht voor winterslaap. Komt goed met kattenvoer, wormen en rozijnen. En ik geef haar verwarmde egelslaapzak. Ik handel in opdracht van mijn man,’ lachte ze. ‘Hij is dierenarts. Heeft zes egelhuisjes getimmerd. Ze staan achter de paardenstal. Net een minidorp.’
Hoorde kattenbelletje.
‘Dibbes! Je blijft bij de buurman uit de buurt, hè?’ Egelvrouw zei: ‘Misselijke vent. Hij schiet voor zijn plezier op spreeuwen. Jaagt illegaal op hazen. Mijn man heeft ‘m betrapt en aangifte tegen buurman gedaan. Een overtreding van drie wetsartikelen. Buurman weigert boetes te betalen en nu komt er een strafzaak. Sindsdien gooit-ie stenen naar Dibbes. ‘Ik schiet die vent nog eens neer, maar dat heb je niet van mij. Nou, ik ga de egel voeren, kan ze daarna naar bed. Dag hoor!’

Foto: Pixabay by Alexas_Fotos.







