De zwarte hond

Voor de zoveelste keer kijkt Roland op zijn horloge. Hij is hier veel te vroeg naar binnen gegaan. Nerveus veegt hij zijn handen droog aan zijn zakdoek. Ondanks dat de kennismaking vorige week om over naar huis te schrijven was, ziet hij toch tegen deze ontmoeting op. Diep in zijn hart weet hij waarom: hij weet nu wat hij te verliezen heeft.
Wat een heerlijke avond heeft hij met Marloes gehad! Zij heeft alles wat hij in een vrouw bewondert: ze heeft uitstraling en bruist als champagne.
Het is hem een raadsel dat zij uitgerekend hem heeft uitgekozen op de datingsite.

Hij weet zeker dat Marloes niet de goedkeuring van zijn moeder kan wegdragen.
“Je bent nog nooit dronken geweest omdat ik jou zo niet heb opgevoed. Onthoud dat goed! En behoud je kuisheid tot het altaar, mijn zoon!”
Nou, hij zou het best graag voor die tijd een keer willen proberen, denkt hij glunderend.
In gedachten hoort hij het zijn moeder zeggen: “Een meisje uit de stad? Tut-tut-tut.” Daarbij zou ze haar hoofd schudden alsof het om een zwaar vergrijp gaat.
Moet je zien waar zijn godvruchtige gedrag toe geleid heeft: een eenzame, verlegen man op een bank, een voorspelbare baan en een levensgroot gebrek aan lef. Alsof hij al met één been in het graf staat.

Eén dingetje: Marloes heeft een huisdier. Een hond.
Hoe slaat hij zich in hemelsnaam door een ontmoeting met dat beest heen?
Zij heeft al vergoelijkend gezegd: “Zorro is lief maar alleen wat onstuimig.”
Onstuimig…het zal wel weer zo’n ADHD-hond zijn: Aldoor Drentelen, Hijgen en Druk. Hij vindt honden vies. Ze likken aan alles en dan krijg jij een lebber met die tong. Hij gruwt alleen al bij het idee.

Daar is ze!
Zijn hart springt op alsof het naar buiten wil kloppen.
Ze ziet er nog oogstrelender uit dan de vorige keer…
Hij had zich voorgenomen grappig en charmant te zijn maar blijft onfortuinlijk steken in een slechte openingszin.
Marloes schijnt het niet te merken en lacht ontwapenend.
Ze bestellen wat te eten, praten honderduit en ongemerkt glijdt de avond voorbij.

Rond sluitingstijd wenkt Marloes de ober. Tegen Roland zegt ze: ‘Deze keer betaal ik want de vorige keer heb jij betaald. Voortaan doen we om en om. Vind je dat goed? Je wilt toch met me verder, hè?’
Hij is zo overdonderd door haar vraag dat hij alles tegelijk wil zeggen en er van de weeromstuit niets uit krijgt. Het enige waartoe hij in staat is, is suffig ja knikken met zijn hoofd.
‘Goed,’ zegt ze voldaan. ‘En nu gaan we samen naar mijn huis, hè?’
‘Ja, ja…voor een…eh… kop koffie,’ stamelt hij.
‘Wat jij nodig hebt, lieverd, is een flinke borrel.’ Teder omsluit ze zijn hand met de hare.
Hij is finaal van de kaart. Het gaat hem allemaal veel te snel.
Het kan hem niet snel genoeg gaan.

De volgende ochtend loopt Roland als in trance door Marloes’ tuin. Het ochtendlicht lijkt te fel te zijn voor zijn gezicht. Onwennig opent hij het tuinhek en stapt naar buiten. Met een grote hond en een enorme kater.

45 thoughts on “De zwarte hond

  1. Haha, vooral die laatste zin, spitsvondig noemen ze dat hè, maar daar ben jij nou eenmaal super in!
    Zou zo waar gebeurd kunnen zijn…
    Fijne zondag!

    • Oh boy, schrijf ik zo wraakzuchtig?
      Mijn boek schiet voor geen meter op en daar zal vanaf vandaag geen verbetering in komen, haha 🙂
      Liefs Mirjam x

  2. prachtig boeiend geschreven!
    wat het personage betreft, volgens mij beland hij van de ene dominante dame (z’n moeder) bij de ander, zo zal hij nooit zichzelf leren zijn, allé k zie dat zo evolueren in mijn fantasie haha

  3. Dat lees je toch niet vaak, lieve Kakeel, dat de jongen er iets van heeft overgehouden. Doorgaans is dat het meisje.
    Heerlijk verhaal weer. Deze twee zinnetjes achter elkaar vind ik prachtig: Het gaat hem allemaal veel te snel. Het kan hem niet snel genoeg gaan.
    Je laat lezers genieten… 🙂

  4. whaahahhaha ik hoop dat de beste jongen nog héél veel katers zal hebben, en veel wandelingen met de hond en met z’n meisje samen, wat leuk hé kakel, zo’n huisdier dat alles wil likken, enne het is echt niet zo vies hoor, niks zuiverder dan een hondentong zei m’n moeder al altijd,:-)
    kind nog aan toe wat een spannende dag 🙂

    dikke kus,
    en knuffels van m’n mannen
    xxx

  5. Jij bent precies druk bezig met nog wat meer verhalen voor het boek in wording hé Kakeltje? Schitterend geschreven alweer, daar bewonder ik je voor hoor! Bovendien weet je het altijd met een vleugje humor te larderen!

  6. Zie je nou wel dat een kater en een hond wel samen gaan. En dan hebben we het maar niet over de poes van vannacht.

    Love As Always
    Di Mario

  7. Te braaf zijn en te goed luisteren, werken niet in je voordeel Roland.
    Een ADHD-hond hij is leuk, voor ons dan. niet voor Roland.
    Marloes is niet voor de poes. Hans

  8. En het werd zomer ……..
    Roland is een grote jongen geworden!
    Maling aan mama en lekker doen wat je zelf wil!
    Ik denk dat Roland nog veel katers zal hebben 😉

  9. Mondo cane

    opvoeding is soms een dun laagje goedkope vernis
    dat breekt
    wanneer het hart spreekt
    soms ruiken bewierookte normen helemaal niet fris

    Lenjef 🙂

    • Ik moest toch even Googelen wat “Mondo Cane” was. Het is me vergeven: de film is uitgebracht in mijn geboortejaar 😉
      Het is waar: sommige normen stinken!
      Lieve groet

  10. Zo ging dat nog in de jaren ’50-’60, verkering hebben als dorpeling zijnde, met iemand uit de grote stad….dat kón gewoon niet goed gaan.

  11. Volgens mij heeft hij een nachtje achter de rug die hij niet gauw zal vergeten…….
    Ik hoop wel dat de kater niet van de poes kwam …….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *