Keek op de week (235)

Kaasboerderij

Ging naar kaasboerderij.
Op Tiendweg lag aangereden lapjeskat. Stopte auto en stapte uit.
Knielde op asfalt. Poes liet klaaglijk miauw horen.
‘Ach lieverd, hebben ze je hier gewoon laten liggen?’ Mijn wangen werden nat.
Naast me stopte vrouw met fiets. ‘Ga je met haar naar de dierenarts?’
Op mijn hoofdknik: ‘Zal ik meerijden?’
‘Graag!’
‘Ik ben Alie,’ stelde vrouw zich voor terwijl ze fiets op slot zette.
Uit achterbak auto pakte ik badhanddoek.
Aantal meters naast auto hing boerin de was op. ‘Oh, ik dacht dat-ie dood was,’ zei ze op z’n onverschilligst.
Dat haar huis spoedig ineen moge storten.
Gaf Alie de handdoek, zij legde voorzichtig Poes erop en stapte in auto.
Het gemiauw ging door ons merg en door ons been.
‘Zal ik dierenarts bellen dat we onderweg zijn?’ vroeg Alie, de onbetaalbare vrouw.
In dierenpraktijk mochten we direct doorlopen naar behandelkamer.
Dierenarts constateerde: ‘Gebroken kaak. Geen andere botbreuken. Voor zover ik kan nagaan geen inwendige bloedingen.’ Gaf Poes pijnstillende injectie. ‘Niet gechipt. Eind van de middag opereer ik haar en houd haar 24 uur ter observatie.’
Alie vertelde over harteloze gedrag van boerin, en vroeg: ‘Mag ik Poes adopteren?’
‘Van ganser harte.’
Bracht Alie terug naar fiets. (Huis van boerin stond nog overeind.) Kwam thuis zonder kaas. Helemaal vergeten.

‘Kut!’ riep man in AH.
‘Meneer, dat is onfatsoenlijk. Bovendien is het niet uw vleeswaar.’
Kerel keek me geamuseerd aan en lachte: ‘Als ik kut wil zeggen, zeg ik kut.’
‘Dat is dan mooi klote,’ zei ik.
We schaterden.
Naast kerel stond stellage met chocoladeletters. Hij reikte me er eentje aan. ‘Alsjeblieft, voor jou.’
Mocht ‘m wel zelf afrekenen. Legde letter terug.
Het ging tenslotte om gedachte.

Op leugenaarsbankje bij pont zat man met gezicht met zulke diepe groeven dat ik me afvroeg op het pijn deed. Hij rolde sjekkie zware Van Nelle en stak er de brand in.
‘Begin dit jaar stopte ik met roken,’ vertelde hij. ‘Met pleisters. Koleredingen. Ik kreeg overal uitslag die jeukte alsof ik schurft had.’
Hij nam een hijs en keek naar pont die in Kinderdijk lag te lossen.
‘Door die pleisters ging ik ongelofelijk aan de racekak, en ik kreeg hartkloppingen. Dus vanwege mijn gezondheid stopte ik met pleisters en ben ik weer gaan roken.’
Hij nam een trek en inhaleerde extra diep.
‘Wanneer ik doodga, word ik gecremeerd,’ vervolgde hij. ‘Ik heb gezegd: gooi maar een pakkie shag in de kist, dan ga ik rokend de pijp uit.’
Zijn onbevangen lach eindigde in een rochel.

Moest na 60 km wild plassen. Sjorde daarna fietsbroek(en) omhoog, bretels ook, en trok gore-texjas weer aan.
Een meter verder in berm lag een Cyperse kat.
Laat me raden, die was wel dood.
Liep dichterbij. Kat droeg nekbandje met 06-nummer.
Had zo geen zin om te bellen. Dan máákte ik maar zin. Toetste nummer in en wachtte.
‘Goeiemiddag met Mirjam. Bent u een kat kwijt?’
‘Jaaaa,’ zei vrouwenstem. In haar intonatie lag sprankje hoop.
‘Het spijt me dat ik slecht nieuws heb. Ze ligt dood in de berm.’
Hoorde diepe zucht, een snik en: ‘We hebben overal gezocht… Waar ligt ze?’ vroeg vrouw. Ze huilde nu openlijk.
Gaf locatie aan, vrouw zei: ‘Ja,’ en hing op.
Wat viel er nog te zeggen?
Volgende dag kreeg ik sms’je. ‘Bedankt voor het bellen. We hebben Lola in de tuin begraven.’

Foto Pixabay by Nennieeinszweidrei