Cameraman in ruste

Cameraman

De man van mijn vriendin is overleden.

Wat hij deed, deed hij met een volle 200%. Hij haalde met plezier de 60-urige werkweek.
Hij was een brainstormer, een man die ver buiten de gebaande paden dacht. Als fotograaf en cameraman/filmmaker kwam hem dat uitstekend van pas.
Dieren konden op zijn steun rekenen. In zijn telefoon was een van de eerste nummers die hij invoerde dat van de dierenambulance.

Twee jaar geleden bleek er een kwaadaardige ziekte in hem geslopen te zijn: prostaatkanker.
De prognose van de ziekte was slecht. Nederland bleek al snel het land met de duurste zorg en de minste mogelijkheden te zijn. Hier werd hem slechts palliatieve zorg aangeboden. Hij vond dat een staaltje van discriminatie. Hij wilde ertegenin, ertegenaan!
In Duitsland waren legio mogelijkheden. Artsen drukten hem ook op het hart een dieet te gaan volgen. De kans op genezing bleef klein, maar hij vatte dat hardnekkig op als de kans persoonlijk de statistieken te gaan veranderen.

Hij vrat elke letter die hij over prostaatkanker en elke mogelijke behandeling kon vinden. Hij deinsde niet terug te discussiëren met “witjassen” in het Erasmus. Hij onderging chemo’s, radiumtherapie en ervoer de kracht van het juiste dieet.
Hij bleef vastbesloten 82 jaar te worden. Zodra hij genezen was, zou hij een campagne op poten gaan zetten om het grote publiek ervan te doordringen dat kanker grotendeels ontstaat door verkeerde voeding.

Op alle denkbare manieren heeft hij geprobeerd zijn ziekte in te dammen. Daardoor heeft hij nog twintig maanden kunnen doen wat hij het liefst deed.
Voor “later” had hij nog wilde plannen.
Het heeft niet zo mogen zijn: hij is maar 51 jaar geworden.

Achter elke sterke man staat een sterke vrouw. Mijn vriendin is geen moment van zijn zijde geweken. Ze heeft “een schatkist vol bijzondere herinneringen waarmee ze nog een heel rijk leven gaat leiden.”
Ik wens haar alle kracht die ze nodig heeft…

63 thoughts on “Cameraman in ruste

  1. *zucht*
    Zoals je ziet probeer ik even bij iedereen langs te komen, ook al gaat het moeizaam en traag. Jammer genoeg staat er bij jou iets wel heel triest, verschrikkelijk dat zo’n moedig, sterk man de ziekte niet overwinnen kon en zo jong nog van iedereen afscheid moest nemen… STERKTE!

    • Lieve Gerda, ik weet hoeveel moeite het typen je nu kost. Ik ben al blij dat je even bent komen kijken.
      Dankjewel voor je lieve woorden.
      Heel veel beterschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *