Cold turkey

‘Ikke is al vijf weken gestopt met roken. Cold turkey!’ zegt Vriendin glunderend.
Onverwacht staat ze voor m’n neus als ik buiten Rosa afspoel met de tuinslang. Als ik had geweten dat ze langs zou komen, had ik heel de week naar haar komst uitgezien.
‘Ik moest wel stoppen,’ vervolgt ze, ‘want als ik een sigaret opstak, ging ik bijna dood. Ik heb een luchtweginfectie.’ Dat laatste zegt ze op een toon alsof het een zeldzame aankoop betreft.
‘Slik je er pillen voor?’
‘Nee, tegen,’ zegt ze. ‘Chemische zooi. En ik heb ook bloedarmoede. Ik ben moe, joh! Weet ik ook eens wat dat is.’
‘Krijg je er iets tegen?’
‘Nee, voor. Staalpillen met ijzer.’
‘Van stoppen met roken en staalpillen slikken, kan je niet poepen.’
‘Dat is me opgevallen,’ bekent ze.
‘Ik krijg nog longonderzoeken. O, en de huisarts heeft me geadviseerd een afspraak met een coach te maken. Een coach!’ Ze trekt een gezicht alsof ze een dozijn levende insecten moet opeten.
‘Weet je wat zo fijn is aan adviezen?’ zeg ik.
‘Nou?’
‘Je kunt ze naast je neerleggen.’
Nu lacht ze. Het werd tijd.
Ze moet er helaas alweer vandoor. Het was een flitsbezoek: kort maar krachtig.
We omhelzen elkaar. ‘Zorg je goed voor jezelf, want daar ben je niet zo goed in?’
Ze wuift mijn opmerking weg.
‘Beterschap! En houd die koude turk erin, hè?’

Vriendins moeder staat op de stoep. Dat gebeurt vaker, want ze woont aan de overkant. We maken een praatje, grappen en grollen wat, tot ze vraagt: ‘Mag ik even binnenkomen? Ik heb slecht nieuws.’
Ik voel de glimlach in omgekeerde richting van mijn gezicht zakken.
Zodra onze billen de bank raken, zegt ze: ‘Carolien heeft gevraagd of ik het je wilde vertellen. Ze heeft longkanker. Uitgezaaid.’

Pas nadat ik drie vellen keukenpapier heb vol gesnotterd, besef ik dat het om háár dochter gaat.
Zo tactloos. ‘Sorry,’ zeg ik.
Het geeft niet, ze snapt het. Ze zegt: ‘Je moet maar – net als anders – kaartjes met gekke teksten naar haar sturen. Daar wordt ze blij van.’

Na twee chemokuren moet Vriendin wachten op de uitslag van een scan, die bepaalt of de behandeling effectief is.
Hemel en aarde zij geprezen: de tumoren zijn geslonken, sommige zelfs verdwenen.
‘Ik weet niet of ik zal lachen of huilen,’ app ik.
‘Doe het gewoon allebei. Maar wel tegelijk, hè?’ antwoordt ze.

Het gaat steeds beter; ze barst van de energie. Bestelt zelfs een nieuwe vloer voor haar huis.
Totdat ze na chemokuur vier maar niet opknapt en energie uitblijft. De scan is veelzeggend.

6 februari is ze overleden; 54 jaar oud.
Lieve Carolien, allerliefste vriendin.
Bedankt voor alles wat je me gaf en met me deelde. Maar vooral dat ik bij jou altijd mezelf mocht zijn.
Rust in vrede.

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

Happy accidents

Roos en ik hebben ge-Bob-Rosst. Je-weet-wel, die Amerikaanse (kunst)schilder die iedereen aan het verven krijgt. Ik had van ‘m gehoord maar niets van zijn hand gezien.
Tijdens een dag onvervalst Hollands hondenweer liet Kind me een YouTube-filmpje zien en honderden afbeeldingen van te maken wandversieringen. We concludeerden dat we er niet dood naast gevonden willen worden. ‘Maar het gaat om het plezier tijdens het maken, mam,’ verzekerde Roos me.
Ik kreeg instant een zwak voor Bob toen ik ‘m hoorde zeggen: ‘Fouten bestaan niet, alleen happy accidents.’

Voor weinig schafte Roos veel aan: canvas, kwasten, spatels, olieverf… Het probleem was de geurloze terpentine. Bouwmarkten, drogisterijen, Kruidvat? Nee, nee, nee.
Dan maar met geur.
‘Ik bel papa, hij heeft ongetwijfeld liters,’ aldus Roos.
‘Jullie gaan toch niet mijn schilderskwasten gebruiken, hè?’ piepte Man.
‘Die liggen al op tafel uitgespreid,’ pestte Kind.
‘Nee, ik wil…’
‘Pah-hap, ik vraag om terpentine. Heeft die haren en een steel?’
Joris beerde ongetwijfeld op de werkgang heen en weer, buiten gehoor van collega’s.
‘We. Willen. Alleen. Maar. Je. Terpentine.’
Gerustgesteld deelde hij de vindplaats mee; Roos en ik draaiden de dop open en wendden met opgetrokken neus onze gezichten af. (Nee, dan wasbenzine…)

Ik startte het instructiefilmpje en Roos boorde haar creatief talent aan. Vanaf de zijlijn moedigde ik haar aan. Ze maakte vorderingen.
‘Nu jij!’ riep ze.
‘Nee, nee, ik kan dit alleen maar verpesten.’
‘We zouden het sámen doen.’
‘Ik meng de kleuren wel.’

Ineens vlogen twee penselen vol zwarte verf uit Roos’ handen en stuiterden op het vloerkleed.
‘We hadden er nog kranten op willen leggen,’ jammerde Kind.
‘Ik haal de vlekken weg met terpentine,’ zei ik, pakte een doek, een flinke dip bocht erop, en boenen maar. Idioot: de vlekken werden almaar groter.
Wanhoop ging met Roos aan de haal. Haar vader werd van dit accident allesbehalve happy.
‘Wat nu?’
‘Verder verven,’ zei ik. ‘Het kleed is toch al naar de gallemiezen. Er zit een winkelhaak in; vlekken die we er niet uitkrijgen: pies van Saartje; kots van Rosa. Tijd om dat ding onder tafel vandaan te rollen en in de kliko te smijten.’
Kind fleurde op.

Toen ons Roos’ kunstwerk af was, ruimden we alle troep op en stond Man voor de deur.
De woonkamer stonk uren in de wind…
Ik droeg zwarte sokken en bedekte met elke voet een vlek.
‘Ons kunstwerk!’ hield Roos haar vader voor.
‘Wouw!’ loog Man met verve.
‘Oma Kinderdijk had het zó aan de muur gehangen,’ sprak Roos liefdevol.
Dat was Joris ontroerend met haar eens.

Ik stapte opzij en wees naar beneden.
Waarna Roos en ik onszelf verwijtend de schuld gaven. En dat de verdwijntruc met terpentine een tragische uitwerking had gekregen.
Joris reageerde verbazend lenig. ‘Zullen we dat kleed meteen weggooien? Het heeft z’n beste tijd wel gehad.’

’s Avonds constateerden we dat de afwezigheid van het kleed absoluut een verbetering was.  Eensgezind happy.

Lazarus

Keek op de week (86)

Roos en ik gingen naar Amsterdam.
’t Was een wonder, boven wonder, dat Roos in Joris’ auto mocht rijden. Daar is aardverschuiving aan vooraf gegaan. Je had haar ogen moeten zien. En die van Man toen auto weer ongeschonden voor deur stond.
Eerst naar parkeergarage RAI, dan twee haltes met metro, en tien minuten lopen.

In foyer van DeLaMar stonden twee travestieten. Kon ze op gemak bekijken. Heren hadden er werk van gemaakt: goed gelukte pruiken, gezichten als schilderijen door make-up, joekels van oorbellen, bloesje, rok, panty, en pumps maat kajak. Zagen er vrouwelijker uit dan ik, zij het aan grove kant. Leuk dat het kan.

Hadden plaatsen pal in midden, achterste rij van voorste ring. Had geen zin me voor zittende bezoekers langs te wurmen en zei impulsief: ‘‘We klimmen eroverheen.’
Roos gooide lange stelten over dichtgeklapte stoel en ik volgde. Zorgde voor enige consternatie en hilariteit maar daar voelden Kind en ik niets van.

Musical “Lazarus” begon: achter glas speelden zeven muzikanten openingsnummer van David Bowie’s laatste cd Blackstar. Ze speelden de hele voorstelling oorverdovend goed; echt de “Bowiesound.”
Hoofdrolspeler lag midden op vloer, en kwam overeind terwijl hij zong: “Look at me, I’m in heaven.” Alsof forse schare fans herinnerd moest worden aan verblijfplaats van schrijver/muzikant.
Vond het een verwarrend, chaotisch theaterstuk. Zelfs wanneer je voorgaand verhaal (The man who fell to earth) kent van boek of film. Roos en ik waren wel onder indruk van wat er op zowat leeg toneel kan worden neergezet (niet aan attributen.) Eerlijk is eerlijk: ik kwam voor geluid. Vermoeden werd bevestigd: Bowie’s stem is niet te evenaren. Had musical voor goud willen missen!

Omdat Roos reed, mocht zij kiezen waar we onderweg gingen eten. Zij had onbedwingbare hunkering naar Mc. Is tegen mijn principe (plofkip) maar kennelijk geef ik meer om Kind dan principes (-:
‘Zullen we Mc Drive nemen?’ grapte Roos. ‘Wordt papa hélemaal gek. ‘

Totaal afgemat kwam ik thuis. Moest “even” hele week bijkomen van inspanningen, prikkels, geluiden en hoeveelheid  mensen. Voel me nog brak.

Familie Kakelbont is wereldberoemd in ons dorp. Bij PostNL.
Roos zocht vorig jaar zomer vakantiewerk.
‘Zoek iets wat bij je niveau past,’ tipte Man. ‘Bij gemeente, overheid, accountantskan…’
Kind deed oogrol en onderbrak Man: ‘Ik wil iets dichtbij. Iets waar ik mijn hersens niet voor hoef te gebruiken, want die hebben rust nodig.’
‘Wat wil je dan? Vakken vullen?’ snoefde Joris. ‘Daarvoor ben je te oud en je verdient er niets mee. Dat geld kan je zo van mij krijgen.’
‘Ik wil het verdíenen,’ zei Roos opstandig (van wie hééft ze dat? Red.) Ze keek haar vader strak aan en zei: ‘Ik heb al gesolliciteerd en ben aangenomen. Bij Kruidvat.’
‘Ga je vakken vullen?’
‘Oók!’ riep Roos. ‘Ik mag winkel openen en sluiten, en achter kassa. Vroeger had ik een speelgoedkassa. Met nepspullen: muntjes, papiergeld, een creditcard die bliepte, kartonnen boodschappen…en nu mag ik achter een echte kassa. Dat is toch lachen?’ riep ze blij.
Ik gaf Kind pakkerd en feliciteerde haar met vakantiebaan.
‘Het is maar voor 18 uur per week, hè? Ik wil ook nog vrij in mijn vakantie.’
Samenwerking beviel zo goed dat contract t/m eind maart dit jaar is verlengd.
Zo kwam het dat medewerker van Post.Nl pakketten afleverde bij Kruidvat en naar Roos keek. ‘Jij bent toch die Kakelbont die in de Van Dik Hout Zaagt Men Plankenstraat nummer 24 woont?’
Roos knikte en kreeg pakket in handen geduwd.
‘Scheelt mij weer ritje,’ riep bezorger verheugd.
En dat pakket, lieve lezer, is voor mij! Voor verjaardag. Van Melody. Ik mag het pas openen op verjaardag. Zes dagen later!
‘Vind jij zeker leuk?’ appte ik haar.
‘Hihihi. Beetje plagen mag toch wel?’
Nog één dag te gaan…

Heb eerste kerstkaart dit jaar ontvangen. Op 15 januari viel kaart in brievenbus; was gepost op 13/12/2019. Knap staaltje, PostNL.

Meneer Aart is overleden. Zo’n gigant van een dwarse acteur en televisiemaker. Ben groot gegroeid met  Stratemakeropzeeshow. Soms had ik rode oortjes maar wat heb ik gelachen. Net als om zijn rol als postbode Hein Gatje in J.J. De Bom Voorheen De Kindervriend. Hij speelde in Sesamstraat, tot vermaak van Roosje-in-de-knop.
Dankuwel meneer Staartjes. U staat in mijn geheugen gebeiteld. Rust zacht.

Heb post ontvangen! Zie dan hoe leuk:

Overweldig(en)d!

Overweldig(en)d!

Verslag uit de mond van Melody (identiek aan het verslag op haar blog) nav een whatsappje van mij nadat ik bij Rietepietz iets had gelezen dat mijn bloed deed overkoken…. we gingen aan het brainstormen en toen:

“Ik ben zó pislink over….”
waren de 1e woorden, die binnen enkele minuten na ontvangst, veranderden van ‘aanleiding tot’ … in …  ‘tot actie overgaan’.
Het tot actie overgaan betrof een goed doel… het beste doel in weblogland, althans binnen ons beider beleving wel te verstaan en met ‘ons beider’ bedoel ik  Kakel en mezelf. Vervolgens moest er gebrainstormd worden over hoe, wie, wat, waar om tot mooie ideeën te komen en vergeet vooral niet de wijze van uitvoering want tussen Kakels en mijn voordeur liggen 226 km’s. De locatie van het ‘goede doel’ ligt daar weer ergens tussenin. Rijswijk om precies te zijn, en om het helemaal duidelijk te maken: dit koppel:

(foto met dank aan Leidse Glibber, 26 oktober 2013)

Wat wilden Kakel en ik nou precies?
Heel simpel…. een zo groot mogelijke Sinterklaas-surprise bij deze Rijswijkse dame en haar lief door Sint en Pieten laten bezorgen.

(Alle cadeaus nadat ze bij dochter Inge afgeleverd waren en door haar liefdevol en zorgzaam ingepakt.)

Je kunt wel van alles willen maar je zult toch eerst obstakels uit de weg moeten ruimen en dat gaat écht niet zonder hulp!
a) Hoe vul je dat in als je beiden niet in de buurt woont?
b) Beiden niet ‘genoeg te makke’ hebt om iets groots (niet qua formaat) te regelen?
c) Beiden vanwege gezondheidsproblemen niet in staat zijn die km’s zelf rijdend te overbruggen?
d) Beiden beseffen dat de lief van die Rijswijkse Dame ons niet (meer) zal herkennen en dat een bezoek van ons, die Rijswijkse dame ipv plezier alleen maar extra werk op haar toch al frèle schouders zouden plaatsen, oftewel: het tegenovergestelde van wat wij wilden, zou veroorzaken.

We realiseerden ons tijdens het brainstormen dat we zonder hulp niet ver zouden komen.
Hulp in de zin van ‘poen, poen, poen poen…’ maar ook in de zin van ‘wapperende handjes.’

Omdat we haar blog lezen weten we hoe Riet geniet van enkele uurtjes op en top verwenning door kleindochter Annemarie waarbij ze weet dat haar lief in liefdevolle handen goed verzorgd thuis is. Annemarie hadden we snel gevonden en via een mail verteld wat we graag wilden en wat we nodig hadden. Annemarie speelde het direct door naar haar moeder Inge, (dochter van Henk en Riet) en zij schakelde op haar beurt haar broer en haar andere dochter in om ons plan voor te leggen, en gelukkig staken ze allemaal de handen uit de mouwen om ons te helpen.
Toen bleef er nog één ding over… geld. Dat hadden we niet dus hoe lossen we dat op?

Onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’ / ‘wie niet waagt, die niet wint’ (Riet is gek op spreekwoorden toch?)  gingen Kakel en ik aan de slag en plozen Riets blog door om e-mailadressen te achterhalen van haar trouwste volgers. Dat was best een klus want namen zijn openbaar, e-mailadressen niet maar ‘aanhouder wint’ en zo sprokkelden Kakel en ik een mooi aantal adressen bij elkaar. We stelden een mail op met uitleg en smeekbede, en met gekruiste duimen werd die verzonden.

Amper een paar uur later waren Kakel en ik sprakeloos!  Ook onze complotgenoten vielen stil nadat we hen inlichtten over de bedragen die binnenstroomden. We konden dus volop aan de slag om dingen te gaan regelen… zoals:

a) 1e Anonieme surprise op de mat ~ ~ ~ Zaterdag 23 november…. zie HIER 

~

 

b) 2e Anonieme surprise op de mat ~ ~ ~ Zaterdag 30 november…. zie HIER

c) Inge regelde schouwburgkaartjes voor een voorstelling van The Dutch Swing College Band op een middag in januari.

d) Ruud meldde muziek-voorstel voor Henk, cd werd gekocht en bij Inge afgeleverd.

e) Inge regelde met Annemarie twee verwen-afspraken voor Riet én oppas bij Henk

f) Er werden puzzels gekocht en bij Inge afgeleverd

g) Er werd een “alsof een engel over je tong piest”- verwenpakket aan lekkers samengesteld en ook bij Inge afgeleverd

h) Een luxe badkamerpakket voor Henk en Riet werd ook bij Inge afgeleverd

i) Er werd ook een smulpakket voor viervoeter poezel Beau bij Inge afgeleverd

j) Ook werden er 10 chocoladeletters bij Inge afgeleverd voor Henk & Riet’s 10-tal, als dank voor hun hulp!!


( Verwenpakket om mee van buiten en van binnen te smullen )

k) Inge regelde twee Engelen; beelden die Riet in een winkel had gezien en zo mooi vond voor op hun schoorsteenmantel.

l) Bloemenbonnen: Er bleef nog een mooi bedrag over. Daarmee is Inge naar Riets favoriete bloemenzaak gehad en heeft bloemenbonnen gekocht. Riet kan nu naar believen de komende weken vazen vullen met moois waar zij en Henk samen van kunnen genieten.

Om ook dit feest voor Henk zo fijn mogelijk te laten verlopen, is afgesproken dat kleinkinderen Jennifer & Maikel als Sint en Piet bij Henk en Riet op bezoek gaan, en dus ‘belletje gaan trekken’ bij bovenstaande deur! Dit samen met Inge die het hele gebeuren hoopt te kunnen filmen of er foto’s van te kunnen maken.  “Sint & Piet” zullen dan alle genoemde cadeaus uitdelen en onderstaand gedicht voorlezen:

Ola Querida Señora Riet y Querido Señor Henk 

Nog één nacht te gaan voordat we naar Nederland varen 
om mensen te verrassen die ons al zo lang dierbaar waren.  
 
Sint kan nu de slaap niet vatten en zit met Rijm-Piet bij de haard 
te overleggen waar Riet met haar Henk het best wel bij vaart.  
 
Herinner-Piet komt ook binnenvallen want hij weet 
dat Sint nog wel eens iets vergeet 
 
En wil dus nog snel even vertellen  
dat hij kortgeleden met de schouwburg ging bellen  
 
Want Henk en Riet genieten van het uitgaan 
bij mensen die vol talent op een podium staan 
 
Daarbij mag dus worden genoteerd  
dat Annemarie een prachtig beroep heeft geleerd 
 
Terwijl Ruud en Inge op Henk gaan passen 
laat Riet zich in Houten met ‘verwennerij’ verrassen.  
 
Ach en zo brengen Sint en Pieten van ver over die koude zee 
tal van lekkers en leuks voor Henk en Riet mee.  

Dat zij dan de 2 weekenden voor Sinterklaas’ verjaardag zullen ontvangen
waarmee ze, zaaiend en op bloei hopend, hun binnen- & buitentuintjes mogen behangen

Ook mogen ze dan meerdere keren hun mondjes vullen
met grote of kleine, warme of koude happen, naar eigen keuze, zolang ze er maar van smullen. 

Natuurlijk, alsof Henk & Riet dat niet al lang weten
zullen Sint en Pieten de Rijswijkers hun achterban niet vergeten

Zowel voor de 2-voeters als die hummel op 4 pootjes
vulde Inpak-Piet de zak met ook voor hen enkele cadeautjes. 
 
Dat zij zich maar gekoesterd en geliefd mogen weten  
door vele bloggers die Riet en haar lief niet vergeten.  

Pepernootse groetsels van:
AnneMarie & Anneke & Bea & Corry & Emile & Hulk & Joke & KakelKarel & Marije & Marion & Marja & Marlou & Melody & Nathalie & Nicole & OmaBaard & Reismeermin & Suske & Trees & Mrs.T. én Truus!  (en niet te vergeten: mét enorme dank aan Inge, Ruud, Annemarie, Jennifer & Maikel. )

 

Lieve lieve medebloggers,

wij zijn jullie onuitsprekelijk dankbaar voor jullie geweldige reacties in woord en pegels.

Jullie hebben niet alleen Henk & Riet een onvergetelijk Sinterklaasfeest bezorgd
maar ook hun kinderen / kleinkinderen en achterkleinkinderen
en daardoor ons óók.

Kakel en ik zeggen ❤️-grondig : ONTZETTEND BEDANKT !!!

 

Update 20.45 : Whatsapp van Rietepietz:
“Lieve, lieve, lieve mensen, ik ben nog in de war en overdonderd dus geef alvast een paar foto’s voor op de blog, zodat iedereen alvast iets weet….”

 

 

Boemelen door Georgië

Roos wilde dat afgrijselijke juk van studeren afwerpen, en een studiereis leek haar dé gelegenheid. Ze koos Istanbul. Dat vond haar moeder – alias ik – een slecht idee. ‘Je moet het zelf weten, maar daar kan je ’s avonds niet normaal over straat, het land kent geen vrouwenrechten, en dan heb je nog die achterlijke Erdogan…’
‘Oh, ligt Istanbul in Turkije?’ sprak Roos. ‘Ik dacht in Oost-Europa.’ Waaruit blijkt: topo-toetsen waar ze in het verleden tienen voor scoorde, bieden geen garantie voor geografische kennis in de toekomst.

Flexibel als Roos is, koos ze voor Georgië. Zolang je daar de grens met Rusland mijdt, is het goed toeven. Per bus reisde Roos vanaf het Erasmus naar Dusseldorf voor de vlucht naar Tiblisi. Eenmaal geland, zouden ze in een week tijd naar vier verschillende steden reizen en overnachten.
‘Regelmatig appen wordt moeilijk, want ze hebben weinig wifi,’ waarschuwde Roos.
Prima: geen nieuws, goed nieuws.

Georgië is een tweeënhalve-wereldland. Prachtige, ongerepte natuur waar de longen van de studenten zich vulden met schone, frisse lucht tijdens stevige bergwandelingen. ‘De damp sloeg van iedereen af,’ aldus Roos. ‘Maar sommigen hadden ook een conditie van niks-komma-niks,’ verzuchtte ze. Ze overnachtten in eenvoudige hostels waar Roos en kornuiten soms wat vet vlees maar vooral brood geserveerd kregen. De armoede onder de bevolking is groot. Iedereen eet van de opbrengst van een stukje land, en in supermarkten verkopen ze slechts bewusteloze groente en gebutst fruit.

Auto’s rijden rond zonder spatborden, ramen of met een doorgeroest dak. Elektriciteitskabels steken los uit de grond. Vrijwel iedereen heeft een slecht gebit, en slechts 5% van de inwoners heeft toegang tot zorg, en die happy few zijn – raad eens? juistem! – de rijken.

Roos’ delegatie bezocht een bedrijf in de gezondheidszorg en een medische faculteit. Van laatstgenoemde kregen ze een T-shirt dat Roos als nachtpon draagt. De tekst betekent zoiets als: www.tsmu.edu. Kijk gerust hier.

Het reizen met een Russische boemel was eh…apart. Bijna hadden ze ‘m gemist en hij rijdt maar tweemaal daags. Ja, ja, Georgische nachten zijn lang! Het interieur van de trein was somber, wat overeenkwam met het ochtendhumeur van de studenten.
Een beetje trein doorkruist in vier uur tijd het ganse land van Zuid naar Noord maar dit authentieke exemplaar deed vier uur over 1/3 van deze afstand. Daarbij was het de normaalste zaak dat de jeugd opstond voor ouderen.

Om dat duidelijk te maken, keken de autochtonen de Erasmusreizigers recht in de ogen en hielden dat net zolang vol tot deze hun plaats afstonden.
‘Goh, dus voor mij had je ook op moeten staan?’ riep ik blij.
‘Ook al voor mensen van de helft van jouw leeftijd,’ verzekerde Roos me.
Ik wilde er verder geen letter meer over horen.

Roos was immuun voor de volhardende blikken, want ze had haar ogen dicht. Een reisgenoot tipte haar voor de zekerheid: ‘Ogen dichthouden, anders moet je je zitplaats afstaan.’ Kind – nooit te beroerd iets van een ander aan te nemen – voldeed gewillig aan dat verzoek.
Ik heb leuke foto’s van Roos in slaaptoestand! Heel elegant met open mond. Maar ik krijg geen toestemming tot plaatsing, en dan doe ik dat ook niet, anders stuurt ze me nooit meer foto’s.

Slapeloos in bed telde ik alle landen waar Roos op vakantie is geweest: België, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Italië, Engeland, Zweden, Noorwegen. Mijn vingers waren op. Telde verder op m’n tenen: Finland, Estland, Lapland, Rusland, Polen en Georgië. Zestien stuks voor iemand van 23 jaar. Ik lag er ondersteboven van.

Klapvee

Met mijn wagen volgeladen reed Roos naar Hilversum. Via het koor had ze een uitnodiging gekregen, aanwezig te zijn bij een muziekshow waar zij en drie kornuiten als klapvee mochten dienen. Onverwoestbaar goedgehumeurd zouden ze zich laten onderdompelen in een avondvullend programma.

‘Bij binnenkomst werd het publiek in tweeën verdeeld. Jonge mensen – van mijn leeftijd – vooraan. Ouderen verder naar achteren.’ Gniffelend vervolgt Roos: ‘Een mevrouw in prinsessenkleding werd achter een dikke pilaar gedirigeerd.’

In de studio was het héét, niet te harden, maar ja, gratis dus dit was niet het moment kieskeurig te zijn. Ze kregen lach- en klapinstructies. Bij een klein grapje, graag zacht lachen en kort klappen. Even oefenen: een, twee, drie, zo ja. Prima! Bij een écht goeie grap alles graag langer en enthousiaster. Een, twee, drie….niets meer aan doen!

Roos’ torenhoge verwachting werd getemperd toen bleek dat Jan Smit het programma presenteerde. Ze kreeg aandrang te vertrekken – ik maak meelevende geluiden – maar haar nieuwsgierigheid naar wat ging komen, was groter.
‘Het was wel tof dat het publiek kon deelnemen aan de muziekquiz want iedereen kreeg een stemkastje,’ aldus Kind.

Monter begon Roos aan de quiz. Helaas ging het uitsluitend om Nederlandstalige liedjes. En oud! Stuk voor stuk van vóór haar jaartelling.
Er traden meerdere artiesten op. Van de meesten had Roos nog nooit van gehoord, dus konden het ook geen BN’ers zijn.
Oké, Frans Duits zong een paar nummers maar ‘Zo iemand telt niet mee.’

Tussen de nummers door kregen ze versnaperingen in liquide vorm. Er was zelfs keus. Ongewild krijgt een mens toch bewondering voor de ganse happening.

‘Alleen, ja, alleen…’ zegt Roos met een verbeten trek om de mond, ‘had ik aan het eind van de avond maar drie punten gescoord via dat kastje.

Na afloop was het buiten stikmistig. Op de snelweg hield ik de meest rechtse baan aan en reed 70 km/uur want ik zag zelfs de belijning niet. Een lange sliert auto’s achtervolgde me, terwijl ik zo hoopte ingehaald te worden, zodat ik achter een ander aan kon rijden.’
Ellendiger kon het niet worden toen de Mac dicht bleek. Ze vergingen zowat van de honger.
Een wonder dat ze ondanks de mist en lege maag haar thuis heeft bereikt.
‘Maar,’ snoeft Roos, ‘ik heb altijd al een tv-opname willen meemaken en het is mijn persoonlijke verdienste dat ik dat voor elkaar heb gekregen.’
‘En de verdienste van mijn auto.’
‘Dat ook,’ zegt Roos genereus.

Nu is het wachten op de uitzending. Eén ding weet ze zeker. Roos komt op tv want ze zat helemaal vooraan.