Keek op de week (216)
Foto: Pixabay
‘Ha Mir!’ riep Astrid.
Sinds ze is verhuisd lopen we elkaar voortdurend tegen het lichaam.
‘Ik ben weer begonnen met vrijwilligerswerk,’ zei ze blij.
Astrid schenkt koffie, en werkt in Winkel van Sinkel in zorginstelling.
‘Heb die ouwetjes zo gemist,’ zei 82-jarige. ‘Het zijn van die lieverds. Op een na. Dat was een haaienvin. Je kon haar gevoel voor humor met een loep niet vinden. Zelfs van vriendelijkheid knapte ze niet op.
‘Tijdens mijn afwezigheid (vanwege haar gebroken arm) is ze overleden. Geloof me: een zegen voor de gemeenschap. Bij bekende ga ik meestal naar afscheidsdienst maar bij Haaienvin heb ik mijn snor gedrukt. Andere collega’s hadden ook ineens onverklaarbare afspraken.’
Astrid straalde. Ze gaf bijna licht. Het oversteeg relaas van Haaievin.
‘Vertel eens,’ zei ik nieuwsgierig.
‘Gisteren zag ik sinds een jaar mijn jongste kleinzoon weer. Hij heeft studie in buitenland afgerond. Hij is ruim twee meter!’ Astrids hand schoot hoogte in. ‘Hij zei: Oma, als u wilt zoenen, dan buk ik wel.’
Altijd wanneer ik langs kade Reeuwijkse plassen fiets, ligt links van ophaalbrug wit bootje met hengelde man erin.
Ophaalbrug is flessenhals. Scholieren doen daar verplicht hardlooprondje. Ziggend en zaggend over fietspad. Drukker met telefoon dan met omgeving.
Wachtte tot pubers weg waren.
‘Dit is uw vaste stek, hè?’ vroeg ik aan visser. Hij had wit haar, witte baard en gezicht van buitenmens.
‘Laat ik niet merken dat iemand anders hier vist want ik schiet ‘m neer!’ zei Visser met glinsterogen.
‘Met uw hengel?’
‘Net zo gemakkelijk. Fantasie is het halve werk. De vissen hier kennen me precies.’
‘Zoeken ze dekking?’
‘Daar lijkt het wel op,’ lachte hij.
Aan wachttafel bij kapper zat man. Zestig, geen poeha, houthakkershemd.
‘Ik ken u ergens van,’ zei ik.
‘Je dochter zat bij mij op badmintonles.’
‘In herfstvakantie ging ze een week op kamp.’
‘Ik ben er nog moe van,’ grapte Houthakker.
Hij vertelde over nieuwe hobby: op afstand bestuurbare zweefvliegtuigjes op schaal bouwen, met spanwijdte van twee meter. ‘Ik huur een loods in Oud-Beijerland en wanneer weersomstandigheden gunstig zijn, heb ik ontheffing om te vliegen.’
‘Als u een tuinkabouter was, kon u in cockpit zitten.’
‘Liever niet, ik heb hoogtevrees.’
‘Wie mag ik helpen?’ vroeg Nel in huppelslager.
‘Ja, mij!’ riep man in rood ski-jack.
‘Dit jongetje is eerst aan de beurt,’ wees ik naar ventje dat naast hem stond.
Beetje man zou zeggen: Sorry knul, ik had je niet gezien, ga je gang.
Mannetjesaap in ski-jack zei: ‘Ik dácht het niet!’
Welles! ‘U kwam binnen na die mevrouw in groene jas en toen stond jongetje al te wachten.’
Desbetreffend vrouw knikte.
Nel zei: ‘Dag Thomas. Heb je een briefje bij je?’ Ze wachtte en pakte het aan. ‘Lust je een plakje worst?’
Thomas knikte, pakte plakje aan, en keek van Nel naar mannetjesaap. Vroeg met timide stemmetje: ‘Krijgt die meneer straks ook een plakje worst?’
‘Nee,’ zei Nel, ‘want die meneer is stout geweest.’
Mannetjesaap draaide zich naar mij om en zei: ‘Heb je nou je zin?’
‘Als u niet het fatsoen hebt op uw beurt te wachten, accepteer dan ook de gevolgen.’
‘Zo is dat maar net,’ zei Nel en klapte hendel van snijmachine naar beneden.
Bij thuiskomst vond ik verfrommeld zakje in boodschappentas. Maakte het open.
‘Oh, Rosa, kom er eens kijken!’
Twee plakjes leverworst. Met de complimenten van Nel.
Foto: Pixabay
Ik bekijk bijna altijd vooraf waar ik mijn bolide parkeer, heb een vreselijke hekel aan gedoe in een parkeergarage. Als dat mogelijk is koop ik vooraf al een uitrijkaart.
Nb bij mijn schoonmoeder is het sinds een jaar ook betaald parkeren (buitenwijk van Amsterdam). Ben sinds dat moment niet meer geweest, pure overmacht!
Ik gedraag me altijd bij de slager, wil zo’n plakje worst niet mislopen. Laat desnoods iedereen voor.
Parkeergarages, daar zeg je wat.
Ik stond in Amersfoort vaak in een parkeergarage waar ik als goede burger in eerste instantie (de eerste 2-3 dagen) netjes betaalde. Tot ik op de hoogte werd gesteld dat het volstaat om tot vlak voor de slagboom te rijden en daar 3 seconden te wachten. Daarna zou de slagboom vanzelf opengaan, zonder betaald te hebben.
‘Tuurlijk…’ dacht ik eerst, maar zo nieuwsgierig als deze goede burger (en échte Hollander) was wilde ik het toch eens proberen.
Dus de 4e dag stopte ik voor de slagboom zonder betaald te hebben en inderdaad, na 3 seconden ging de slagboom omhoog!
Nooit meer betaald in die garage, vorige week werkte het nog dus ik houd mijn mond dicht 🙂
Goh, jammer dat ik niet in Amersfoort hoef te zijn (-: Zo ja, dan fluister je het adres vast zachtjes in mijn oor.
In het Sophia gingen we met twee auto’s naar het strand. Bij terugkomst moest er voor het parkeren twee keer één gulden worden betaald, maar de PM’s hadden maar één gulden. De tweede auto reed klem achter de eerste aan. Achter de eerste klapte de slagboom naar beneden…en bleef boven de tweede auto hangen. Kunnen we ook eens proberen (-:
Test van Broea
Je mag dit weggooien
Oma ik buk wel, wat een lieverd.
Mensen die voor piepen heb ik echt een hekel aan maar een kind benadelen is wel heel sneu.
Die man in zijn bootje, ik ken ze hier zitten ze langs het kanaal.
Wat heb ik weer heerlijk gelachen met je verhalen.
Mijn ouders doen dat ook al eens. “Dat zijn oude mensen”. Of over vrienden van hen: “Ze gedragen zich als oude mensen”. Ze zijn zelf 85 en 90 😀
Wat een mooi verhaal over Astrid. Ze klinkt als een hele lieve vrouw, en wat mooi dat ze zo zichtbaar genoot van haar kleinzoon.
Wat een schattig verhaal van Astrid and die laatste zin: “Oma, als u wilt zoenen, dan buk ik wel.’” mijn hart wordt er warm van. en dan “zoeken ze dekking? en oh lekker samenzweren en beloond worden voor mannetjesaap op zijn nummer te zetten. Geweldig Het was weer heerlijk om je verhaaltjes te lezen
Moest zo lachen om die mannetjesaap. Met jack in kontkleur.
De enige zuurpruim heeft zichzelf uit de roulatie heeft gehaald:) En die kleinzoon? Die klinkt als een knuffelbare zendmast.
Een stoere kerel die zweefvliegtuigen bouwt maar hoogtevrees heeft — dat is pure poëzie. Alsof een brandweerman bang is voor lucifers.
Die slagerijmevrouw weet hoe het hoort. Mannetjesapen verdienen lik op stuk.
Ik had graag samen met Melody op je schouder gezeten! Ik had je graag hele foute dingen ingefluisterd!
Je mag naast me komen staan en je zegje doen. Ik ben niemands spreekbuis (-:
Dat was wel leuk gedaan van die slager… ja je hebt van die figuren die altijd denken dat ze wel voor mogen piepen… zo irritant….
….. zo jammer dat ik niet op je schouder zat in de slagerij… ik had je vast heel leuke dingen ingefluisterd
Ik zag me zitten, naast jou maar dan met foute dingen om in te fluisteren! 🙂
De visser vangt niks en toch een vaste plek…ja die mobieltjes zouden ook op de fietsen verboden moeten worden.
Dat moest je vast delen met Rosa die 2 plakjes worst.
Heb ook een hekel aan voorkruipers en zeker als de wachtende kinderen zijn.
Ha en hier groeien ze me met mijn 1.60 m ook allemaal boven het hoofd.
Jammer ze blijven niet klein 🙂
Fijne week
ha Kakeltje, even verderop hier aan de vaart zit ook jaar in jaar uit, dag in dag uit een visser.
De hele dag zit hij daar op een speciaal door hem daar ergens verstopte stoel.
Ik moest aan hem denken. Hij is niet zo spraakzaam als “jouw”vissertje…
Toch heb ik hem eens gevraagd of hij zich nooit verveelde. En wat zei hij?
“Nee hoor… ik doe toch niks!” hahahaaha…
Die vissers… apart volk!
Ik zou wel eens een paar dagen ( onzichtbaar) met jou op stap willen! 😉
Jij komt wel aardige mensen tegen. Gelijk babbeltje gedaan. Haaienvin apart om te zeggen. Leuk om mee te genieten deze verhaal. IK heb je verhaal genoten. De eerste foto met hartje erin zeker mooi. Wij lusten helaas geen koffie wel thee. De onderste foto is zeker mooie beeldje. Engel!!!! Fijne dag.
Je houdt ons geweldig goed op de hoogte met de jouw bekende rare snuiters in het Lek gebied. Waarvoor dank!
Heerlijk geschreven weer
De rode ski-jack zal daar niet meer komen en Rosa kon lekker smikkelen
Oh weer zo genieten van je schrijfstijl, tegen het lichaam lopen 🙂 🙂 Lijkt me wel gezellig boel bij de huppelslager. Mannetjesapen in ski pak zijn nooit te vertrouwen zit in hun genen
Astrid lijkt me een vinnige dame tussen al die ‘oudjes’.
Fijn dat jij opkwam voor dat timide ventje, en Rosa mocht mee genieten. Ik haat voorstekers die doen alsof de wereld aan hun voeten ligt.
Astrid is goed bezig, ook onder ouderen zitten vreemde vogels.
De visser lijkt verdacht veel op Sinterklaas.
Haha, als de visser een kabouter zou zijn, kon hij bij jou ook de rommel op komen ruimen.
Wat lief de twee plakjes leverworst en nog liever is dat je voor het jongetje opkwam.
Zo deed ik het ook als er iets was te zien in de dierentuin, stonden de volwassenen vooraan en de kinderen er achter.
Nou ik regelde dat wel even, stuurde de kinderen naar voren en de volwassenen naar achteren.
Bij commentaar zei ik jij kunt toch wel over de kinderen heen kijken. Hans
@ en dan te weten dat ik al heel vaak langs de kapel ben gefietst, maar goed verscholen ligt.
Maar het is een lief gebouw met bel, dacht eerst aan een schooltje.
Zal een lieve madam zijn, Astrid…
Vaste waarde!
Aparte (dure?) hobby.
Héérlijk toch, Mirjam, Nel, niet alleen met het hart op de juiste plaats…!
ha die Mirjam
ja je hebt van die lui die je liever kwijt dan rijk bent|
zo’n lieve lange jongen , om voor oma de bukken
denk dat de vissen blij zijn met die lachende visser
kan je toch nagaan hé , hoe moe je van worden van die jonge meiden
geweldige slager die Nel , die huppelt
lieve groet
Heerlijk toch zo’n weekje tussen de vissen en het vlees. Of die vliegende kabouter. Je maak zo nog eens wat mee.
Hahahaha….een 82 jarige, die het over oudjes heeft!
Oma heeft blokken onder haar schoenen nodig, om kleinzoon een zoen te kunnen geven.
Tja, de vissen duiken natuurlijk diep naar onderen wanneer ze visser zien aankomen.
Toch maar naar de visboer om een portie kibbeling.
Wanneer man met zijn zweefvliegtuigjes aan het spelen is, zal er wel een f16 de lucht ingaan.
Stond die man even voor aap???
Rosa zal wel heel veel van Nel houden.
Lieve groetjes, Edje.
Wat kom jij eigenlijk veel leuke mensen tegen. Ik ben blij dat Nel van de slagerij wel houdt van lik-op-stuk beleid, niet beleefd is gewoon geen plakje worst.
Ha lieve Kakelino,
De haaievin… Je zult maar zo zijn, dat je zo’n vreselijke bijnaam krijgt.
Nee, dan mijn moeder… haar fotootje zat in de portemonee van een van de verzorgsters.
Dat doet me nog steeds goed.
Het was dan ook een lieve schat!!
Groetjes van Marlou
Een mooi weekoverzicht weer. Een (glim)lach kon ik nu en dan niet tegenhouden.
Geniet van de leverworst, als er nog overblijft, tenminste.