Keek op de week (225)
Schoonmakersklok – Erasmus
Tegenover me zat een man geruime tijd met gesloten ogen op bank. Blond haar, matje in nek en in wit trainingspak met opdruk. Zat hij te mediteren, of keek hij naar een film tegen de binnenkant van zijn ogen? Stel dat hij niet goed werd, zat-ie op een uitgekiende locatie: longpoli Erasmus.
Hij opende zijn ogen. ‘Schrok-ie?’ vroeg hij in plat Haags.
‘Nee hoor, de spoedeisende hulp is om de hoek.’
hij lachte. ‘Ik ben wel wat gewend. Ik heb zeven lagere scholen versleten. Zocht met iedereen ruzie en sloeg ze neer. Voor mijn twaalfde was ik van school getrapt. Mijn vader ging dood toen hij 36 was. Een jaar later liep ik met een loden pijp rond. Heb overvallen gepleegd, auto’s gejat en meerdere keren in de bajes gezeten.’
‘Dus ik zit tegenover een crimineel?’
‘Dat was zeker waar, maar ik heb mijn leven gebeterd. Werd glazenwasser in Den-Haag. Liep ik langs de hoeren en vroeg: ‘Als ik jullie ramen zeem, krijg ik dan een gratis beurt? Want ja, hun handel moet goed zichtbaar zijn, toch?’
Een verpleegkundige liep wachtruimte in. ‘Meneer Abrahamsen!’
‘Dag ben ik,’ zei ex-crimineel en spong op van bank.
Net toen het spannend werd.
Stond op markt bij groentekraam. Waaide zowat van het plein.
Vrouw naast me droeg groene legging (wees gerust: ze droeg meer kleding.) Ze zwaaide naar bekende met enorme wallen onder de ogen. Bekende kwam schoorvoetend dichterbij.
‘Weet je waar ik last van heb?’ vroeg Groene Legging. Zonder het antwoord af te wachten, fluisterde ze hardop: ‘Schimmelnagels.’
Dame met wallen herinnerde zich plots de coronaregels en ging meter verderop staan. Alsof schimmel onder nagels uit schoeisel omhoog klauteren, over stoep rennen, om zich vol overgave in schoenen van voorbijgangers te storten.
‘En ik heb rugpijn. Hier.’ Legging maakte een voor mij onzichtbaar gebaar. ‘En weet je wat nog meer?’
‘Nou?’ vroeg Wallenvrouw. Haar vraag kwam niet geheel vanbinnen uit.
‘Hoofdpijn. Ie-de-re dag hoofdpijn.’ Ze zuchtte. ‘Wat doe ik daaraan?’
Amputeren. ’s Ochtends na het wakker worden je hoofd losschroeven en heel de dag op je nachtkastje laten liggen. En rondlopen als kip zonder kop. Zelf ambieer ik die mogelijkheid.
Wallen van vrouw hingen na deze opwekkende opsomming op haar hielen.
Droomde dat ik op fietsvakantie was. ‘Only the lonely’ zong Roy Orbinson op dramatische toon, maar ik vind solo fietsen helemaal prima. Sleurde mezelf omhoog tegen bergflank. Het was hijgen en zweten. Wat had ik dit gemist! In diepte lag een dorpje en een blauwgroene zee. Was ik in Italië of op Sardinië?
Zocht in zak wielershirt en in pijp koersbroek naar wegenkaart. Niente. Zonder bestemming kan ik niet verdwalen. Op de fiets komt alles goed.
Was eindelijk boven. Op kale top stond bord: ‘Col de…’ Naam was onleesbaar want bord was naar goed maffiaans gebruik doorzeefd met kogels.
Zag onderweg in dorpje kleine souvenirwinkeltje – Souvenir di Carmen – waar ik ansichtkaart kocht.
‘U kunt hier wel betalen maar niets meenemen,’ sprak Carmen cryptisch.
Wat had ik nou weer aan mijn fietsschoen hangen? Kaart was niet eens voor mezelf. Vroeg aarzelend: ‘Francobolli?’
‘Si, si,’ lachte vrouw en gaf me postzegel.
Liet kaart – met Roos’ adres erop – achter in winkel. Carmen zou ‘m voor me posten.
Twijfel of kaart wordt bezorgd, maar zeg nooit nooit.
Foto: Pixabay-1619899 By DomyD
Weer genoten Mirjam😀
Lieve groetjes,
Hilly
Van longpoli tot schimmelnagels en een doorzeefde bergpas, ik ging weer helemaal op in je universum.
Je ontmoetingen zijn goud waard, zelfs als ze halverwege worden weggeroepen.
Dromen zijn bedrog, ja toch?
Leuk zo’n praatgrage ex crimineel, ik had graag meer van hem gehoord.
Groene legging is vast fan van Kermit de Kikker. Ik lach dubbel om het geamputeerde hoofd.
Die kaart komt vast niet aan, of Roos moet je verhaal over deze droom ook lezen?
Bizar dat ex-criminelen ook naar de dokter moeten, anders dan die te beroven. Ik zou als dokter de pillenvoorraad natellen.
🥰 dank je wel voor de link van je blog in m,n mail 😘
Ik vind die klok erg mooi, niks meer aan doen,
Carmen is me er eentje hoor, die postzegel verkoopt ze nog 6 keer 🤣 t bijdehante,
Dag min kakelino sweet Dreams ❤️
Je dromerige ansichtkaart doet mij denken aan een stukje tekst uit Hotel California van de Eagles:
“You can check out any time you like, but you can never leave”
Wat kan je veel beleven in je dromen…al heb je daar in het wakkere leven ook geen moeite mee…
Het verhaal van de ex spreekt me het meeste aan.
Ramen moeten schoon zijn hè…ook op plekken waar wij niet komen 😉
Vreemd je staat weer niet in de reader…maar vind je toch wel 🙂
Fijne week
Fietsdromen kunnen inderdaad heel leuk zijn maar ook niet… stel je voor dat je tegen de wind in moest… jij als enige hoogte in kilometers wijds leeg land… ongeacht welke richting je ook uit fietst, elke richting is windtegen…
Ik zweer je, je wordt net zo zweetnat wakker als wanneer je werkelijk die stormen getrotseerd hebt.
Humor in een poli.. .tja… ehhh
Jammer dat je niet op de excrimineel hebt gewacht, ik had hem graag wat meer horen vertellen.
Maar de droom was ook spannend.
Mmm, ik heb volgens mij nog nooit een attendering op een van jouw bijdragen gekregen. Klik dus regelmatig in mijn favorieten op de blog en kijk of er iets is verschenen. Maarrr… via de mail kwam het dus wel binnen. Die mag je erin houden!
Petra.
Wat een verhalen hoor jij ,niet verwonderlijk dat je zo’n avonturen beleefd in je dromen
Een (ex) crimineel met humor kom je niet dikwijls tegen.
Fietsdromen kunnen aardig vermoeiend zijn.
Ook ik heb je bericht niet in de reader gekregen, maar wél via de mail hoor.
Het is in elk geval een (ex) crimineel met humor.
In aansluiting op het vehaal van de crimineel, iets over een Wallenvrouw, leuk gevonden hoor…hahaha!
Best wel grappig zo;n droom, ik ben benieuwd of de kaart nog is aangekomen, misschien in je volgende droom?
Lieve groetjes, Edje.
Fietsdromen zijn heerlijk mits je niet teveel bergop moet of als het regent. Ik krijg er gelijk ‘last’ van als ik je blog lees
WAUW, een echte crimineel!
En iemand met verstand van wallen.
Fietsdromen zijn de mooiste!
Vrienden probeerde in de Pyreneeën een cheque in te wisselen voor geld.
Dit is jaren terug voor het Millennium.
Talloze paperassen en documenten werden ingevuld, bestempeld en ondertekend.
Waarna het geld en de cheque overhandigd werden.
Zij hebben nooit een afschrijving gezien.
Maar hoe is het afgelopen met jouw ansichtkaart?
Nieuwsgierige groet,
ha die Mirjam
ze mogen die klok wel eens schoonmaken , kan de cijfers niet zien 🙂
hé missen we de sappige verhalen hihihi
gezellig zo bij de groentekraam , maar niet echt
fietsvakanties O je bracht me terug in de tijd
en heeft Roos de kaart inmiddels ontvangen
lieve groet
geniet de dag
Oehhh…, wat een verhaal!
Wat ’n ‘publiek’…
En Roos nu maar wachten op jouw ‘droom’kaart…
Lie(f)s.
@Die bestuurder…, Mirjam, dat was de eigenaar van de wagen. Hij ‘kent’ de doorgang!