Keek op de week (226)
Luidruchtige spreeuwen hadden buikjes volgegeten met pindakaas. Daarna werd het stil. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet… Boosdoener was sperwer die op onze beukenhaag was neergedaald. Gele poten kromden zich vast om het blad. Onbeweeglijk – de veren nauwelijks bewegend in de wind – ontging haar niets.
Op menukaart stond: een huismus, vink, merel, duif of mees.
Korte tijd later vloog sperwer op en stortte zich neer.
Hebbes. Haar prooi trok ze in repen open en verschalkte ze op beukenhaag.
Wat restte was een bergje grijze veren.
Onbekende man duwde met bouwvakkersdecolleté autodeur dicht. Sjokte naar voordeur met in iedere hand boodschappentas plus orchideeënplant in plastic. Smeet planten op grond en sleepte zichzelf en tassen naar binnen. Deed deur dicht.
Op terugweg stonden bloemetjes nog steeds buiten. Ik belde aan.
‘Alstublieft meneer, uw planten hebben het koud.’
Kerel keek me vinnig aan, rukte plastic zakken uit mijn hand en smeet pontificaal deur dicht.
Ik keek naar vitrage waarachter minstens tien gestorven orchideeën stonden. Logisch; bij zo’n stuk chagrijn is gevoelstemperatuur altijd -15. Sprak monter tegen dichte deur: ‘Graag gedaan,’ en keerde om.
Toevallig passerende vrouw schoot in lachstuip. ‘Daar woont zo’n gezellige man,’ schaterde ze. ‘Hij wordt door hele blok Boze Buurman genoemd.’
Dát hielp.
Was afgelopen week stem kwijt. Bewaar haar doorgaans op vaste plek. Overal gezocht: onder bed, in vriezer, besteklade, trapkast, tussen cd’s…
Droeg stippentrui maar was allesbehalve in nopjes.
Man sprak gniffelend: ‘Stop maar met zoeken, ik kan wel wennen aan stilte.’
Had ik fut gehad, had ik Joris met vleesvork achterna gezeten door het huis, om hem in zijn kont te prikken tot hij genade riep.
Heb stem terug. Lag bij gevonden voorwerpen.
Wind blies vlagen miezerregen over natuureiland. Bovenkant elektriciteitsmast verdween in het grijs. Het rivierwater zag zwart.
Banjerend naast Gijs vertelde hij: ‘Kreeg weer contact met jeugdvriend, Pim. Een aantal keer route gewandeld. Hij bepaalde alles; mijn voorstellen lachte hij weg. Kleineerde mij en mijn vrijwilligerswerk.’
‘Klinkt niet als een vriend,’ constateerde ik.
‘Nee. Mijn verzoek op te houden met kleineren, deed hij af met: dat doe ik niet. Hij kwam met voorstel Pieterpad te wandelen. Ik legde uit waarom ik niet mee ga. Pim accepteert geen nee…Blijft aandringen.’ Mismoedig haalde Gijs schouders op. ‘Mijn opmerkingen glijden van hem af. Hij verandert niet want hij heeft geen zelfinzicht. Zit vast in een groef. Ik heb ‘m geblokkeerd op mijn telefoon. Gisteravond stuurde hij een mail. Wéér over Pieterpad. Hij walst gewoon over me heen.’
‘Kunt u die mail zien als een test die u gaat winnen? Het contact bloedt vanzelf een keer dood.’
‘Heb jij daar ervaring mee?’
‘Iemand die – ondanks mijn verzoeken daarmee te stoppen – kritiek bleef uiten op mijn man en dochter. Ik verbrak het contact. Hij dacht: ze zegt nee maar ze bedoelt ja, en probeerde het op andere manieren.’
‘Vond je dat moeilijk?’
‘Waarom zou ik iemand die over mijn grens blijft gaan nog een kans geven? Hij zei niet één keer sorry. Mijn vertrouwen was weg. In mijn leven is geen plaats meer voor emotioneel onvolwassen mensen die alleen aan zichzelf denken. Het houdt een keer op.’
We stonden bij een stuik waarin roodborstje zong. Beestje hipte wispelturig in willekeurige richtingen.
‘Ik wou dat ik wat meer een haantje was,’ zei Gijs.
‘U bent iets veel mooiers: een roodborstje.’
‘Dat zijn pittige vogeltjes, hoor.’
‘U toch ook als het nodig is?’
‘Een beetje wel,’ glimlachte Gijs. Hij zweeg een paar seconden, en knikte: ‘Het houdt een keer op.’
Foto: Pixabay-4650039 by Mike001
Maar passen jullie roodborstjes wel op voor de sperwers alsjeblieft?
De sperwer die eet best wel slordig, maar de keuze is ook reuze.
Boze Buurman, ze komen vaker voor, nog niet beschermd dat scheelt.
Ja die kun je beter meiden, nou stuur die ook maar niet.
Je was met stomheid geslagen, roepen gaat niet en dan hoor je ook niks terug.
Het ritueel met de vleesvork kan altijd nog een keer worden gedaan.
Aan de Bovenkant elektriciteitsmast wordt contact gemaakt, bij sommige mensen moet je nog hoger stijgen om dat te krijgen. Hans
Ot. Je verzoekje ligt op het logBankje voor de volgende show.
De shows staan allemaal op: https://logbankje.nl
Een sperwer in de tuin, ik ben nooit verder gekomen dan een fazant. Wel een mooi beest, zal wel een mannetje geweest zijn. Boze buurman naast ons is vertrokken, komt nu een jong stel in. Het stellen van grenzen voor jezelf gaat alleen als je daar erg consequent in bent.
Sperwer, roodborstje, ga door en je vindt misschien nog een goudhaantje ook.
Bofbips… een sperwer in de tuin… wij moeten genoegen nemen met een vlaamsche gaai.
Die boze buurman had je dus even het zwijgen opgelegd,,, te kortdurend wat Joris betreft maar die heeeft dan lekker pech,
Hoe is het met Gijs ondertussen?
Pfff…, de wet van de sterkste, Mirjam…
’n Goeie ‘verstaander’…
Jij blij, ik blij!
Soms moet je ’t eens van iemand anders horen…
Lie(f)s.
Ocharme wat een aanval, als je dat ziet gebeuren heb je toch tranen in je ogen
maarja de sperwer heeft ook honger natuurlijk
Een vriend die je kleineert dat is geen vriend, daar spreek je toch niet meer mee af
Gelukkig heb je je stem teruggevonden
Hoi Mirjam,
Met plezier gelezen.
Als het vertrouwen weg is dan weet je het wel…
Ook al eens gehad dat met die sperwer hier.
De roodborst is mijn lievelingsvogel.
Groetjes,
Hilly
Ha Kakeltje,
Ja, zo’n sperwer moet natuurlijk ook eten, maar ik vind het toch een rotgezicht, als zo’n mooi roodborstje aan flarden wordt gescheurd… Hier was er laatst een, jas… in de stad. Die verscheurde een duif. Dat vond ik toch een stuk minder erg. En dat klopt natuurlijk niet… Hij had van mij een muis mogen pakken…
Of hij mag van mij die Boze Buurman in z’n kuif pikken… Wat een vervelende man. Met z’n plastik orchideeën. Bah!
Net zo vervelend als die zogenaamde vriend van Gijs. Iemand zo kleineren. Daar kan ik ook helemaal niet tegen.
We zitten wel op één spoor. Gelukkig maar!
Dagdag… groetjes van Marlou
Het tafereel van de sperwer zou ik niet goed aankunnen. Ik weet dat iedereen recht heeft op eten, maar toch….
Die man kan beter achter zijn plastieken bloemen, ook al zijn het geen geraniums , blijven zitten.
Ze bestaan echt, mensen die het maar niet door hebben….
Ik kijk nu anders naar roodborstjes.
Fijn dat je stem weer terug is.
Tja, dat is de natuur, een Sperwer moet ook eten, maar het is niet fijn om te zien.
Die man was vast geen aanjager op bruiloften en partijen.
Hahahaha, manlief zijn vreugde was van korte duur!
Met vertrouwen in iemand hebben, moet je voorzichtig zijn, jou vertrouw ik wél hoor!
Lieve groetjes, Edje.
ha die Mirjam
heb je die mooie sperwer nog op film gezet
altijd een pracht om te zien
die boze buurman zal jij niet meer helpen denk ik zo
logische plek voor je stem om zich te verstoppen
ik liep het wandelpad , heerlijk grotendeels alleen in alle stilte
zo iemand die geen nee verstaat totaal negeren
en roodborstje als vriend nemen
lieve groet
Goed advies heb je aan. Gijs gegeven dat doe je al heel erg goed, ik leer elke keer bij van jou 🙂
Superlief, en ik krijg niet eens een rekening 😍
ik moet ook nog eea leren… en loslaten, en afstand nemen 😌 ik ga het druk krijgen
Ook een sperwer moet eten. Alleen jammer dat ze er nog nooit van gehoord hebben om hun etensresten op te ruimen.
Je zult maar bekend staan als boze buurman…. dan zou ik me echt schamen.
Altijd eerst bij de gevonden voorwerpen kijken. En ik weet dat je Joris te versmaden vind, maar om hem nou met een vork achterna te zitten…
Wie heeft er wat verkeerds over Roos gezegd…. Ik kom hem persoonlijk nog villen….. Hoe durft ie.
Love As Always
Dimario
Tijd wordt het dat ik nog maar eens de stemmenrover van Suske en Wiske nog eens lees.
Arme spreeuwtjes, feestvierend tot de sperwer het licht uitdoet. En die man met zijn orchidee: sommige mensen dragen hun winter vanbinnen. Geen wonder dat je stem besloot even te overwinteren, maar gelukkig vond ze de weg terug. Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen hek rond de tuin: wie erover springt, kan op zijn snavel krijgen.
Een stemmig blogje!