Keek op de week (210)
Roos ging met Scala zes dagen ‘Op toer’ door Duitsland. Kostte vakantiedagen van haar werk maar die gaf ze grif.
Joris boekte overnachting, en scheurde naar Bremen om optreden te zien.
Werd uitwisseling van foto’s.
Joris een van Roos op podium.
Roos vanachter coulissen dat haar vader op rij drie zat.
En ik van Rosa die in orthopedisch verantwoorde hondenmand lat te snurken.
One ‘big’ happy family.
Wachtte wegens wegwerkzaamheden op fiets in berm. Rechts een weiland met trekker met roller erachter, en een paard. Boer en paard stonden in rechte lijn tegenover elkaar.
Tractor reed dichterbij…dichterbij…
Paard bewoon staart en oren maar verroerde geen hoef. Boer stapte uit, lachte, gaf paard kloppen flank en riep: ‘Nu wegwezen!’ Viervoeter liep twee meter naar rechts.
Boer zag mij kijken en zei: ‘Kan ik daar weer uitstappen, hè? In totaal vijf keer. Ze flikt het gewoon.’
‘Ze wil een contactmoment met u.’
‘Een contactmoment?’ schaterde boer. ‘Een contáctmoment!’ Hij kon niet over het woord uit. ‘Jahaha, zo’n type is het wel. Ik kan haar met een touw vastbinden aan het hek, maar ja…’
‘U vindt die contactmomenten ook fijn.’
Boer klapte voorover van het lachen. ‘Contactmomenten,’ snikte hij. ‘Dit is het woord van de dag.’ Hij kwam overeind en schudde met wijsvinger. ‘Ik hou net zoveel van dit paard als van mijn vrouw. Niet verder vertellen, hè?’
Schaterend stapte hij op trekker.
Het paard hinnikte.
Een man en ik keken elkaar aan. Vijf minuten later dronken we koffie in eetcafé.
‘Terug in de tijd,’ lachte Ernst. Op de havo in Rotterdam dronken we liters koffie tijdens tussenuren. ‘Weet je nog op werkweek? De meesten waren lam van de (stiekem meegenomen) drank en wij maakten een boswandeling. We wilden herten zien.’
We gierden het uit.
‘Score nul,’ zei ik. ‘Niet zo vreemd op Texel.’
Gemengd slapen was verboden maar na wandeling zat buitendeur op slot. Via openstaand raam belandden we in afgesloten rommelhok met troep en een stapelbed, dat zo krakkemikkig was dat we dachten dat het zou instorten.
Omdat we toch in eetcafé zaten, bestelden we lunch.
‘Ik ben getrouwd en heb drie kinderen,’ vertelde Ernst.
De dag dat hij – 16 jaar – thuis vertelde dat hij homo was, riep zijn vader: ‘In mijn huis is geen plaats voor homo’s!’ Waarna zijn moeder zei: ‘Niemand wijst mijn kind de deur. Jij kunt je koffers pakken en vertrekken.’
‘Ik draag haar achternaam. Net als mijn man en kinderen,’ zei Ernst trots.
‘Jouw moeder gaf dikke plakken ontbijtkoek met roomboter bij de koffie.’
‘Jouw vader zette je ’s ochtends bij school af. Soms dronk hij een bakkie mee in café Henegouwen.’
We lachten bij herinnering en praatten over onze kinderen.
Dat die niet snappen hoe wij in een tijd konden leven zonder internet.
Ernsts moeder overleed in dezelfde maand als mijn vader.
Wat rouw met je doet.
Over hoeveel frikandellen je kunt eten in een uur. (klik)
Uitspraken van Lady Grantham uit Downton Abbey. (klik)
En overal en ergens alleen zijn met jezelf.
De omhelzing bij het afscheid voelde warm.
Oktober 2024 overleed mijn vader, maar op Google Maps wast hij nog steeds rustig zijn auto. Hij deed de meeste dingen rustig: onkruid wieden, dode bloemetjes plukken, straat vegen, kruiswoord puzzelen, koffiedrinken…
Op Google houdt hij het nog jaren vol.
Heerlijk he herinneringen ophalen. Neem aan dat optreden een succes was, want dat staat er niet bij 🙂
Ha lieve Kakel, wat heb je toch weer een leuke verhalen… je man, je dochter, de boer en zijn paard en een mooie ontmoeting met Ernst. Wat is hij gelukkig met zijn man en drie kinderen en wat een geweldige moeder had hij!
Je kunt het je toch niet meer voorstellen, dat een vader zo reageert, maar het zal vast wel. Vreselijk…
Dag lieve schat, een knuffel voor die luie hond hahaha… ik wil ook een hondenmand, maar dan voor mezelf!
Liefs, Marlou
Ik ben de hele reeks Downton Abbey opnieuw aan het bekijken. Heerlijk.
kippenvel mon kaklino,
dat is toch wel een fijn kadootje van google, heb je ,m opgeslagen ja toch…
je zal de mensen de kost moeten geven die hun kind niet meer willen zien omdat die van dé verkeerde kan is, alleen die uitdrukking al hé, zetten de haren op mijn tanden overeind…. nou dan maar lekker verkeerd en gelukkig,
Rosa… zo’n bed heeft Tom ook, ingepikt va Ace, want het was voor Ace 🙂 de boef…
Je kind geniet, en paps doet mee 🙂 da,s toch geweldig..
dikke knuffel
Wat een lieve foto van Rosa. Ik moest lachen om de boer and het hinnikende paar.
Wat leuk Wij zijn met school naar Terschelling geweest. Ook een keer naar Arnhem en toen waren de jongens in aparte gebouwen Wij klommen toen savond’s ook uit het raam, van de brandtrap af en het laatste stukje moest je springen maar dat zag je dus niet in het donker haha. Dan een pilsje drinken (leraren waren er ook) en toen weer terug. Leuke tijd. Wat geweldig dat je zo een oude vriend tegenkomt en het weer zo goed klikt
Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”
Wa mooi je vader zo, ik heb de boel hier laten blurren want ik stond er in pyjama op met mijn kat. Mooi hoe die moeder voor haar zoon op kwam, hij heeft het goed voor elkaar. En de boer over zijn paard en vrouw, jij ontmoet prachtige mensen!
Wat een fijne foto!!
Kwam je die pas tegen of…..?
Soms is google wel prachtig om te hebben. zoals met deze foto.
Love As always
Dimario
Wat een superlieve foto van jullie hond Rosa. Ik moet glimlachen om hoe haar achterpoot een beetje over de rand gedrapeerd is.
Ook al plaats je zelf geen foto’s is je vader toch op Google te vinden. Hij wist er waarschijnlijk niets van toen die wagen hem kiekte. Verrassend.
Heerlijk zingen en dan je vader in het publiek, welk kind wil dat nou niet. Die Joris van jou is heel wat leuker dan de vader van je klasgenoot. En die boer is helemaal super. Humor, daar hou ik van.
Roos heeft een trotse vader , kan de vader van Ernst nog iets van leren.
De boer heeft ook hart op de juiste plaats, ook als het geen dierendag is.
Hey Mirjam! Ik las net toevallig nog een lyrische recensie van je boek; en alles wat je toen had in je schrijfstijl, is er gelukkig nog steeds. De lach en de ontroering, het ligt in het dagelijks leven zo dicht bij elkaar en dat zie je in jouw verhalen. Heel mooi. Ik heb sterk de neiging om dat beeld van je vader op te zoeken, haha.
Gefeliciteerd met de tournee van je dochter; je mag even trots zijn!
En bedankt voor je wensen bij mij 🙂 Geweldig hè die herfstsfeer – binnen en buiten. Als het niet te hard stormt en de dakpannen blijven liggen… De kleuren blijven altijd mooi. Er waaide een blad mijn voordeur binnen vandaag, het had nauwelijks nog kleur, alleen viesbruin en zwart; maar toch had het zijn eigen charme, zijn eigen karakter. Ik heb het met respect naar buiten verwijderd 🙂
Herfst met lichtjes ook voor jou!
Een ouder die zijn kind de deur wijst… het was’niet, het is niet, het zal nooit zijn: oke. En toch….. *Ko, zwijg
contactmomenten met het edel ros, om jaloers op te zijn. Tijdens fietsrondjes kom ik wel eens tegen, meestal stap ik ook even af om te babbelen 😉
Joris en Roos… een gouden klikduo 😉
En Rosa…waakt en beschermt dat wat velen lief is … ook die autopoetsende meneer, jou.
Ik snap het ook niet, maar ons maak je niets wijs…Dieren zijn zo fijn onderweg ♥
Roos hebt wel plezier gehad. Rosa liggen te slapen en snurken in zijn mandje. Leuke foto. Je vader ziet dan nog via Google Maps. Heel apart te zien. Nog herinnering van je vader. Hij was toen bezig met auto. Leuke herinnering! Fijne dag gewenst.
Zo bijzonder toch ook die nieuwe mogelijkheden van nu: foto’s via de app en straatbeelden met je vader erop. Ook allemaal contactmomenten om te koesteren
Roos met Scala naar Duitsland, waar de oktoberfeesten zijn.
De boer heeft wel liefde voor het paard en hij ploegde zwijgend verder.
Ja, moeders wil is wet, pak anders je koffer maar.
Hopelijk vervangt Google Maps nooit de foto met je vader erop. Hans
Als ouder sta je toch vierkant achter je kind?
De foto op Google vinden was echt een ontdekking.
Als het goed is wel, maar ik heb kinderen meegemaakt die door hun ouders werden uitgekotst.
Inderdaad een bijzondere foto.
Mooi van die herinneringen. Bijzonder dat je vader daar nog steeds op staat… zo apart.
Iemand tegenkomen en samen terugdenken, hoe heerlijk kan dat zijn.
Roos en haar vader zullen dat ook ooit meemaken.
Van Rosa of het paard ben ik niet zeker. ☺
Hoe mooi kon dat zijn…!
En meer mooie momenten…
En nog een heel warme tijd, Mirjam, ‘k weet het, ‘k val in herhaling…
En tot slot toch wel een koester-foto-moment…
Lie(f)s.
Zolang het gezellige herhalingen zijn, is dat toch prima?
Een mooi woord: koester-foto. Die onthoud ik!
Lieve groet.
Ik hoop dat de vrouw van de boer wel wat minder moeite moet doen voor haar ‘contactmomenten’. Toch mooi dat jouw vader nog steeds verder leeft op google
De boer houd net zoveel van vrouw als van paard…wie komt er nu eerst 🙂
Heel bijzonder je pa vinden via google
Die auto zal nu wel blinken intussen 🙂
Leuk dat er iemand in de zaal zat voor Roos
Privefan Joris.
En Rosa mist niks en niemand zo te zien
Fijne avond
Ik denk dat zijn vrouw eerst komt (-:
Het voelt als een cadeau dat mijn vader op Google staat.
Lieve groet.
Dat is ook wel bijzonder 🙂
Mooie herinnering…
Fijn weekend
Vandaag heb ik ook contact momentjes gehad maar niet met een paard. We leven verder op google. Dat belooft voor de eeuwigheid. Rosa ligt er lekker ontspannen bij. Die trekt zich nergens van aan.
Contact momenten!
En dan ook nog door Google ondersteund. Wat een bijzonder plaatje.
PS: zijn de frikandellen in Wekerom zo lekker dat je blijft eten?
Vriendelijke groet,
Dirk – de vriend van Roos – deed mee aan de frikandellenwedstrijd (-:
Ik kan me er niets bij voorstellen.
Warme groet.
Ik zie vandaag alleen maar contactmomentjes, met paard, boer, roos, joris, ernst, Google…
Wat een lieve reactie.
Wat bijzonder, je vader op google maps, heel aangrijpend
Leuke ontmoeting met gewezen mede-student, wat een moeder, heel sterk van haar, zeker in die tijd
Grappig verhaal van de boer en het paard
En Roos dan, op toernee, hoe leuk, Rosa trekt zich er niets van aan
Vind het ook aangrijpend en tegelijkertijd geruststellend dat mijn vader ‘ergens in de cloud’ is.
Lieve groet.
Ongelooflijk dat een vader zijn kind de deur wijst omdat die homo is. Gelukkig zijn de tijden veranderd. Fijn dat hij toen een échte moeder had en nu een partner en drie kinderen.
Ik begrijp dus ook dat stapelbed.
Wat een mooie hond hebben jullie!
Een dochter bij Scala, dat moet heerlijk zijn. Daar zou ik ook voor op de derde rij gaan zitten!
Bijzonder, je vader op Google tegenkomen.
De moeder van Ernst is een toppertje. Zijn vader iets minder.
ha die Mirjam
werken kan Roos altijd nog , dit is veel mooier
en een mooie foto uitwisseling
met Roos en Rosa in de hoofdrol
kijk dan zijn wegwerkzaamheden helemaal niet erg 🙂
wat een mooie herinneringen haalden jullie op
als je gemengd in slaapkamer bent , ga je toch niet slapen 🙂
wat een pracht moeder had die Ernst , hij zal haar naam met ere dragen
mooi zo google toen net langs kwam
lieve groet , Karel
Karel toch (-: Van slapen kwam weinig, we hadden beter schaapjes kunnen gaan tellen.
Roos zal wel genoten hebben denk ik zo.
Dat waren weer kiekjes voor in het familie album hè?
Een heerlijk foto van Rosa.
Boer mag dan net zoveel van vrouw, dan van paard houden, maar vrouw zal toch niet blij zijn met klappen op flank hoewel, je weet het tegenwoordig niet meer.
Ach, dat zijn toch mooie herinneringen uit lang vervlogen tijden hoor, het leven was toen een stuk eenvoudiger.
Lieve groetjes, Edje.