Reuring om Herman

Keek op de week (229)

Vroeger – toen wij nog portiekwoning in Rotterdam huurden – wilde mijn moeder het voorjaar in huis halen. Daartoe toog ze met keukenschaar naar gebloesemde bomen. Tevreden zette ze thuis afgeknipte roze takken in vaas.
Haar gelaat betrok: zij snufte iets. ‘Een pislucht,’ sprak ze rillend van viezigheid. En dat in huize Helderder! Haar neus volgend, kwam ze uit bij lieflijke bloemen, waaruit als toetje een oorwurm kroop.
Het voorjaar – nog maar net begonnen – verdween in vuilnisemmer.

‘Het zijn jonge ooievaars,’ zei boer. Hij stond met zijn handen onder zijn oksels en keek naar het nest. ‘Eind januari begonnen ze met inrichten, maar ze zijn te onervaren. Eerste jaar leggen ze meestal geen eieren, maar ja, ze staan op mijn erf en ik voel me verantwoordelijk.’
We keken naar kraanwagen die kistje mos, opgerolde clematisranken en berkentwijgen omhoog tilde.
De ene bewoner keek toe vanaf het dak van boerderij, de andere vanaf lantarenpaal.
Vier handen sterk vlochten nest dicht; een klusje van niets.
‘Takken laten we op de grond liggen,’ zei boer. ‘Kunnen vogels nog een beetje rotzooien. Leggen ze dit jaar geen eieren, dan doen ze het volgend jaar. De natuur laat zich niet dwingen.’

Reed auto in parkeervak, over hobbeltje middenberm en in vak ertegenover. Een zilverkleurige autoneus had zelfde plek uitverkoren als ik, en stopte.
Bestuurder was zwaar over de pis: ‘Ik snap niet dat je zo asociaal je auto parkeert.’
Meestal parkeer ik achteruit in, maar had een luie bui. Dit ging toch nergens over?
‘Meneer, dit is gewoon de openbare weg, hoor.’ De volgende keer doe ik het weer.
Kerel begon te razen en tieren, waarna woekerende ziektes met oudste beroep ter wereld volgden.
Waarom roepen mensen altijd hetzelfde? Blader eens door een synoniemenwoordenboek zodat er wat origineels uit je mond rolt.
Wilde kerel eigenlijk negeren toen ik idee kreeg. En zo’n beschaafd idee!
Knikte bestuurder vriendelijk lachend toe, wachtte tot ik zijn aandacht had en riep richting zijn raam: ‘Krijg een zweer op je jongeheer.’

Zag in achteruitkijkspiegeltje op bril dat ik door beest met tandwiel door neus werd achtervolgd.
Boer in tuin achter ijzeren hek wenkte me en opende hek.
‘Kom maar even hier staan. Herman is weer uitgebroken en niet zo’n gezellige jongen.’
Uitzicht vanaf deze kant van hek beviel me stukken beter.
Daar kwam het geteisem aan! Stier stampte midden op weg. Spieren bewogen onder zijn massieve lijf. Hij zag eruit alsof hij lijntje coke had gesnoven en ieder moment kon ontploffen. Tijdens passeren wierp stier me priemend oog toe: ik had je makkelijk kunnen hebben op je tweewieler.
Vergeet het, Herman. Mijn tandwielen zijn veel groter dan dat lullige exemplaar in jouw neus.
Boer toetste wat in telefoon: ‘We volgen Herman via buurtapp. Hij is onderweg naar Daan want die heeft een tochtige koe op stal staan. De lokroep van de natuur, hè?‘
Een tochtige koe is geen koe die op stal staat met alle ramen en deuren open, maar een eh…ontvankelijke koe die haar periode heeft.
‘Gebeuren er weleens ongelukken?’ vroeg ik.
‘Soms loopt-ie een hek plat, doorploegt-ie een moestuin en rukt-ie wasgoed van de lijn. Boer zei het op toon van: ach, het geeft reuring.
Na meerdere appjes verscheen geruststellende bericht dat stier op stal stond bij Daan.
Het platteland was weer veilig.

Foto: Pixabay – 4579754 by Sinawa

16 gedachten over “Reuring om Herman”

Phoe, als je kan doorsteken in plaats van achteruit inparkeren doet iedereen dat toch? Ik kan me niet voorstellen dat mensen zich daar druk om maken.
Die stier is een ander verhaal, ik ga dan ook regelmatig bij restaurant Kruisberg hamburgers van Schotse hooglanders eten. En ze hebben nu stoofvlees van Hooglanders op de menukaart staan, gewoon briljant! Zo’n stier kunnen ze vast ook een geweldige stoofmaaltijd maken. Gestoofde Herman met patat!

16 gedachten over “Reuring om Herman”

Laat een antwoord achter aan Happy Hulk Reactie annuleren