Mooi zitten

Aangenaam! Ontmoet Bella, ons cute and crazy huiskonijn. Ze heeft een fluwelen oogopslag die de indruk wekt dat ze een konijn met verfijnde manieren is, maar laat je door dat loeder niet in de luren leggen.

Tot voor kort stond Mevrouw Konijn doodsangsten uit voor de stofzuiger. Zodra ik met dat ronkende beest in haar nabijheid kwam, stampte ze loeihard met haar achterpoten om haar soortgenoten in het wild te waarschuwen, en zocht daarna pijlsnel dekking onder een laag meubelstuk. Hysterisch probeerde ze daaronder een gat in de grond te graven.

Omdat die graafwerkzaamheden niet ten goede komen aan het kleed, sloot ik Bella op in haar hok, klepje dicht en zuigen maar. Na afloop gaf ik haar een lekker verstandig knaagdierensnoepje en voila! het leed was geleden. Tot voor kort.

Ineens begon het er verdacht veel op te lijken dat Bella de stofzuiger als haar nieuwe huisvriend beschouwde. Zodra ik ‘t stofmonster uit de kast sleurde, holde mevrouw verheugd naar haar hok, en ging bedelend in de klepopening zitten.

Bleef het daar nou maar bij, maar inventief als ze is, begon ze op haar manier kunstjes te doen. Ze holde brommend rond de tafel, gooide haar achterpoten in de lucht, perste er pontificaal een keutel uit en sprintte naar haar hok. Ze wist niet hoe snel ze bedelend op het klepje moest gaan zitten. ‘Ach, kijk toch eens, hoe lief!’ kirde Kind.

Lief? Eerder gehaaid. Het lijkt er steeds meer op dat Bella in Huize Kakelbont de brokjes uitdeelt, want zodra ze trek krijgt, gaat ze mooi zitten. Hebben wij Bella nou afgericht of zij ons?

Bella het beest

Ik spoel even terug naar de vakantie.

TRING! We hebben een beller!
‘Hallo, met Mirjam.’
“Ha Schone zus. Die Bella is een mooie, hoor!’
‘Ja! Hoe gaat het met d’r?’
‘Nou, zegt Zwager nonchalant: ‘ze ligt languit naast me!’
‘Wat?’ stamel ik. Languit naast ‘m? Hoe kan dat nou? Amper vijf dagen zijn wij uit Bella’s oog, en dan ook al uit haar hart?
Zich van geen kwaad bewust wrijft Schoonbroer het er nog wat in: ‘Als ze al niet geaaid wordt, vráágt ze er om. Ze loopt bedelend rondjes en maakt bromgeluidjes…echt bizar!’

Ja, vertel mij wat…de overloopster. Ik begin al spijt te krijgen van mijn advies aan de Konijnenopvang om Bella’s kattenbak (die zij als toilet gebruikt) op een strategische locatie neer te zetten.
‘Eh… hoe zit het met haar toiletfouten?’ informeer ik vergenoegd, wetend dat zij ritsen keutels náást de bak produceert.
‘Ach, wat maken die paar droge keuteltjes uit? En wat jij zei, hè, over bananen, ze doet inderdaad alles voor een hapje; ze spring gewoon bij me op schoot! Oh, oh, wat een beest!’ 

Nee, nou wordt ie helemaal mooi! Er komt een heel lelijk woord voor Bella in me op: het begint met een S en eindigt op loerie.
‘Nou joh,’ besluit Zwager. Geniet nog van de vakantie, wij zorgen wel voor de konijnen.’
‘Hartelijk dank,’ zeg ik, ‘ik zal het niet snel vergeten.’

Bella’s overloopgedrag irriteert me. Met veel plezier zou ik haar ergens aan een boom binden, maar dan bijt ze vast het touw door. Ineens gaat me een lichtje op voor een gepaste straf: Bella moet dringend op dieet. Steeds was ik te zwak haar lieflijke blik te weerstaan, maar zodra ik terugkom van vakantie zal het genoegen geheel aan mijn kant zijn!

Maar stel nou eens dat een konijn een geheugen heeft van slechts drie of vier dagen? Dan kan Bella er dus niets aan doen. Hmpf.

Thuis besluit ik de proef op de som te nemen. Terwijl de Konijnenopvang van de koffie nipt, loop  ik naar de keuken om Bella’s geheugen te testen. Ik open de koelkast, trek de groentelade eruit en beweeg een plastic zakje. Het ritselt. Doorgaans een “snacktijdteken” voor een altijd hongerig konijn. En wie komt daar aangesjeesd met de snelheid van een kruisraket? Bella het Beest.

Met een geheugen van welgeteld… 15 dagen! Het harteloze loeder. 

Knaagvandalisme

Er komt simpelweg geen eind aan het knaagvandalisme van Bella. Soms ben ik in staat om haar vastgebonden in het Loetbos achter te laten. Gisteren moest zelfs de bovenverdieping eraan geloven. In een onbewaakt ogenblik – ik hing de dweilende huisvrouw uit – is madam de trap naar boven opgeklommen. Ja, je leest het goed.

De computerkamerdeur stond op een kier en wij zijn door het oog van de naald gekropen; op een haar na aan de dood ontsnapt. Zij knaagde links en rechts gapende gaten in enkele kabels, maar mensen, mensen, als door een wonder bleef de computer gespaard. Wat ze wel gesloopt heeft, wil je niet weten. Oh, je wilt het wel weten? Nou goed dan: een verlengsnoer, het elektrisch kacheltje en… de kabel van de printer.

Na het vaststellen van haar daad, kon Bella geen kant op, op de overloop. Ik kon haar zo in de houdgreep nemen. Zo probeerde me te intimideren door met haar achterpoten te PATS!en maar daar trapte ik niet in. Zo’n doetje ben ik nou ook weer niet.

Het is dat ik zo’n sterk karakter heb en zeer stevig in mijn schoenen sta (ahum), anders had ik mevrouw Konijn met één flinke zwieper zó de trap af gemept. Maar ja, tijdens zo’n sterk moment leer je ook je eigen zwakte kennen. In dit geval is dat…mijn zwak voor Bella…