Annelies in winterland

Maandag
Gehaast zet Annelies de boodschappentas op het aanrechtblad.
‘Schiet op met koken!’ roept haar man ter begroeting. ‘Ik wil 7 uur voetbal kijken, ja!’
Annelies opent de koelkast en pakt een flesje bier. Ze weet al wat ze in de woonkamer zal aantreffen: een onderuitgezakte vent voor de tv.
‘Wat ben je laat!’ Een lawine van scheldwoorden daalt op haar neer. ‘Zeker weer zitten borrelen na het werk?’ roept Joop minachtend.
Hád ze maar geborreld. Haar leven is ingesteld op de kost verdienen en haar man behagen.
Nog vier dagen, murmelt Annelies terwijl ze eten kookt. Vier dagen en dan…

Ze rilt en trekt haar vest aan dat over een keukenstoel hangt. Ondanks het late tijdstip van de dag straalt de zon naar binnen maar het is alsof haar stralen en warmte afketsen tegen de royale ramen in huis. Wat wil je met zo’n diepvrieskist van een man?

Dinsdag
‘Weet jij waar LHC-328 uit sectie 6 gebleven is? Hij zit niet in z’n hok.’ Monica kijkt Annelies vragend aan.
‘Eh…nee, nee, geen idee,’ liegt Annelies. Haar vingers plukken aan haar mondkapje in de hoop dat die haar roze blossen verbergen.

‘Annelies-de-pies! Je bent wéér te laat!’ brult haar man thuis.
‘File,’ fluistert ze terwijl ze hem zijn verkoelende bier brengt.
‘WAT! Altijd met twee woorden praten!’
‘Sssorry. File, Joop,’ verontschuldigt ze zich.
‘Donderdagavond komen de jongens hier eten. Ik heb de auto nodig voor boodschappen.’
‘Maar…maar…ik moet toch naar m’n werk?’
‘Moet ik je het gofferredomme nog een keer uitleggen?’
Annelies kruipt in elkaar als ze ziet dat Joop overeind komt. ‘Ik ga met het OV,’ zegt ze snel.
‘Dat is je geraden! En donderdag overwerken! We willen geen vrouw in of rond het huis!’ davert zijn stem. ‘En neem dat lelijke kolere ding mee! Wacht, ik zal het naar je harses gooien!’

Het is toeval – puur goddelijk toeval – dat Annelies de sneeuwbol met winterlandschap opvangt. Ze beschouwt het als een gunstig voorteken dat haar project zal slagen.

In de keuken denkt ze: nog drie dagen. Drie dagen zijn te doen. Ze trekt haar vest aan waarbij haar gedachten naar de zoekgeraakte langharige cavia 327 gaan. Voor de eerste keer vandaag lacht ze.

Donderdag
Het lijkt maar geen vrijdag te worden, wanhoopt Annelies in de nachtbus. Moe na de lange werkdag stapt ze thuis in bed. Joop is nog wakker.
Haar wekker knippert. De stroom zal eraf geweest zijn. ‘Hoe laat is het?’ vraagt ze.
‘Het is Joop’s tijd!’ gromt haar echtgenoot en spreidt zijn vadsige armen naar haar uit.

Vrijdag
‘Je bent zowaar op tijd!’ schreeuwt Joop vanaf zijn vaste plek voor de tv.
Nu komt het eropaan, denkt Annelies: concentratie en zelfbeheersing.
Uit een keukenkastje pakte ze de sneeuwbol, en uit haar tas een flesje druppels.
Ze heeft lang – heel lang – aan de formule gewerkt en dankzij de cavia en talloze ongeregistreerde ratten weet ze dat ze geslaagd is.
In het lab heeft ze de juiste hoeveelheid druppels in het flesje gedaan en leegt dat in het pijpje bier.
‘Schiet eens op!’ brult Joop. Hij slaat met zijn vuist op de houten leuning van de stoel.
Handenwringend kijkt Annelies toe hoe Joop het flesje aan zijn lippen wil zetten.
‘Wat sta je te staan! Vrouwenhanden moeten blijven gaan!’ roept hij en dirigeert haar met een handbeweging naar de keuken. Annelies verlaat op een holletje de kamer.

In de keuken trekt ze haar lab-jas aan. Die geeft haar altijd het gevoel dat ze iemand is. Iemand die een opleiding heeft gedaan. Iemand die een vak heeft geleerd. Iemand die onderdeel uitmaakt van een team. Een team dat haar op waarde schat.

Ze wacht tot de vijf langste minuten van haar leven voorbij zijn. Dan loopt ze met korte, snelle passen naar de stoel en buigt zich voorover. Hij is leeg. Herstel: hij is zo goed als leeg. Door Annelies’ lichaam trekt een golf van euforie. Het is alsof haar borst van intense vreugde uit elkaar scheurt. Met victorie kijkt ze neer op een driftig millimeter-mannetje dat met twee gebalde vuistjes boven zijn hoofd ongetwijfeld iets lelijks roept.
Annelies lacht alle spanning eruit, gaat op haar knieën zitten en opent de sneeuwbol. Met een pincet pakt ze het mannetje vast, propt ‘m in de bol, schroeft die weer dicht, en zet de bol op de vensterbank.

Tevreden ziet ze hoe de kleine Joop naar boven zwemt om adem te halen. Als hem dat is gelukt, schudt Annelies het sneeuwlandschap heen en weer. Alle opgekropte woede laat ze los op de bol. Ze zet ‘m weer neer en ziet hoe schuim en vlokken zachtjes neerdalen. Joopje heeft zich geprobeerd vast te klampen aan de top van een  dennenboom maar die is geknakt.
Annelies steekt haar tong uit en houdt ‘m pal voor de bol. Het zal het laatste zijn wat Joop ziet voordat hij door gebrek aan zuurstof wordt overmand.
Het is alsof Annelies de winterse kou langzaam in zich voelt ontdooien.

105 thoughts on “Annelies in winterland

  1. Doet mij denken aan film die ik eens op tv zag. Vrouw werd ook zo gedrild door haar man. Weet niet meer precies hoe het zat maar komt er op neer dat man zo goed als overleden was maar zijn oog nog leefde dat zat in een bol en stond op tafel. Dat oog zag de hele dag hoe ze rookte en dronk en lol maakte, heerlijke film. Stom dat ik niet op het juiste verhaal kom, maar ja lang geleden.

  2. ha die Mirjam
    ik maakte die wandeling gister , en nee ik heb er geen aanmoediging voor nodig 🙂
    ja er is maar 1 beest in het dierenrijk en dat is de mens
    en helaas velen daar van zijn dom 🙁
    nee dat liedje kent deze muziekvandaal natuurlijk niet hihi
    maar als het mag neem ik die mooie tekst van je over
    alvast een fijn weekend groet

  3. Onverwacht adembenemend

    velen zullen allicht tot hun laatste adem verbergen
    wat ze hebben gedaan
    om als mens te kunnen bestaan
    ja, soms vallen reuzen om door daden van dwergen

    Weer onnavolgbaar knap geschreven, Mirjam.
    Ben je nog niet opgebeld door Lars von Trier? 😉
    Lenjef

  4. Volgens mij moet ik met jou geen ruzie zoeken, als je dit kunt bedenken….!!!!
    Geweldig Kakel verhaal, wees alsjeblieft heel zuinig op die kronkel in je hersenpan;-) Wél veel gebruiken natuurlijk anders gaat hij roesten!

  5. ha die Mirjam
    Rosa dus 10 zusjes en broertjes pppffftt
    gelijk hadden jullie door haar te laten steriliseren
    ja ze zijn zo leuk hé die puppy’s 🙂

    ik ben blij dat ik wat fitter ben , en heb dan ook meer zin
    Noord Holland ken ik ook zeer goed , met fiets – brommer en te voet , en ik herken dan ook veel , maar dit pad volgen is dan toch weer anders
    lieve groet , Karel

  6. Goede morgen Kakel, wraak mooi beschreven. Ik denk alleen dat een normaal mens hem gewoon had verlaten alleen met die arme cavia’s. Maar in goede verhalen komen geen normale mensen voor, die zijn er veel te saai en gewoontjes voor.
    Ik wens je een fijne woensdag toe.

  7. Ha lieve kakelino…

    een lang verhaal?
    Helemaal niet! Is te kort :-))

    Ik moest meteen aan Roald Dahl denken.
    Wat een top-verhaal…
    Vind nog, dat ze het lang had uitgehouden met die eikel.

    Ik zie die klojo in de sneeuwbal en uiteindelijk ……… opgelost!
    Foetsjie.

    Prijs gewonnen!
    Een dikke pakkerd van Marlou

    .

    • Lieve Lou-Lou
      Ik was bang dat de meesten het te lang zouden vinden. 500 woorden is meestal het maximum. Als de lezers het te lang vinden, klikken ze maar weg, maar dat hebben ze niet gedaan (-:
      Pas heb ik Roald Dahl’s verzamelboek gelezen. Wat schrijft die man zalig. Op school mocht ik dat woord nooit zeggen, want “zalig zij het pas in het koninkrijk Gods.” Of ze het er in hebben gewreven. Schrijf het lekker nog een paar keer: zalig zalig zalig.
      Prijs gewonnen, haha!
      Dag liefie ♥

  8. 5 minuten kunnen inderdaad lang aanvoelen. Niet alle 5 minuten maar als je leeft zoals Annelies waarschijnlijk wel.
    Of het de juiste manier is om op te lossen weet ik niet maar ze s van haar probleem af. 🙂
    Een heerlijk kort verhaal!

  9. WOWWWWWW, “geniaal” kakelino, heeft iemand je dat al eens gezegd 🙂
    “G-E-N-I-A-A-L ” ik zeg het je….
    remaaind mie….. nooit ruzie met jou te maken 🙂
    * proest*

    geweldig geschreven, dank je wel lieve lieve kakelino, vandaag heb jij hartjes laten dansen 🙂

    xxx

  10. Waar haal je het vandaan? Ik zat echt met spanning te lezen en in mijn hoofd al vooruit lopend op de ontknoping me af te vragen wat ze met het lijk ging doen.
    Haha, niet nodig dus, briljant!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *