Keek op de week (217)

Zat in metro.
Student sprak me aan. ‘Dag mevrouw. Een vriend en ik sparen linnen tasjes. Uw tasje hebben we nog niet. Wilt u het ruilen voor andere linnen tas?’
‘Nee, dank je. Tas is cadeautje.’ Van Roos uit Estland.
‘Het is voor een project,’ verduidelijkte student.
Voor mij part was het voor zijn stokoude grootmoedertje. Schudde nee.
‘Kan ik u ergens mee verleiden?’ vroeg student en gooide blonde lok koket achterover.
‘Laat dat maar uit je hoofd.’

‘Richard wilde per se tien kilometer van vliegveld parkeren,’ vertelde vrouw voor zuivelschap in AH tegen vriendin. Ze deed stem en mimiek van haar man na: Weet je wat parkeren op Schiphol kost? Meid, we moesten zelfs een bus nemen,’ verzuchtte vrouw. Er reed niet eens een taxibusje! Zó ver was het. We hadden net zo goed met de bus van huis kunnen gaan. Je weet hoe hij is: ik mag er niks van zeggen. Mijn mening doet er niet toe.’

Verkeersbegeleider bij wegwerkzaamheden tussen Waarder riep met brede glimlach en Turks accent: ‘Deez héél weg izze van jou. Lingz, rechdz. Alle auto’z zaain vandaak wek.’
Wat een verwennerij: een compleet lege weg!
Toetje van fietstocht was spoorwegviaduct Papekop. Die van autoweg is steiler en dieper dan ernaast gelegen fietspad. Wierp me omlaag en trapte omhoog. Bovenaan dacht ik: nog een keer!
Na derde keer passeerde ik zelfde verkeersregelaar. Lachend riep hij: ‘Heb je het heen en weer?’

Jij bent enige in dorp met drie verschillende achternamen,’ zei postbode.
Eindelijk, ik was iemand.
Officiële naam is mijn geboortenaam. Wil ik anoniem zijn, gebruik ik Joris’ achternaam, want daarvan zijn er 16 in een dozijn. Alleen in onze straat wonden zes families met die naam.
Nummer drie: Kakelbont, van mijn blog.
Voor mij part sturen ze post naar Mirjam Rolgordijna (kwartet!) Als ik maar post krijg.

Na afloop van Roos’ kerstconcert met koor Twentysomething liepen Joris en ik naar parkeergarage. Daar binnen geraken, was kunst. Een bijgelovige had dit als voorteken gezien. (Garage sloot 22.00 uur. Telefonisch was ons verzekerd dat later uitrijden mogelijk was.) Parkeerkaart scannen, kenteken intoetsen…niks werkte. Tot ik met kleurterimplus alle icoontjes tegelijk indrukte.
Ruimte rondom betaalautomaat was afgesloten; telefoonnummer op parkeerkaart buiten gebruik. Sta je dan met je goeie gedrag in hartje Rotterdam onder Hofbogen.
‘Dat wordt met een Uber naar huis,’ grapte Joris.
Not, not en nog eens not.
Rondje door garage leverde mij drie nooduitgangen naar straatniveau op die stonken naar zeik. Bij terugkomst zei Joris: ‘Ik hang in de wacht. Nummer van internet.’
Liep naar automaat bij slagboom. Maakte foto, en drukte op belicoontje. Het geluid galmde door ganse garage. ‘Wie het eerst contact krijgt, betaalt garage!’ riep ik.
Na kwartier wachten won Joris. ‘U mag naar uw auto lopen en instappen.’
Joris: ‘En dan? Zal ik aan telefoon blijven?’
‘Nee, dat is van latere zorg.’ Tuut, tuut, tuut.
Bij slagboom voerden we parkeerkaart aan automaat. Te betalen 7,70 euro. Was het zo simpel?
Apparaat spuugde telkens pinpas op grond. Schoftentuig!
Opmerkelijk: in 45 minuten dat wij in garage stonden, zagen wij nul mensen. Eenmaal voor slagboom verschenen drie auto’s. Hadden zij een abonnement?
Raapte pas op, en drukte weer op belicoon. Het duurde en duurde…
Eindelijk: verbinding. ‘We willen parkeergarage uit. Betalen lukt niet.’
Slagboom schoot omhoog.
Binnen een uur ontsnapt!

Keek op de week (216)

Foto: Pixabay

‘Ha Mir!’ riep Astrid.
Sinds ze is verhuisd lopen we elkaar voortdurend tegen het lichaam.
‘Ik ben weer begonnen met vrijwilligerswerk,’ zei ze blij.
Astrid schenkt koffie, en werkt in Winkel van Sinkel in zorginstelling.
‘Heb die ouwetjes zo gemist,’ zei 82-jarige. ‘Het zijn van die lieverds. Op een na. Dat was een haaienvin. Je kon haar gevoel voor humor met een loep niet vinden. Zelfs van vriendelijkheid knapte ze niet op.
‘Tijdens mijn afwezigheid (vanwege haar gebroken arm) is ze overleden. Geloof me: een zegen voor de gemeenschap. Bij bekende ga ik meestal naar afscheidsdienst maar bij Haaienvin heb ik mijn snor gedrukt. Andere collega’s hadden ook ineens onverklaarbare afspraken.’
Astrid straalde. Ze gaf bijna licht. Het oversteeg relaas van Haaievin.
‘Vertel eens,’ zei ik nieuwsgierig.
‘Gisteren zag ik sinds een jaar mijn jongste kleinzoon weer. Hij heeft studie in buitenland afgerond. Hij is ruim twee meter!’ Astrids hand schoot hoogte in. ‘Hij zei: Oma, als u wilt zoenen, dan buk ik wel.’

Altijd wanneer ik langs kade Reeuwijkse plassen fiets, ligt links van ophaalbrug wit bootje met hengelde man erin.
Ophaalbrug is flessenhals. Scholieren doen daar verplicht hardlooprondje. Ziggend en zaggend over fietspad. Drukker met telefoon dan met omgeving.
Wachtte tot pubers weg waren.
‘Dit is uw vaste stek, hè?’ vroeg ik aan visser. Hij had wit haar, witte baard en gezicht van buitenmens.
‘Laat ik niet merken dat iemand anders hier vist want ik schiet ‘m neer!’ zei Visser met glinsterogen.
‘Met uw hengel?’
‘Net zo gemakkelijk. Fantasie is het halve werk. De vissen hier kennen me precies.’
‘Zoeken ze dekking?’
‘Daar lijkt het wel op,’ lachte hij.

Aan wachttafel bij kapper zat man. Zestig, geen poeha, houthakkershemd.
‘Ik ken u ergens van,’ zei ik.
‘Je dochter zat bij mij op badmintonles.’
‘In herfstvakantie ging ze een week op kamp.’
‘Ik ben er nog moe van,’ grapte Houthakker.
Hij vertelde over nieuwe hobby: op afstand bestuurbare zweefvliegtuigjes op schaal bouwen, met spanwijdte van twee meter. ‘Ik huur een loods in Oud-Beijerland en wanneer weersomstandigheden gunstig zijn, heb ik ontheffing om te vliegen.’
‘Als u een tuinkabouter was, kon u in cockpit zitten.’
‘Liever niet, ik heb hoogtevrees.’

‘Wie mag ik helpen?’ vroeg Nel in huppelslager.
‘Ja, mij!’ riep man in rood ski-jack.
‘Dit jongetje is eerst aan de beurt,’ wees ik naar ventje dat naast hem stond.
Beetje man zou zeggen: Sorry knul, ik had je niet gezien, ga je gang.
Mannetjesaap in ski-jack zei: ‘Ik dácht het niet!’
Welles! ‘U kwam binnen na die mevrouw in groene jas en toen stond jongetje al te wachten.’
Desbetreffend vrouw knikte.
Nel zei: ‘Dag Thomas. Heb je een briefje bij je?’ Ze wachtte en pakte het aan. ‘Lust je een plakje worst?’
Thomas knikte, pakte plakje aan, en keek van Nel naar mannetjesaap. Vroeg met timide stemmetje: ‘Krijgt die meneer straks ook een plakje worst?’
‘Nee,’ zei Nel, ‘want die meneer is stout geweest.’
Mannetjesaap draaide zich naar mij om en zei: ‘Heb je nou je zin?’
‘Als u niet het fatsoen hebt op uw beurt te wachten, accepteer dan ook de gevolgen.’
‘Zo is dat maar net,’ zei Nel en klapte hendel van snijmachine naar beneden.
Bij thuiskomst vond ik verfrommeld zakje in boodschappentas. Maakte het open.
‘Oh, Rosa, kom er eens kijken!’
Twee plakjes leverworst. Met de complimenten van Nel.

Foto: Pixabay

Keek op de week (215)

Foto: Pixabay

Deurbel ging.
Liep naar keukenraam om te kijken wie op stoep stond.
Studentikoos type in windjack met iPad in hand. Moest ik weer naar slecht verhaal over goed doel luisteren. Mijn gegevens ophoesten en geld overmaken. Wil best geld in collectebus stoppen, maar teken noppes.
Ik schudde nee.
Student hield legitimatie omhoog.
Zwaaide dag met hand.
Windjack zette stap in tuin en hield ID tegen glas.
Ik trok luxaflex dicht.
Joris schudde schaterend nee.
‘Met voordeurbelcamera was ik op stoel blijven zitten, hè? Is het belangrijk dan stoppen ze maar folder door brievenbus. Wat is er?’ vroeg ik, toen Joris almaar nee bleef schudden. Hoopt hij nou nog steeds dat ik fatsoensrakker word?
‘Niks,’ snikte hij. ‘Ik zie het gewoon voor me.’

‘Weet je wat een swinger is?’ vroeg vrouw aan tafeltje voor me. Ze had een hoge rug en droeg mohairtrui waardoor haar rug op bult van dromedaris leek.
Dame tegenover haar had bleek gezicht met wit haar. Om haar nek hing koordje met leesbril. ‘Is dat een dans?’ vroeg ze.
‘Iemand van de vrije liefde. Die openstaat voor seks met anderen dan de eigen partner.’
‘Goeie grutten,’ sprak Leesbril. Haar gezicht zei dat grutten smerig smaakten.
‘Wanneer in vensterbank een ananas staat, is dat een uitnodiging voor een swinger.’
Ik luisterde gebiologeerd. Zou ik nog normaal naar ananas kunnen kijken?
Op toon alsof Dromedaris daar kick van kreeg, vervolgde ze: ‘Staan er twéé ananassen in vensterbank, dan doen bewoners aan partnerruil.’
Leesbril leek capaciteit van tolerantie bereikt te hebben. Sloeg hand voor mond en keek opzij, naar buiten. Vroeg ze zich af of ze zou blijven zitten of zou wegrennen?
Vastbesloten te blijven, keek ze Dromedaris aan en zei: ‘Wat is het buiten guur, hè?’

Vond reeds 197 keer geplastificeerd rood kaartje achter autoraam. Met 06-nummer van idioot die mijn rijdende blauwe hondenhok wil kopen. Kreeg bij elk kaartje zweet op bovenlip. Rot op met je kaartje! Dag gebemoei! Zijn ze helemaal gek geworden! Kreeg pas rust als kaartje versnipperd in afvalbak lag.
Tot ik dacht: waarom zou ik mezelf martelen? Dat is zó 2017. Draaide autoraam omlaag en kaartje viel vanzelf in carrosserie.
Nu rijd ik net zolang met kaartje rond totdat ik naar AH ga. Op parkeerplaats trek ik 06-nummer uit autoraam en steek het onder ruiterwisser van grensoverschrijdend dure bolide. Weet ander ook hoe het voelt om ‘uitverkoren’ te worden.

Bij Haastrecht stond dierenambulance midden op weg. Gluurde erlangs. Twee medewerkers zaten voor auto op grond naast bebloede zwaan.
Naast weg lagen bergen rietplanten. Berm was kapotgereden door baggerapparaat en veranderd in modder.
Naast me verscheen fatbiker. Man, kogelrond, veertiger. Hij riep: ‘Ik wil erlangs.’
Erg origineel, weer. ‘Ze zijn met een zwaan bezig.’
‘Wat kan mij die zwaan schelen?’
Geen respect voor dieren die voor zichzelf niet kunnen opkomen? Voel je vrij om dood te vallen. ‘Je kunt achterlangs en door de berm.’
‘Je kan toch opzij gaan?’ hield vette fietser vol.’
‘Alleen in theorie.’
Medewerker tilde zwaan op en stapte met vogel geroutineerd in ambulance.
‘Redt de zwaan het?’ vroeg ik aan man die deur voor collega openhield.
‘Komt goed. Hij heeft alleen oppervlakkig letsel.’

Molen Haastrecht