Moeders? Je hebt er exemplaren tussen…breek Kind de puberbek niet open. Ze heeft haar antibioticakuur opgegeten, en alleen omdat ze nog wat reutelt als ze zit; naar adem snakt tijdens traplopen; piept bij minimale inspanning en ’s nachts de buurthonden wakker blaft, moet ze van haar moeder terug naar de huisarts. Al die opwinding vindt ze nergens goed voor.
‘Ook goed,’ zeg ik luchtig, ‘zolang je weinig adem hebt, kun je geen leuke dingen doen, en fijn veel tijd aan je huiswerk besteden.’
Hierzo, weer niet goed. Moet je die chagrijnige postzegel zien.
Geraffineerd speel ik een troef uit: als zij meewerkt, breng ik haar met de auto naar school, en hoeft ze niet op de fiets. Dat laatste wil ze niet, want dan moet ze onderweg zeven keer stoppen om op adem te komen. Ik maak een afspraak bij de huisarts en sleur haar mee.
Sommige families zijn biologisch gezegend met artistieke talenten, onze familie moet het helaas met astmatische aanleg doen. Daarom adviseert de huisarts een ademtest. Je blaast in een soort stofzuigerslang waarmee de reactie van longblaasjes gemeten kan worden. Die van Kind zijn waarschijnlijk oververmoeid en staan halfdicht (voor optimisten: half open.)
‘Moet die test in het ziekenhuis gebeuren ?’piept Kind. Ha, er komt geluid uit haar!
‘Nee, nee, nee, bij een echte dokter, bij mij!’ lacht de huisarts vrolijk.
Kind vindt dat er weinig te lachen valt. Ik haast me te zeggen dat ze thuis meestal wel leuk doet, maar dat ze een lichte allergie tegen dokters en bloedprikken heeft ontwikkeld, en hij het zich niet persoonlijk moet aantrekken.
Welnee, de beste man zal stante pede de stofzuiger reserveren.
‘Overmorgen?’ vraagt hij. ‘Tien over half vier?’
‘Klinkt goed,’ zeg ik. Kind kijkt benauwd.
‘Nog even de afspraak kortsluiten met de assistent,’ zegt ie.
Ach nee toch….blijkt het apparaat stuk te zijn!
Drie keer raden wie er toen wel lachte.