Prijs je rijk

Met twee,drie treden tegelijk rent Kind de trap op naar boven. “Even de lootjes pakken!”roept ze als ze mijn verbaasde blik ziet. Terwijl ik koffie zet, stuift zij de trap alweer af naar beneden en rent de kamer in. ‘Jaaa!’ gilt ze, ‘ik heb een prijs gewonnen!’ Wild danst ze door de kamer, maakt een pirouette en eindigt met een Aikidoschop.

‘Wij? Een prijs gewonnen?’vraag ik. Sjonge, dat mag in de krant! Oh… het stáát in de krant, want daarin zag Kind de uitslag van de trekking staan. ‘Maarreh…hoezo heb jij die prijs gewonnen?’ vraag ik link. ‘Wie heeft de voordeur opengedaan toen er gebeld werd en de lootjes gekocht?’ Nou en, zóó onbelangrijk vindt zij dat, wie de kaartjes heeft betaald, slechts een detail. Die prijs is gewoon voor haar. Klaar. Zij rekent zich rijk, want ja, het is een heuse geldprijs. Dromerig staart ze in de verte…

Hoeveel is het? Kunnen wij van de geldprijs een tweede huis kopen? Op cruise naar de Noordpoolcircel? Een camper uitzoeken? Kan ik een Colnago Ferrari met Dura-Ace en carbonwielen aanschaffen? Nou ja, bijna… Net niet helemaal. Want de prijs is… dertig euro.

‘Oké,’geef ik me gewonnen, ’jij mag de prijs hebben, máár… vijf euro gaat naar een goed doel,  en jij mag het doel kiezen.’ ‘YES, YES, de prijs is voor mij! En het doel weet ik al: the Sea Shepherd. Jieha! Lang leve de walvissen!’ Want dat er mensen zijn die harpoenen in dieren schieten…ze kan en wil het niet begrijpen.

De prijs geeft haar een goed gevoel. Dat zij daar met gemak wat van kan  missen, geeft mij weer een goed gevoel. Prijs je rijk!

De Opname

3. De opname

Vandaag word ik opgenomen in het Sophia. Op de afdeling kinderpsychiatrie. Op de afdeling waar ik kom, werken geen verpleegsters, maar PM’s. Dat zijn Pedagogisch Medewerkers. Moeilijk woord. Papa heeft het voor me opgeschreven. Gelukkig hebben de PM’s ook gewone namen.

Bij mijn opname laat PM Yvon, aan mijn ouders en mij de afdeling zien. Papa draagt mijn tas met kleren. We lopen door een lange gang en gaan door een groene deur de huiskamer binnen. Een trap omhoog en dan kom je bij de slaapkamers. Ik krijg een kamer voor mij alleen. Er staat een bed in, en een klein tafeltje waar een bosje bloemen op staat. Aan één bloem hangt een kaartje: ‘welkom in de Groene Groep’. Mama vindt het ‘leuk’ en ‘lief’. Achter een deur is de douche. “Je hebt een eigen wc!” zegt mama verbaasd. Nou en? Ik vind er niets aan. Mijn kamer thuis is véél mooier, met mijn bed en bureau, allebei door papa zelf voor mij gemaakt. De kamer hier is gewoon een vierkant wit hok met een bed en een grote grijze kast, die me doet denken aan de kantoren waar mama vroeger weleens schoonmaakte.

Ik kan alleen maar denken aan wat me straks te wachten staat: dat papa en mama samen naar huis gaan en ik hier achter moet blijven. Ik kan aan niets anders denken. Mijn hoofd zit zo vol verdriet, er kan verder niets meer bij.
Dan het onvermijdelijke afscheid. Van allebei krijg ik een stevige pakkerd en dan lopen ze samen resoluut de deur uit. Tussen hen en mij valt de deur dicht en Yvon draait ‘m op slot. Zouden er hier wel eens kinderen weglopen?
“Kom,”zegt Yvon, dan gaan we naar binnen. Ik wil niet. Ik wil zo lang mogelijk papa & mama nakijken, want al die tijd maak ik een kans dat ze zich naar me omdraaien en ik nog een kushand naar ze kan zwaaien. Daar lopen ze. Het duurt lang voor ze bij het eind van de gang zijn. Ze lopen weer door een deur, en een stukje verderop links, daar is de uitgang. Ik kijk en kijk…en dan zijn ze weg! Hoe kunnen ze dat nou doen?! Ik snik het uit. Onbedaarlijk. Dat ze mij hier zomaar achterlaten! Het voelt alsof ik iets slechts heb gedaan, terwijl rotkinderen mij juist hebben weggepest, en ik alleen maar niet voor mezelf op durfde te komen. En nu zit ík hier gevangen.

“Kom,” zegt Yvon weer, “het afscheid is altijd het moeilijkst. Daarom hadden we beter naar binnen kunnen gaan.” Zij snapt er ook niks van! Maar ze doet wel erg haar best om aardig te zijn.
“Zullen we even koffie drinken voordat de andere kinderen komen?” vraagt ze me.
Ik knik. Ja, andere kinderen… Waar zouden die nu zijn?
“Die zitten op school,”zegt Yvon, alsof ze mijn gedachten kan lezen.
“Op school?” vraag ik verbaasd.
“Ja, in het ziekenhuis is ook een school.” Ze kijkt erbij alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.
Yvon kijkt op haar horloge. “Oh joh, de school is al uit. Ze zullen zo wel komen.”
Hoeveel kinderen zouden er hier eigenlijk zijn, en van welke leeftijd? Daar ben ik wel nieuwsgierig naar, maar ergens ook weer niet. Ik zie er tegenop om andere bewoners van de Groene Groep te leren kennen. Allemaal vreemde kinderen die mij komen bekijken. Dat is nog erger dan een kamer met visite binnenlopen en iedereen een hand te geven.
Ik hoor geroezemoes in de gang. Daar zul je ze hebben…

)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(

Op de foto

Ik moest op de foto, tenminste, als ik mijn rijbewijs wilde houden, en dat wil ik. Dus hop! naar de fotoshop. Van tevoren de boel gepimpt: flinke overdosis wallencrème, haren fatsoenlijk, wat oogschaduw hier en een veeg mascara daar. Nog wat rouge voor een blos? Nah.

 Veel artiesten willen met hun mooiste kant gefotografeerd worden, bijv. de linker- of rechterkant van hun gezicht. Uiteraard heb ik dat ook. Bij mij doet vooral de achterkant het erg goed op foto’s. Net zoals bier doodslaat in een plastic bekertje, sla ik dood zodra iemand een fototoestel op me richt. Echt. Mijn familie kan erover meepraten. Flirten met de camera? Not!  Wat enorm in mijn voordeel werkte bij de rijbewijspasfoto, was dat ik er niet lachend op hoefde komen te staan. Ik mócht er niet eens lachend op staan. Fluitje van een cent met mijn ochtendgezicht. Om twee uur ’s middags.

In de fotowinkel viel ik letterlijk en figuurlijk de pasfotokamer binnen. De eigenaresse had haar twee koeien van honden meegenomen. ‘t Zijn beste beesten die geen kat kwaad; ze lagen alleen hopeloos in de weg. Ze hebben ook nog dezelfde schutkleur als het groezelige tapijt op de winkelvloer  waardoor ik één van de acht hondenpoten over het oog zag. Bijna zette ik mijn voet er bovenop. Bliksemsnel trok ik tijdig mijn voet weg. De eigenaar van de poot sprong desondanks toch gealarmeerd overeind. Onhandig botste ik tegen het hondenlijf en raakte uit balans. De schande van de val bleef enigszins  binnen de perken doordat ik op beide knieën landde in plaats van languit gestrekt. Helaas nam hond nummer twee van de gelegenheid gebruik om uitvoerig mijn kruis te besnuffelen. Je begrijpt: de elegantie was weer ver te zoeken. Gelachen dat we ze hebben. De rouge die ik eerder nodig dacht te hebben, bleek inderdaad geheel overbodig.

Ik mocht op het pianokrukje komen zitten. ‘Kijk,’zei ik, ‘als ik nou mijn wangen met twee vingers strak naar achter trek, in de richting van mijn oren (ik had thuis uitgebreid geoefend), dan kan ik er met de juiste belichting best nog mee door. Mag dat?’vroeg ik. ‘Eh…nee, althans niet voor je rijbewijs,’sprak ze fotomevrouw tactisch. Ze liet er vriendelijk op volgen: ‘Weet je zeker dat je met dat haar op de foto wil?’ ‘Hé, hoezo…??’ ’Kijk maar even in de spiegel, daar hangt ie.’ Ik stond op. Arggg, ik begreep wat ze bedoelde. Al mijn wilde haren waren buiten op de fiets tot leven gekomen en hadden er een uitbundige coupe van gemaakt. Had de fotografe me niet gered, dan had ik als Catweazle op de foto gegaan. Denk je eens in, zó vernederend.

Pianokrukje. Ik klaar. Fotografe klaar… Kwam onverwacht de hond waar ik de net nog mijn nek over brak een lik aan mijn hand geven; dat kriebelde, ik lachte  klick!  De hond werd weggestuurd. Opnieuw wij allebei klaar. Sprong er een knoop van de broek van de fotografe (nee, ik verzin dit niet), ik proestte  klick! Ze kunnen tegenwoordig alles shoppen op een foto, maar omhoog krullende lippen krijgen ze niet omlaag.

Met een ijzeren wil, samengeknepen lippen en een gepantserde blik kwam ik uiteindelijk toch nog met een doodgravergezicht op de foto. Het was nu slechts een kwestie van tijd: zes minuten om precies te zijn. ‘Moet je nog boodschappen doen?’vroeg de fotografe. ‘Nee,’zei ik, ‘maar ik loop buiten wel ff een rondje.’ Na dat eerste rondje was het fotoapparaat nog niet opgestart. Hij wilde niet. Na het tweede rondje nog steeds niet. Na nog meer van dergelijke rondjes streek ik duizelig op het pianokrukje neer. Het apparaat bleek defect. De fotomevrouw begreep er zelf ook niks van. Ze had mijn foto in de ontwikkelaar gestopt en acuut had het apparaat dienst geweigerd. Héél vreemd, ja. Of ik morgen even terug kon komen? Kijk, als ik dát nou van tevoren geweten had, had ik in één keer welgemikt chagrijnig op de foto gestaan. Lachen naar het vogeltje? Mij niet gezien!

Open Huis 2011

Kind heeft zich samen met EEN schoolvriend (graag correcte interpretatie van het woord ‘EEN’) opgegeven voor de rondleiding van “Open Huis” op school. Zij – van de Krimpenerwaard dus – gaan mensen vertellen hoe zwaar en vermoeiend het leven van een middelbare scholier is. Maar als een kind dan toch naar een school moet, dan maar beter de juiste kiezen, en daar is er in de verre omtrek maar een van. Precies: hun school!

 

De, pardon EEN schoolvriend die in ’t zelfde dorp als ons woont, rijdt gemakshalve mee naar school. Voor de duidelijkheid: zij en hij zitten samen achterin, maar dat is slechts alleen en volkomen uit praktisch oogpunt. Onderweg is het devies als ouder: je kaken stijf op elkaar klemmen, en zo min mogelijk laten merken dat je aanwezig bent. En áls je aanwezig bent, dan alleen lichamelijk. Op deze manier vang je de meest dingen op.

 

Uiteraard is het de bedoeling dat zij straks louter positieve dingen moeten vertellen over school. Dat zal wis en waarachtig niet meevallen, maar in principe willen ze wel een poging te wagen. Op de achterbank nemen ze alvast de verschillende onderwerpen en strategieën door. Zie het als een mini groepsproject:

 

‘Hebben ze de vloer in de was gezet. Dat doen ze anders nooit!’

‘Nee, lekker, laten ze dat in de grote vakantie doen, hebben wij er ook eens jol op school’.

‘En dat bord, zag je dat?, dat wij niet op de wasvloer mochten lopen? Iedereen deed het toch’.

‘Ja, wat denk je, als ze dat bord niet neerzetten en er valt iemand op zijn plaat, dan komt ie never nooit meer naar onze school’.

‘Gaat ie toch naar de concurrent’.

‘Hallo, wij hèbben geen concurrent. Het dichtstbijzijnde gymnasium is in Rotterdam’.

‘Oh ja, das waar ook. Die jongens daar dragen van die rare vestjes, spencers of zo? Heeft mijn moeder gezegd. Zien er echt niet uit die dingen’.

 

Het volgende project bestaat uit een rollenspel. Eén stelt zogenaamd als een groep 8’er een vraag. De ander geeft antwoord.

 

‘Krijgen jullie veel huiswerk?’ ‘Huiswerk? bijna nooit… de eerste week na de grote vakantie’.

‘Wat vind jij de leukste les?‘ ‘De lessen die uitvallen, by far!’

‘Doen jullie ook excursies?’ ‘Ja! Héél leuk, excursies. Als je je door de verplichte lectuur voorafgaand aan het uitstapje hebt doorgeworsteld, én je op de dag zelf twéé musea hebt afgewerkt. Daarna wordt het pas echt leuk: hollen naar Starbucks’. 

‘Scheikunde, is dat nou niet moeilijk? Met die gasbrander enzo?’ ‘Nou ja, zolang dat ding uitstaat is er niks aan ’t handje’. (Kind knikt stoer mee, maar ik weet uit zeer betrouwbare bron dat ze dat ding afgrijselijk vindt. Dit uiteraard alleen tussen jou en mij.)

 

Kun je het als geïnteresseerde eigenlijk wel goed doen?

‘Sjonge, klaagt Kind, vorig jaar hè, waren er bij een rondleiding die ik gaf drie mensen en die wilden echt álles weten. Alles. Duurde wel een uur, joh, das ook niet normaal.’ Er wordt hevig nee geschud op de achterbank. ‘Echt niet normaal,’voegt hij er voor de duidelijkheid nog aan toe. ‘En in het biologielokaal, waar die dode gefileerde vis altijd ligt, en die schapenogen, liep een mevrouw en die vroeg aan mij: ‘zijn die echt?’ en toen ik ‘ja’ zei, ging ze bijna over haar nek. En wat nou als ik ‘nee’ had gezegd? Had ze ‘t dan wel fris gevonden? Snap jij dat nou?’

‘Niks gewend, joh!’

‘Nee, echt niet’.  

‘Nee, dan ik. Vorig jaar waren er mensen en die bleven voor elk klaslokaal staan. Ze wilden nergens naar binnen. Echt nergens. En als ik wat vertelde, knikten ze  alleen maar. Vroeger verder helemaal niks. Zó naaiend. Oh, en een ander iemand vroeg hoe groot de kluisjes op school precies zijn. Nou, weet ik veel. ‘Vierkant’, zei ik toen. Wat denk je? Wilden ze exact de juiste afmeting weten. Das toch stom? Iets van ’30 bij 30’, heb ik maar gezegd. Was die gast van plan zijn huisdier mee naar school te nemen?’

‘Moet wel een nachtdier zijn dan’, zegt Kind gevat.

 

Gisteravond na de rondleiding, kwam Kind moe en versleten om half 10 thuis. Ging nog snel ff Engelse woordjes leren voor een toets, en daarna als de sodemieter naar bed.

 

Het leukste van de hele rondleiding van haar? Dat zij vier speciale personen mocht rondleiden. ‘Het was een klein feestje!’zei Kind. En het meest positieve van de hele school? Nou zijzelf natuurlijk. Zij, nee WIJ maken het positief. Maar verder zijn ze niet trots op hun school of zo. Maar ze schamen zich er ook niet voor!

See you!

Kind weet dat ze vandaag bij haar op school komt, maar de timing is van cruciaal belang om haar ook daadwerkelijk te kunnen zien. Wie? Haar jongere nichtje Nicht S. Ook geen kind meer, want weet je dat je tegenwoordig in groep 8 al bij de volwassenen hoort? Een volwassene met beugel en jeugdpuistjes? Nou en, lekker belangrijk. Kind heeft Griekse les in hal A en rond die tijd zit Nicht in hal B. Ergens. En ze wil, nee, ze ZAL Nicht zien, want zij wil zwaaien, pertinent. In de klas blijven zitten en deze kans aan haar voorbij laten gaan? Kind heeft het geen moment overwogen. Zo fijn om met je giechel ergens bovenop te zitten.

 

Half 12: Nu is het onderhand tijd om ertussenuit te knijpen en geen betere smoes dan een sanitaire stop. Kind holt het lokaal uit: let’s go party! Wel even bukken in de gang, want links is de plee en rechts is de B hal. Ze loert in een lokaal links en een klas rechts. Noppes. Daar ook niet daar… en niet daar…nou zeg! Zucht. Nog één lokaal te gaan. ’t Zal toch niet waar zijn dat ze haar misloopt…Oh maar wacht…daar zit ze, ze ziet het toch zeker zelluf! Haar eigen Nicht te midden van de rest van haar groep 8.  

 

Nu is ’t Kinds taak om haar aandacht te trekken, maar hoe moeilijk kan dat zijn als je in je eentje voor de deur van het lokaal staat? Appeltje, eitje. En inderdaad: alle aanstaande Bruggers kijken. Nicht ook… ziet ze ‘t goed? Ze knippert even met haar ogen…krijg nou tandjes, ze is het echt! Ze zwaait terug. Eerst een beetje gedempt, maar qua enthousiasme en temperament doet ze niet onder voor haar grote nicht, dus vooruit met de geit.

 

Hun lach wordt breder en de leraar Latijn werkt ook mee. Hij kijkt naar de zwaaiende passent die de aandacht trekt… hé, die kent hij, dat is dat roodharige bruistablet uit de derde. Hij knikt haar vrolijk toe. Kind grijnst. Missie geslaagd. Zo zeg, wat geeft dát haar een goed gevoel. Dat ze daarna uit de verkeerde richting bij haar eigen lokaal komt aangelopen, interesseert haar geen bliksem.