Keek op de week (136)

Knuffelbijen zzijn ontwaakt uit winterzzzlaap. Zmullen van vergeet-mij-nietjez, hondzdraf, en zchoenlapperzplanten in tuin. Vliegen beladen met stuifmeel hotelkamer in, vegen voorkant lijf “schoon” met pootjes. Komen weer tevoorschijn en vliegen met achterlijf zelfde hotelkamer in, waarna achterlijf schoonmaakbeurt krijgt. En door! Druk, druk, druk…

Apotheek: de Bermudadriehoek van je gevoel voor humor.
Meldde me opnieuw met klacht over vervangend medicijn. Legde doosjes met afgekeurde pillen op balie.
Assistente uit overgangsklasse zei zelfverzekerd: ‘Dat is zonde. U heeft nog medicijnen voor drie weken.’
‘Als uw collega mij de vorige keer serieus had genomen, had ze dit voorkomen.’ Kleng, daar ging haar eerste commentaar.
‘Misschien dat u de bijsluiters op werkzame stoffen van oude en nieuwe medicijnen kunt vergelijken?’ suggereerde ze.
‘Nee, want deze werken niet. Wanneer worden originele geleverd?’
Met tegenzin rammelde ze op toetsenbord computer, en bromde: ‘Eind augustus.’
‘Hebben jullie pilletjes met geduld?’
‘Nee, dan zou ik die zelf ook slikken.’ Ze keek me veelbetekenend aan.
Het deed me weinig. ‘Ik wil een vervangend middel.’
Bespeurde een en al onhebbelijkheid, maar ze ging kijken.
Tegen sluitingstijd kwam assistente terug met pillen van ander fabricaat. Schoof doosje naar me toe, en zei: ‘Het zijn heus dezelfde als deze,’ waarbij haar vinger nijdig op afgekeurde doosje tikte.
Peuterde nieuwe open, keek erin en trok strip omhoog. ‘Deze zijn rood,’ zei ik, ‘en die…’
Assistente blies zwaar zuchtend door mondkapje.
Pakte strip uit ingeleverd doosje en hield die naast verse exemplaar. ‘Nou?’ drong ik aan.
‘Geel,’ zei ze kortaf.
Prijsde me gelukkig dat ze niet kleurenblind was.

Koffie gemaakt; melkschuim erop. Die eerste slokken…onverslaanbaar. Zette mok links van toverdoos; pakte iets en – klababber – koffie om. Pure drankverspilling.
Gooide met zwaai verlengsnoer opzij en rende naar keuken voor theedoeken. Zogen alles op, evenals joekel van notitieblok. Koffie droop van tafel op parketvloer, Rosa lebberde het  op. Hoeft daar eerste maanden geen dweil over.
Mijn riante schrift was zwaarst getroffen: vies bruin gegolfd. Scheurde natste bladeren er uit en legde blok te drogen op radiator.
Alles opgeruimd, niets meer van ongeluk te zien.
Joris kwam beneden, wierp één blik in rondte, en vroeg: ‘Bommetje ontploft?’
‘Komt in beste families voor,’ zei ik nonchalant.
‘Dat blijkt,’ zei Man sportief. Voegde er gniffelend aan toe: ‘Maar de grootste knoeier overkomt het als eerst.’

Vroeg: ‘Wilt u alstublieft uw portieren dichtdoen, dan kan ik erlangs.’
Man zweeg; zijn houding sprak boekdelen: hij stond hier prima. Midden op weg met vier deuren wijd open. Rara. Gunde hem een trekker die als een Leopardtank over z’n vehikel reed.
Wilde er met fiets aan linkerkant langs, tot…ik zag, ik zag, wat bestuurder niet zag. Het was oranje/wit, reed op twee wielen en is zeldzaam in deze contreien. Een motoragent!
‘U bent de bestuurder van dit voertuig?’ informeerde diender.
Bestuurder knikte.
‘Heeft u pech?’
Dat had hij niet maar intussen dus wél.
‘Laat die dame erdoor,’ sommeerde agent. (Hahaha: dame!) ‘Daarna kunt u in de berm parkeren. U krijgt een bekeuring.’
Wilde politieman vragen: Wilt u dat van die bekeuring nog eens herhalen? Wilde ook graag smoes horen van automobilist. (‘Kom net bij m’n schoonmoeder vandaan, man, man. Ze ligt gekneveld te dampen op de achterbank. Ze lust gras, dus stond ik te dubben of ik linker- of rechterweiland zou kopen.’)
Raadsel zal onopgelost blijven. Maar, met mij kun je alle kanten op. In dit geval zelfs rechtdoor.

Post! Kreeg dit lieve kaartje van Dorothé (KLIK.)

Keek op de week (135)

Had afgelopen week dip. Alsof mijn gemoed was verkruimeld. Voelde me zo lamlendig, Rosa lustte er geen brood van. Kraaienpoten hingen op m’n knieën. Een eendagsvlieg die haar dag niet had, maar dan hele week. ‘s Ochtends – in voorbijgaan langs spiegel – dacht ik: minder lachen, Kakel, minder lachen. Komt aantal rimpels ten goede. Eitje!

Bijna in trance volgden Joris en ik nerveuze vliegbewegingen van pimpelmeesjes.
Nestkatje hangt uitnodigend aan schutting, weldra omzoomd door bloeiende klimhortensia van buren. Aan alle ophangeisen voldaan. Check, check, check!
Een meesje vloog door opening, koppie bewoog schichtig heen en weer. Snaveltje inspecteerde vliegopening. Partner erin. Samen vlogen ze er weer uit.
Het derde kieskeurig stel. Terwijl Man en ik hunkeren naar huurders die willen hokken.

Ging naar apotheek. Medicijnen waren vervangen door die van andere fabrikant en deden niet waar ik ze voor slik. Apothekersassistente luisterde naar relaas, en zei: ‘Mevrouw, dat kan niet. Er zitten dezelfde stoffen in. Het zit tussen uw oren.’
Had het voor iedereen kunnen opnemen maar niet voor mezelf. Maakte rechtsomkeert en liep moedeloos apotheek uit.

Roos en Dirk hebben nieuw gezinslid. Via familieapp werd Henk met filmpje geïntroduceerd.  Blijkt heuse familie-aanwinst! Hij werkt zich slag in de rondte want hij dweilt en zuigt. ‘Zelfs hoeken en randjes,’ vertelde Roos via telefoon. ‘De eerste dag moest hij wennen – hij verdwaalde telkens – maar nu kent hij de weg. Als-ie klaar is, zegt-ie: Your house is clean. Daarna rolt-ie terug naar z’n holletje – het oplaadstation – en zegt-ie: Now charging.’
Gezellig,’ zei ik. ‘Ben je alleen thuis, praat er toch iemand tegen je. Zuigt-ie ook hondenhaar? Rosa verliest haar wintervacht…’
‘Ongetwijfeld. Iedere dag zit-ie vol met dikke pruik van mij,’ vertelde Roos opgewekt.
Ik. Wil. Ook. Een. Henk!

Postcrossing:
Ontving kaart met afbeelding van koelbox van Anthony uit Australië.
“Thougt you might want to know this because everyone here takes it to a picnic, to keep food and drinks cold, and when the lid is on – you can sit on it!”
Really, hebben jullie die, Anthony?
Ik ga er liever met m’n hoofd in zitten. Is warmer dan in buitenlucht. Het was pas leuk geweest als afzender had geschreven: “…you can sHit on it.”
Pardon me.
Lekkerste bewaarde hij voor het laatst: I love speculaas.
Dát is pas nieuws.

Vechtend tegen gure voorjaarswind fietste ik naar Haastrecht.
Aan overzijde polder stond vrachtauto geparkeerd. Passeerde cabine. Wit bestelbusje reed me tegemoet en dacht: recht van de sterkste, hup, de sloot in met je racefiets.
Krijg de asfaltering, dacht ik vals. In plaats van naar rechts uit te wijken, reed ik stoïcijns rechtdoor en stak m’n elleboog uit.
Begaan met het lot van zijn buitenspiegel, stopte automobilist pal naast me.
Brutaal trok ik z’n deur op kier. Zag een man van mijn leeftijd, baard van een week en ogen zo groot als schoteltjes. Op gedecideerde toon sprak ik: ‘Beleefd is anders, meneer.’
Overdonderd door mijn actie (toegegeven: zelfs ik was van mezelf onder indruk) sputterde kerel: ‘Ja maar…’
Smeet deur dicht en als een generaal die een veldslag had gewonnen, fietste ik voort.
Denk dat ik binnenkort wel weer naar apotheek kan.

Don Quichot – Krimpen a/d IJssel.

Keek op de week (134)

Eén april, kikker in je bil!
Joris en ik konden het nauwelijks bevatten: Roos een kwarteeuw oud. Leek eergisteren dat ons roodharig bruistabletje op houten klompjes naar peuterspeelzaal stapte.
Hoe kunnen jaren zo rap voorbij gaan?
Jarige zelf dartelde in ons met slingers versierde huis rond.
‘Wat is ze mooi tot bloei gekomen, hè?’ zuchtte ik tegen man.
Hij knikte instemmend.
‘Weet je nog,’ herinnerde ik hem, ‘dat jij na één dag pa al moe was? Terwijl je haar niet eens had hoeven baren en voeden?’
Joris – tot dat moment in opperbest humeur – schonk zich nog een glas bubbels in.

Fietste weer langs ooievaars in Cabauw. In lange broek want het was weer herfst.
Riep naar boven: ‘Houden jullie de eitjes warm? Binnenkort hagel en sneeuw.’
Vogels gaapten. Of deden ze bek open om drommen muggen naar binnen te laten vliegen?

‘Wil je m’n nieuwe rijbewijs zien?’ vroeg ik Corrie van drogist?
‘Eh…waarom zou ik dat willen zien?’ giechelde ze.
‘Omdat de bij jullie gemaakte pasfoto erop staat.’
Ze schaterde en knikte.
Hield rijbewijs tegen spatscherm; zei bij voorbaat: ‘Zeg maar niks.’
Het was weer zo ver: we gierden het uit.
‘Er zit een geplastificeerd gaatje in,’ wees Corrie.
‘Is dat om de prijs te drukken of te verhogen?’
‘Ik zet steeds meer vraagtekens bij de overheid.’
Breek ons de bek niet open. In wat voor politieke soap zijn we na verkiezingen terechtgekomen?

Oude dame stond naast fiets bij lantaarnpaal. Ze leek ertegenaan te willen leunen. Voorband van fiets was breed en nagenoeg plat. Haar fiets was zwart; zij zelf geheel in zwart gekleed. De vraag: zou haar ondergoed ook zwart zijn? drong zich op. Nou, nou, nou! Oprisping van mijn losbandige kant. Terwijl ik nul interesse heb voor welk en ongeacht wiens ondergoed.
‘Mevrouw, wilt u iemand bellen die u kan komen ophalen?’
‘Dan moet ik m’n fiets achterlaten,’ zei ze. ‘Ik ben naar m’n zuster in Gouda geweest. Mijn zwager probeerde band op te pompen maar die liep alleen leger…’
‘Waar moet u naartoe?’
‘Stolwijk.’
Minstens twee kilometer; flinke tippel voor dame op leeftijd. ‘Dat is een vreemd ventiel,’ zei ik, kijkend naar voorband. ‘Vindt u het goed als ik mijn fiets tegen de lantaarnpaal zet?’
Vrouw knikte en liep twee meter naar voren.
Bukte naast voorwiel. ‘Er zit een Frans ventiel in,’ zei ik.
‘Watblief?’
‘Er zit een verkeerde binnenband in. Deze wordt gebruikt voor racefietsen en mountainbikes. Buitenband is nieuw. Wie heeft dit gedaan?’
‘Kleinzoon van kennissen. Hij wil voor z’n eigen beginnen. Eergisteren m’n fiets opgehaald. De voorband was niet hard…ik wilde verder niks vragen…het was daar zo druk…allemaal jongelui…Ik dacht, ik vraag het mijn zwager wel.’
Tussen ventiel en ventielopening zat ook nog speling. ‘Wat een prutser,’ zei ik hartgrondig.
‘Ik kan uw band oppompen; ik heb hetzelfde ventiel.’
‘Oh,’ zei vrouw. Haar gezicht klaarde op.
Bij iedere zucht lucht kwam band meer tot leven. Pompte tot ik rood aanliep en in ademnood kwam. ‘Harder krijg ik ‘m niet.’
‘Dit is hard zat, ik kan weer fietsen! Wat vertel ik die eh…prutser?’
‘Dat u in uw voorband dezelfde binnenband wil als in uw achterband.’
Ze knikte. ‘Hij herstelt het maar,’ zei ze ferm. ‘Gratis! En voortaan ga ik weer naar de fietsenmaker. Ik ben eenentachtig,’ zei ze, ‘ik laat me niet afschepen!’
Kranig mensch!

Gemaal Stein – polder Hekendorp