Keek op de week (118)

Had anderhalf uur met Rosa in stromende regen gewandeld.
Baas, zullen we Charlotte gedag gaan zeggen?
Nam smekende hondenogen serieus. Aldus togen Rosa en ik naar epicentrum van ons dorp: de dierenwinkel. Worden daar altijd blij verwelkomd (waarvoor beslist basisgave noodzakelijk is.)
Dat was 1 decembro, dag van de invoering van de mondkapjesplicht in alle openbare en overdekte ruimten.
Na prettige babbel (met mijnerzijds beslagen brillenglazen) vroeg ik: ‘Komt iedereen gemuilkorfd binnen?’
‘Heb één mevrouw geturfd. Die was ‘m vergeten, zei Charlotte. ‘Ik ben niet van de BOA; er was geen andere klant; en we ventileren ons zowat een longontsteking, dus ik liet haar begaan. Na het afrekenen, trok ze een mondkapje uit haar broekzak en zei ze pesterig: “Ik had geen zin om ‘m op te zetten.”’
‘Zat ze maar op een schietstoel,’ zei ik hardgrondig. We schaterden, waarna we vrouw met een zeker sadistisch plezier ernstige jeuk op onbereikbare plekken plus holtorren toe wensten.
Deed aankoop en rekende af. ‘Dus,’ begon ik, ‘als ik nu naar buiten loop, mondkapje afdoe, en één stap binnen zet, turf je twee streepjes op je lijstje?’
‘Doe maar,’ zei Charlotte, ‘ik weet dat jij dat anarchistische gedrag soms nodig hebt.’
Als klap op de gelukspijl kreeg Rosa – omdat ze lief “zat” – per uitzondering twéé hondenkoekjes.
Buiten lasten ze zowaar een dweilpauze in.

Heb gestemd op Top 2000 met 35 nummers! Had er met gemak nog 35 uit m’n mouw kunnen schudden. Volgens democratisch principe: meeste stemmen gelden, wat stem jij? werd Danny Vera met Roller Coaster (luisteren? Klik hier niet) nummer 1.
Da-hag Bohemian Rhapsody! Wie had dat gedacht?
David Bowie met Heroes staat op 10. Graag gedaan! (Al heb ik zanger hoger zitten.)

Had trek in pijnstillers. Legde bij drogist pak(je) paracetamol, ibuprofen en inlegkruisjes op de toonbank.
‘Het gebruik van de pijnstillers is u bekend?’ informeerde intens vrome drogist.
‘Ja, dank u,’ zei ik, en veroorloofde me klein grapje. ‘Het gebruik van de inlegkruisjes is me ook bekend.’
‘Nou,’ zei drogist – zonder enig spoortje vermaak – ‘een grapje op z’n tijd moet kunnen.’

Kwam artikel tegen in verzameling ge-erfde spullen van Vriendin.
Dacht altijd dat ik maar wat kliederde, plakte en versierde in schriften maar blijk kunstenaar te zijn! Een ware ster in het maken van artist jounals, oftewel kunstenaarsdagboeken.  Eindelijk word ik voor vol aangezien want “Leonardo Da Vinci maakte ze ook.”  Al is mijn  verzameling quotes, tekeningen en ingevingen minder indrukwekkend dan de zijne.
Las verbaasd dat je zelfs cursussen in “art-journal” kan volgen waarbij er – hahaha, dat  moest er nog bijkomen! – geen regels zijn.
Bewaar interviews, bioscoopkaartjes, kaarten en gedichten.
Heb vitamine-C-pagina: bladzijde met stickers van verorberd fruit.
Pagina (losgeweekte) postzegels met vuurtorens.
Een tekening (van Roos) over twee pagina’s: planken vol ruggen van nog te lezen boeken.
Geplande routes voor reizen over oude landkaarten die ik bij kringloopwinkels koop. In m’n hoofd reis ik grenzenloos. Fantasie brengt je overal!
(Foto toont slechts greep uit mijn collectie…)

Keek op de week (115)

Uit het nieuws:
-Pikante actie in Vaticaan. Paus Franciscus likete op Insta foto van halfnaakt Braziliaans model (ik wist het!) Paus is echter verschoond want hij kan niet(s) liken. Heeft dus celibatair en zwartgerokte roomse medewerker gedaan. Wie, zal aards mysterie blijven.
-13 pony’s op de middenstip van een hockeyveld. Het kon in Tilburg. Beheerder van veld wist niet wat ‘m ochtends overkwam bij de aanblik. Wat bleek? Dieren waren ’s nachts in binnenstad aan de zwier gegaan en politie had – om botsingen te voorkomen – pony’s naar veilig omheind terrein gebracht. Wel verzuimd beheerder te informeren. Dieren zijn weer thuis en zullen nimmer terugverlangen naar hockeyclub want kunstgras…zeg nou zelf…
-Spijtig, komende maanden géén Elfstedentocht. Zou toch hartverscheurend zijn als het voor het eerst sinds 1997 weer knoerhard ging vriezen…

Er gebeurde meer…

Lag wakker en dacht aan m’n opa. Lieve man. Tevens bezitter van benzineaansteker. Ik mocht tweemaal daags het klepje opendoen en stevig snuiven. Niet vaker; zo stond dat in opa’s cao.
Opa rookte alles waar hij de brand in kon steken: sigaretten, pijp, shag, sigaren. Mijn favoriet waren bolknakkers want daar zaten sigarenbandjes omheen die ik spaarde. Hoe meer opa er rookte, hoe beter ik het vond. Roken was toen nog niet ongezond.

Liep met Rosa door Koeienbos. Andere hond – ranzige reu – liep tien meter met ons mee; zijn  neus in Rosa’s hol. Kreeg er plaatsvervangend rillingen van. Vroeg aan z’n baas: ‘Wilt u uw hond even u roepen?’
‘Waarom,’ riep vrouw, ‘hij doet toch niets?’
Tijdje later zei ik tegen Rosa: ‘Zit.’ Aldus geschiedde. Tegen reu: ‘Nu kun je er niet bij, hè? Aan eigenaar: ‘Mevrouw, ik ga linksaf, als hij achter ons blijft lopen, bent u ‘m straks kwijt.’
‘Hij doet toch niets!’ herhaalde vrouw.
Een beperkt vocabulaire of IQ? Maar oké, wees mijn gast.
Rosa en ik liepen in straftempo door. Inclusief zwaan-kleef-aan-hond.
Vrouw riep: ‘Frodo! Frooodoooo!’
Frodo was niet gek. Zo lekker ruikt het bij hem thuis niet.
Rosa werd het zat, gromde en grauwde. Reu bleef meelopen, zij het op afstand.
Zijn baas zette achtervolging in; moest zelfs rennen.
Ging uit meelij na een kilometer langzamer lopen. Vijf minuten later hijgde vrouw: ‘U had…best… even… kunnen wachten!’
‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Hij doet toch niets?’
We keken elkander aan. Vrouw zweeg. Goeie reactie, lekker kort.
Buiten gehoorafstand zei ik tegen Rosa: ‘Die hebben we een poepie laten ruiken.’
Ja, baas. Wie A zegt moet ook scheet zeggen.

Sinds mijn nagelstyliste op zichzelf woont, gingen mijn teennagels kleurloos door het leven.
Toen Roos twee dagen thuis was, vroeg ik om herfstnagels met rood met witten stippen. Helaas, rode nagellak was uitgedroogd en kurk om stippen mee te maken, lag elders.
‘Doe dan maar iets geks,’ stelde ik voor. ‘Elke nagel andere kleur of zo.’
Was kolfje naar Kinds hand. Sta er gelakt op; heb nu feest-tenen! Behalve mezelf niemand die ze ziet, tenzij Joris speciaal voor gelegenheid leesbril op zet.

Had gefietst en ‘m gepoetst (weg was nat) en kwamen samen binnen.
Man verwelkomde me met: ‘David Bowie is bewusteloos.’
Ik was twee seconden analfabeet. Vroeg daarna: ‘Is hij van de kast gevallen?’
‘Ja, op de grond. Heb ‘m opgeraapt en op tafel gelegd,’ zei Joris. ‘Hij is op z’n voorhoofd terechtgekomen,’ en priemde pesterig een rondje over voorplaat van Bowies kalender.
‘Wacht maar,’ grijnsde ik, ‘2021 wordt een lang jaar voor jou.’

Keek op de week (114)

Ik rijd in een auto van 90.000.  Op de teller.
‘Accu heeft kuren,’ zei ik tegen Joris.
Bij APK hebben ze ‘m nog doorgemeten.’
‘Hoe doen ze dat?’
‘Een vinger op de plus, en de ah-han-haha!-andere op de mih-hihin…’
‘En als je haar omhoog springt, is-ie nog goed. Is dat je vrouwelijke uitleg?’
Man ging bijna stuk.
Wanneer je iemand zo lang hebt, doe je ‘m niet snel weg. En Joris is praktisch: kan goed ramen lappen en stofzuigen. Besloot ‘m te houden.
Volgende dag – ik moest weer fietsen – kwam ik thuis…stond m’n auto te strálen.
‘Wasstraat geweest?’ vroeg ik opgewekt.
‘Ja,’ zei Joris. ‘En buikje gevuld. Naar de garage geweest. Accu moet vervangen worden, hadden ‘m niet op voorraad, maandagmiddag rijd ik erheen en wordt het geregeld.’
Goed dat ik Man niet impulsief de deur heb gewezen, de lieverd!
Naast nieuwe accu kwam Joris thuis met verrassing: ‘Schat, binnenkort krijg je van de garage een terugroepactie.’
‘Een terugroepactie! Hahaha. Ze stamt uit de vorige eeuw!’ Dacht dat ik doormidden scheurde van het lachen.
‘Mechanisme van de airbag moet worden vervangen. Kan je nagaan hoeveel Starlets er nog rondrijden,’ zei Man onder de indruk.
Ik belde Roos om heuglijke nieuws te delen.
‘Djiez,’ zei ze, ‘goed dat we dat we niet wisten, mam, toen we door de regen en mist over de snelweg scheurden.’

‘Wat doet u daar!’ Geagiteerd liep een man op me af. Stevig, kalend, met onderkin en varkensoogjes. Zijn winkelwagen stond dwars voor de groenteweegschaal.
‘Pardon?’
‘Wat doet u! U staat precies boven mijn kar met boodschappen!’ Hij ontplofte zowat. Over kort lontje gesproken…
Geen idee waar ik de kracht vandaan haalde maar ik hield m’n fatsoen.
‘Ik weeg bonen en plak de prijssticker erop.’
‘Boven mijn boodschappen!’
‘Dan had u uw kar bij u moeten houden.’
Wie hadden we daar? De bedrijfsmanager van AH. Altijd vrolijk en opgewekt. Met blijde stem vroeg hij: ‘Meneer, is dit uw boodschappenwagen?’
Op afgebeten toon antwoordde man: ‘Ja!’
‘Wilt u die niet voor de weegschaal parkeren? Dat remt de doorstroming en staat haaks op ons anderhalvemeterbeleid.’ Gevolgd door een knikje en: ‘Ik dank u voor uw begrip.’
‘Heb je nou je zin?’ snauwde de kerel tegen mij.
‘Meneer, u maakt stampei om niets. U heeft geen kort lontje, u bent een gillende keukenmeid.’
‘Zonder mondkapje had je vast het lef niet dat tegen me te zeggen!’
Ik deed m’n kapje opzij en zei welgemeend: ‘Stakker!’ Zónder daarna mijn tong uit te steken. Every inch a lady.

Kwam in polder man met bruine labrador tegen.
‘Goeiemor…eh…middag,’ zei ik.
‘Voor mijn part zegt u goedenavond, elke groet is goed,’ lachte kerel.
Ik zuchtte opgelucht: een man als een luie fauteuil.
Rosa liep zonder blik of bloos langs soortgenoot. Andere lab gaf ook geen sjoege.
‘En dat is nou familie,’ merkte ik op.
We lachten.
‘Komt door de bal in haar bek,’ zei ik.
‘Komt door zijn stok,’ zei kerel. ‘Voorheen gooide ik die nog te water maar ben daarmee gestopt.’
‘U moest de stok zelf uit het water halen?’
Hij grijnsde. ‘Nee, m’n rechterschouder vindt dat niet lekker meer en wanneer ik met links gooi, ben ik een gevaar voor m’n omgeving. Wilt u een demonstratie?’ vroeg hij gul.
‘Ja, graag,’ loog ik, en verdween ijlings.