‘Mijn zoon is vandaag twee geworden,’ zegt een jongen met een vrolijk gezicht, en hij steekt zijn hand uit naar het winkelmeisje van de Primera.
Weifelend kijkt ze naar de hand. Moet ze die schudden? Ach, waarom ook niet. Ze schenkt hem haar hand, en zodra hij deze beetheeft, laat hij niet meer los, want: ‘Ik wil ook zoenen,’ zegt hij nog vrolijker dan daarnet.
Het winkelmeisje haalt haar schouders op alsof het haar allemaal niet kan schelen en zoent de jongen.
Een man kan ik hem niet noemen; hij heeft amper de baard in de keel. Maar wel al seks gehad. Je maakt het mee tegenwoordig.
Na de felicitaties van het winkelmeisje, loopt de jongen naar de klant vooraan in de rij.
‘U mag mij ook feliciteren!’ zegt hij met een gezicht alsof hij haar een winnend staatslot geeft.
Iedereen is van zijn à propos. Zo’n schoon winkelmeiske zoenen, alla…
De aangesproken dame is dan ook verrast. Aarzelend kijkt ze achterom wat de rij wachtenden ervan vindt, maar schudt dan toch maar de hand van de vader, en geeft gehoor aan de wens om te zoenen.
‘Nou ja!’ zegt een oude dame tegen haar vriendin die voor me in de rij staan. ‘Hij durft wel, hè? Wat doe jij?’
‘Ik wil niet,’ zucht de vriendin, ‘maar ik durf geen nee te zeggen.’
Ik wil het wel voor haar doen, want ik ga natuurlijk niet zoenen. Al was de jongen Brad Pitt in zijn glorietijd.
Moet je weer dwars doen, piept een stemmetje in mijn hoofd.
Dat mag ik toch zeker zelf weten?
Wees voor de verandering eens meegaand, piept de stem verder.
Als ik niet wil zoenen, dan zoen ik niet. Punt.
Daar heeft mijn piepstem niet van terug. Verheugd over deze gedachte wacht ik mijn beurt af.
De jongen geeft de nee-mevrouw een hand en zij geeft hem manmoedig twee zoenen. Als haar vriendin de felicitaties geeft, veegt de nee-mevrouw snel met een kanten zakdoekje haar wangen af. Op datzelfde moment krijg ik een inval. Als ik het slim aanpak, wil de jongen mij niet eens zoenen!
Nu mag ik.
Ik lach naar de jonge vader en adem langzaam en diep uit. Het heeft precies het gewenste resultaat. Zijn neus inhaleert de lucht, en de jongen krijgt daarbij dezelfde gekwelde uitdrukking als Lief vanochtend.
Ook Roos behoefde geen afscheidskus. ‘Nee dank je,’ zei ze, terwijl ze met haar hand wapperde om de knoflooklucht te verspreiden. ‘Het lijkt wel of je een hele streng hebt opgegeten.’
Het zit in de pillen van de orthomoleculair, en ik word gewoon beroerd van mijn eigen lucht.
“Balsem voor lichaam en geest,” staat er op het potje, en: “wel de kwaliteit van knoflook, maar niet de nare reuk.” Smerige leugenaars! Ik heb het potje van het aanrecht gepakt, de onderste keukenla open getrokken en het potje zover mogelijk achterin gekwakt.
Knoflookpillen: ik kan ze van harte aanbevelen. Mocht je nog geen goed voornemen hebben voor dit jaar: het is nog niet te laat. Stuur me een mailtje en ik stuur je de pillen toe. Gratis!