Glorieus geslaagd

Keek op de Week (81)

Roos appte me tijdens college Erasmus een foto met bijschrift: “Deze man heeft zojuist een rijmend Sinterklaasgedicht over strafrechterlijke vervolging van euthanasie voorgedragen.”
Over enthousiaste docenten gesproken…

Deed mee aan darmkankeronderzoek. Was geen sinecure.
Nog in gedachten bij Sint (Oh, kom er eens kijken…) doe ik mijn relaas, in hoop dat jij er je voordeel mee doet.
“Zorg ervoor dat er geen water of urine bij uw ontlasting komt. U kunt eerst een stuk karton in de pot van het toilet leggen en daarop voldoende velletjes toiletpapier.”
Handelde naar instructie en mijn eindproduct zei: “Plons.” Keek schichtig in pot: verdronken. Ben niet geslaagd voor reddend zwemmen, zwaaide en trok door.
In tekst stond ook: “De test mag door niemand anders dan uzelf gedaan worden.” Keek naar Hond. Zou dan zéker zelfde dag nog onderzoek in brievenbus kunnen laten glijden. Normale mensen gaan iedere dag maar ik ben niet normaal.
Toch maar gewacht op volgende aandrang.
Schepte water uit wc-pot met kopje dat ik leegde in emmer.
Na grote boodschap mocht ik met geribbeld staafje op vier verschillende plaatsen in drol – waar damp vanaf sloeg – prikken.
Missie: volbracht.
Uitslag: goed!

‘Doen jullie nog aan Sinterklaas?’ vroegen bekenden.
Antwoordde ‘nee’ en dacht gniffelend: je moest eens wéten!
Deed namelijk mee met Sinterklaas-in-Blogland-actie van Melody: je stuurt cadeautje aan blogger die jij – via Melody – getrokken hebt. En jij krijgt pakje door brievenbus van anonieme Sinterklaas-blogger. Zag eerst overal leeuwen en beren, (met welk cadeau maak ik iemand blij? Dichten? Oh hell!) maar heb die neergeschoten. Niet lullen maar poetsen.

Golven van spanning deinden door Blogland. Tussen regels door schreven deelnemers over kapotte zenuwen. Kreeg liefst DRIE pakjes waarvan afspraak was: “Pas openmaken op 5 december.” Iemand enig idee hoe lang wachten duurt als pakjes eind november op deurmat ploffen?

TARARABOEMDIEJEE!  Goedheiligman heeft uitgepakt en me ingepakt.

Anonieme Sint stuurde me overweldigend goed geschreven gedicht. Kreeg het er warm van terwijl ik cadeau nog moest uitpakken. Bleek warme sjaal te zijn. Wie heeft Sint ingefluisterd dat ik die zocht na aanschaf nieuwe “hondenjas?” En pre-cíes de juiste kleur! Lieve Edward (toen je over mijn boek schreef, raadde ik dat jij het was…)  ♥stikke bedankt! Denk iedere dag met warm gevoel aan je. Kijk maar:

Tweede cadeautje (ook voorzien van dichtwerk) was zwáár! Kon er iemands hersenen mee inslaan. Had handschrift afzender herkend, maar wat, oh wat, zat erin?
Rosa! Handgeschilderd door Dien ♥
Lieve Dienie, sodemieter die je bent. Jokken hè, toen ik vroeg of je Hond wilde schilderen en jij antwoordde: “Bruine honden zijn moeilijk te schilderen.”
Ik zie het door de vingers (-:

Last but not least derde cadeau.
Compleet met kaart en mieters gedicht. Een keukenschort met Pippi Langkous. Alsof afzender weet dat ik knoeier ben en altijd op deze manier spaghetti eet. (Ga schort ook als slab gebruiken.) Lieve Mel, dankjewel!

Ben zwaar onder indruk van alles en da’s fijn tijdens donkere dagen voor kerst.

‘s Avonds moest grootste weggeefactie aller tijden in Blogland nog beginnen. Jullie allen bekend: bloggers gaven gulle giften om Rietepietz & Henk te verwennen. Dat relaas hebben jullie hier en hier en hier kunnen lezen. Heb het er nóg warm van.

Alle Sinterklazen ont-zet-tend bedankt!

Poepie sjiek

Keek op de week (80)

Er kan weer gestemd worden op Top 2000! Laat je muzikale stem niet verloren gaan (-:

Ging naar concert van David Bowie. Op aarde! Heel bijzonder. Speciaal voor mij trad hij dicht bij huis op, namelijk in Ahoy. Wilde dolgraag naar beide concerten want had voorgevoel dat Bowie – de beste zanger die ooit heeft gezongen – weldra zou overlijden. Had helaas maar één kaartje kunnen bemachtigen.
Sprak vrouw die ticket had maar niet van zijn muziek hield. In plaats van haar voor gek te verklaren – wat logisch zou zijn – zei ik: ‘Nooit naar concert gaan als het je smaak niet is. Je wilt immers leuke avond. Voor hoeveel verkoopt u uw kaartje? Deal!’
Joris zei: ‘Zelfs in je droom ben jij doortrapt.’
‘Dat is niet doortrapt, dat is…dat is uitgekookt.’ Sprak laatste woord triomfantelijk uit. Totdat ik me realiseerde dat het inderdaad maar droom was. Ging zwaar gedesillusioneerd boodschappen doen. Als jullie politiebericht hoorden/lazen over vrouw die in verwarde toestand huis verliet, was ik het.

Tuin van een nabijgelegen huis staat en hangt vol kerstversiering. Alles blinkt, knippert,  flikkert. Lijkt wel hoerenkast. Voel me verlicht dat wij geen uitzicht hebben op bordeel. Al mijn energie zou ervan weglekken.

Man verbleef in poepie sjiek hotel en vertelde geanimeerd.
Hotel heeft 23 verdiepingen, maar geen 13-de. Typisch Japans.
’s Avonds werden drie kleedjes neergelegd: eentje voor bed, wastafel en douche.
Op kleedje voor bed stond paar badslippers. Gedragen exemplaren werden weggegooid.
Riep: ‘Weggegooid? Megaverspilling van eerste orde!’
Joris gaf me gelijk. Dat mag in krant.
‘Wanneer ik terugkwam op hotelkamer was velletje wc-papier omgevouwen.’
Kreeg zowat appelflauwte. Internet leerde me dat dat wordt gedaan, zodat gast weet dat kamer is schoongemaakt, en jij als eerste velletje van rol haalt.
Man deelde verlekkerd mede dat ‘ontbijtbuffet subliem en écht iets voor jou was: alles vers en veel fruit.’ Of hij me ook kent. Knikte trots naar ‘m: ‘Voor minder blijf ik liever thuis.’
Elke avond “sleep well” kaartje op kussen met pepermuntje. (Vraag me af: wáárom zou mens na tandenpoetsen nog pepermunt eten? Of ben ik te simpel van geest?)
Kortom: Man heeft genoten! Wat hem het meest is bijgebleven? Gemis warmte en genegenheid thuis.
Joris schuimbekte: ‘In de ondergrondse garage stonden dure auto’s, joh! Porsches, Rolls Royces, Lam…!’
Moest plezier weer bederven. Haalde schouder op en zei: ‘Daar voel je toch niets van?’
Echtgenoot keek ontgoocheld. ‘Jij begrijpt me niet,’ zei hij.
Klopt als zwerende winterteen.
Kreeg nieuw schrift (!) met pen in rugzakje van conferentie. Blij mee! Joris ook: krijgt parkeerplaats terug.
Volgend jaar is conferentie in Wenen. Daar is Man vorige eeuw week voor werk geweest. Bracht welgeteld één Mozartkogel voor mij mee: chocola ter grootte van knikker. Voel ‘m nog zitten.

Afgelopen weekend ging Roos met roedel vriendinnen “even” dagje naar Keulen.
‘In Dordrecht hebben ze óók een kerstmarkt,’ zei Man. ‘De grootste van Nederland en lekker dichtbij.’
Info was niet aan Roos besteed. Ze reserveerde in Keulen plaatsen bij beroemde hamburgertent. At burger met sausje, iets met champignons. ‘Was niet te kanen.’
Op terugweg deed navigatie op Roos’ telefoon het niet. ‘Van Nederland naar Duitsland, prima, maar andersom niet. Mobielen van vriendinnen waren leeg en het was stikmistig. Kon nauwelijks borden boven weg lezen.’
Het is een herinnering die een leven lang meegaat.
Kreeg volgende dag knuffel: ‘Bedankt voor het lenen van je auto, mam.’

Bevlekte ontvangenis

Keek op de week (79)

Man gaat paar dagen naar Amsterdam. Voor het werk (zegt-ie.) Komt goed uit: kan ik auto op oprit parkeren. Straat naast onze krijgt nieuwe riolering dus parkeert iedereen elders. Kom ik terug van boodschap: staat er auto op mijn plekje. Logisch, is openbare weg.
Als Joris terugkeert: Opgestaan? Plaatsje vergaan. Tenzij hij cadeautje meeneemt…

Wij hebben buitengewoon intelligente hond.
Haar favoriete plaats wanneer ik kook, is pal voor gasfornuis. Om te voorkomen dat ik struikel moet zij: ‘Uit de keuken!’
Hond kijkt altijd met kwalijke ogen achterom. Baas, hoe kun je?
Welnu, ik kan dat.
Was in jolige bui en riep: ‘Out of the kitchen,’ en daar ging Rosa.
Alhoewel hond Oost-Indisch doof is, Nederlandstalig opgevoed zoogdier is, verstaat ze toch Engels. Hear! Hear! Kan ook komen door zelfde intonatie (-:

Las in Linda Magazine dat 1 op 10 mensen hun broer/zus wil omruilen.
Nou, éch nie! Mijn broer is enige man die ik als broer wil.

Tijdens wandeling in losloopgebied – op onverhard pad vol waterplassen – liep een vrouw me tegemoet. In witte broek en beige jas. Dan ben je óf een lefwijf óf je bent niet goed bij je hoofd. Naast zo iemand schudt Rosa zich het liefst uit. Hond heeft neus voor mensen in nette dracht.
Rosa klom uit sloot, ik pakte haar bij halsband om escalatie te voorkomen en hond – zo lek als mandje – ging naast me zitten.
Vrouw stopte bij me, trok doodgravers gezicht en zei: ‘Bah, wat een vieze hond!’ Keek tikkeltje hooghartig, zoals Wieteke van Dort dat kon in rol van Deftige Dame in Stratemakeropzeeshow. Met háár kon je tenminste lachen: zij liet iedere aflevering een scheet, en zei: ‘O, pardon.’ Een gruwelijk genot.
Besloot bemoeizuchtige tante te negeren.
Mens zocht kennelijk schietschijf want ze had meer in petto: ‘Als uw hond alleen blijft zitten wanneer u hem vasthoudt, is-ie slecht opgevoed.’
Over opvoeden gesproken. Zag één onopgevoed schepsel en kon haar met m’n neus aanwijzen.
Zei slechts: ‘Mevrouw, als u niets aardigs weet te zeggen, houd dan uw mond.’
Azijn droop van haar gezicht. Vol afkeuring zei ze: ‘Niemand heeft tegenwoordig nog respect voor andere mensen. Je denkt zeker dat je heel wat bent?’
Er wordt vaak gezegd dat de mensch slecht is, en dat bleek maar weer. Liet Rosa los en zette er pas in. Binnen drie seconden was bevlekking een feit. Draaide me kortstondig om en zag dat kleding van vrouw overeenkomst vertoonde met rijst-met-krenten-hond.
Ze krijste als voetzoeker. Als in: vuurwerk, hè? Niet als in: pedicure zonder werk.

‘Wat mankeert zo’n mens?’ vroeg ik thuis.
‘Je boft dat je de stomerijkosten niet hoefde te betalen,’ aldus Man.
‘Beetje moeilijk als zij geen pinautomaat bij zich heeft.’

Roos had meer fantasie: ‘Misschien zag ze er netjes uit omdat ze een afspraak had. Een eerste date.’
‘Of all places in het Koeienbos?’
‘Waarom niet? Ze wilde een goede eerste indruk maken.’
Waren het eens: in geval van date heeft vrouw ongetwijfeld indruk gemaakt.

“Hello Mirjam!
Do you remember what you were doing on this day, 6 years ago?

We sure do…that was the day on which you joint Postcrossing!
Happy Postcrossingversary. Thank you for sticking around and making our world a better place, one postcard at a time.”

Zag kaart liggen op mat en dacht: hej, post uit Scandinavië. Bleek kaart van Ujjaval uit India te zijn. Was verrassing.

Een beha te ver

Keek op de week (78)

Ging naar bieb voor gratis boek “Winterbloei” van Jan Wolkers in kader van Nederland Leest.
Zag welgeteld één exemplaar op standaard. Vroeg aan medewerker: ‘Mag ik deze meenemen?’
‘Ja, natuurlijk! Het is de laatste, mevrouw, hij heeft hier op u staan wachten. Geniet ervan!’
Was in nopjes. De laatste! Veel leuker dan eerste.

Paula uit Sesamstraat is overleden.
Herinner me fragment dat ik samen met Roosje-in-de-knop zag.
‘Een prik halen doet pijn en ik ben bang voor de naald,’ zei Paula tegen Pino.
‘Maar Paula, als de naald komt, doe je je ogen dicht, je voelt even een prik, doet je ogen open en het is voorbij.’
‘Pino! Snap je het dan niet? Een prik doet bij mij veel meer pijn dan bij andere mensen!’
Vond dat geniale uitspraak.
Zal Paula nooit vergeten.

Hele huis omgekeerd maar ben schrijfschrift definitief kwijt. Voelt als aderlating. Het is afwachten wanneer inspiratie komt. Niet van: ik ga zitten en schrijf. Nee, pas als ik idee krijg, ga ik zitten, en dan schrijft het verhaal zichzelf. Op toetsenbord rammen, werkt niet. Het lukt alleen als ik schrijf met pen op papier. Overal in huis ligt schrijfgerei. Zelfs op wc (lach niet!) Desnoods krabbel ik op oude envelop, kassabon of servet. Lang verhaal kort: inspiratie komt op als kakken en dan ga ik als de brandweer.

‘Er lag kaartje onder je ruitenwisser, schat,’ zei Joris.
Pakte kaartje aan en kreeg van nijd zweet op bovenlip. Rende ermee naar keuken en knipte het woest in stukken. Kreeg pas rust toen snippers in afvalzak verdwenen.
‘Een of andere idioots 06-nummer bellen wanneer ik mijn auto wil verkopen. Huh!
Rot op met je kaartje! Dat gebemoei! Zijn ze helemaal gék geworden! Ik rijd haar total loss, of ruil haar in als ik een nieuw rijdend hondenhok wil.’
‘Inruilen?’ Man gilde het uit van plezier.
‘Ja, en jij mag m’n nieuwe betalen!’
Joris’ plezier verdween op slag.
Mijn nijd ook. Lekker opgeruimd gevoel.

Gebeurde tijdens winkelexpeditie met Man. Hij wachtte buiten terwijl ik afrekende in Hunkemuller, want meegaan winkel in, is Joris een beha te ver.
Kwam R. tegen en zij begon gesprek. Toen R. even ademhaalde, haastte ik me te zeggen dat Joris op me stond te wachten.
‘Wie is het?’ vroeg R. ‘Die aan de overkant?’
Ik knikte.
‘Hij heeft al zijn haar nog! Leuk type!’ riep R.
Ik probeerde met nieuwe blik naar Joris te kijken. Hij zag me loeren en knipoogde.
‘Sjézus!’ riep R, ‘hij knipoogt zelfs nog naar je. Ik ben al blij als mijn man me gedag zegt als-ie thuiskomt van z’n werk.’
‘Knipoog eens naar hem,’ adviseerde ik. De wetenschap dat Joris niet opkijkt als ik nakend voor zijn aangezicht verschijn, hield ik voor mezelf.

Onze tweezitter is gereserveerd voor Rosa. Op kleed, dat wel.
Wanneer kleed niet goed ligt, legt hond kop op bank en wacht berustend tot huisgenoot activiteit onderneemt. Deze keer was ik de sigaar.
‘Heb je zo’n moe hoofd?’
Eindelijk iemand die het ziet.
Ik drapeerde kleed over bank.
Rosa – met smekende blik – baas, wil je me nog kontje geven?
Des ochtend om 5 uur ontbijten gaat je niet in je bruine hondenvacht zitten…
En die blik van hond als ze na een uur draven, zwemmen, mollen graven en ballen op bank dut doet: Baas, hoepel op met je telefoon. Ik lig hier te chillen.

Het stille brandalarm

Keek op de week (77)

Maandagochtend. Altijd dieptepunt van week. Deze keer niet. Leek wel Moederdag: vond overal in huis lieve briefjes van Roos.
Appte: ‘Waarom?’
‘Nou, dáárom.’

Kan nergens mijn volgeschreven korte-verhalen-schrift vinden. Heb overal gezocht. Vermoed dat het bij oud-papier is terechtgekomen. Ongetwijfeld door Man. Ik moet ïemand schuld geven en ik was het niet. Hond ook niet. Drie verhalen staan op laptop. Herinner me vier andere. Vaag. Geen idee waar andere twintig over gingen: oorlog, breipatroon, zoekgeraakte hond, lange onderbroek, scheve schaats….?

‘Verwach-ie regen?’ vroeg onbekende vrouw in polder, met knik naar paraplu in mijn hand. ‘Kijk-ie nie op buienradar?’ liet ze erop volgen.
‘Kijk nooit op buienradar,’ zei ik. Is waar: ik raadpleeg lucht en wind.
Vrouw vond me overduidelijk mesjogge. ‘Ik wel!’ riep ze. ‘Altijd! Komend uur blijft het droog,’ verzekerde ze me.
Wenste vrouw nog fijne dag.
Kwartier later regende het pijpen en stelen.
Zag vrouw van de radar aan komen lopen. Kon haar door mijn doorschijnende paraplu goed bekijken. Mens zag er uit alsof ze met water-bucket-challenge had meegedaan. Merk dat ik emoties beter onder controle krijg: heb niet hartelijk naar vrouw gewuifd.

Waar komen mijn gedachten vandaan? vroeg ik mezelf af tijdens slapeloze nacht. Dacht ineens aan het woord “schrikkeljaar.” Iets met Greogoriaanse kalender – was te lui om te  DuckDuckgo.commen –en denk stiekem tóch dat het jaar zo heet omdat het een dag langer duurt. Kwam niet tot conclusie waar gedachten vandaan komen. Is er nog hoop?

Op Joris’ werk ging bij diversen pieper af: “Pand onmiddellijk ontruimen.” Hun restte schone taak collegae te motiveren werk neer te leggen en pand uit te jagen. Daarbij meestal begeleid door jankend brandalarm maar ditmaal zonder.
Joris zat in overleg en zag dat kudde collega’s zich buiten verzamelde op stoep. Bovendien zag hij iets wat hij zelden zag: zijn directe collega F. hólde naar buiten. F. die holde? Doet dat alleen als vlak voor sluitingstijd jenever op is.
Iedereen – ook Joris en kornuiten, want nieuwsgierig – spoedden zich de straat op.
Vol verwachting klopte ieders hart: telkens waren ze bij brandalarm getrakteerd op spektakel: een ijscokar, een nagebootste gasontploffing…
Op stoep stond wat ze in politieberichten “een verwarde man” noemen. Kerel was wanhoop nabij, overgoot zichzelf met vloeistof en dreigde zich in brand te steken. De acteur vervulde zijn rol met zoveel verve dat bezoeker die gebouw inliep, dacht dat het echt was en 112 belde.
Acteur had dag van zijn leven. Met overredingskracht moesten mensen toegesnelde politie en rode kruismedewerkers overtuigen dat het om een ingestudeerde presentatie ging. Rust keerde pas terug toen straat brandweerrood kleurde.
‘Dat,’ aldus Joris, ‘was hoogtepunt van de dag. Herstel: van hele week.’

Postcrossing:
“Hello from Michelle from London, Ontario, Canada.
This is a card made by a local person and sold in a used-books store in Paris, Ontario.
There is very few on each one made.”
Wow, en die viel zomaar bij mij door brievenbus.

De kers op je tuin

Keek op de week (76)

Een troep spreeuwen stationeerde zich op onze pergolala. Schetterde als viswijven en loerde naar onze reeds gistende druiven. Vlogen ineens tegelijk op en stortten zich op druivenranken. Ruziemakend sprongen ze heen en weer: opzouten dit is mijn tros!
Met gevaar van leven op dood werkten ze een te grote druif kokhalzend naar binnen; de verstikking nabij. Andere vraten alsof ze hun PR wilden verbeteren het een na  andere stuk fruit naar binnen. Na meerdere alcoholische versnaperingen, deinde aantal benevelde spreeuwen in toppen van conifeer heen en weer. Ware attractie.

Vorig jaar vrat Mevrouw Konijn druiven op. Rukte tros van struik en ging er bovenop zitten schransen. En daarna naar binnen rennen om te piesen op kattenbak. Malle Saar!

Een ragebol in de tuin! Zo’n levende zonder steel eraan. Tussen de bladeren van schoenlappersplant. Dieren zijn toch kers op je tuin! Achter in schutting zit doorgang voor veilig heenkomen naar buren. Egel trekt door de buurttuinen en gaat over de tong. Is netelige situatie.

Wordt weer gejaagd op hazen. Krijg neigingen om geweer af te pakken en leeg te schieten in achterwerk van jagers (Doe je mee, Dien?) En héél hard lelijke woorden roepen: tuig van de richel, loser, mislukte heikneuter, randdebiel, druipsnikkel, gajes, schurftige keeshond!
Ik dacht, ik schrijf het op, dan ben ik het kwijt.

Gammele lift zakte van dak parkeergarage naar beneden. Tegenover mij stond vadsige, gesoigneerde man in kostuum. Zeventig royaal gepasseerd; walmende aftershave; voeten gestoken in reptielenleer, en met de uitstraling van een dood vloerkleed.
Kerel stapte mijn privéruimte binnen en legde zijn hand halverwege mijn bovenarm.
Explosie van woede maakte zich van mij meester. Weerstond aanvechting mans gezicht tegen voorbij glijdende liftschacht te duwen. Maakte van mijn ogen kanonnen en vuurde twee kogels af. Alsof ik brandende open haard was, trok kerel zijn eigendom terug.
‘Ik wilde gewoon een vriendelijke gesprek beginnen,’ zei hij beledigd.
‘Daar heb ik anders geen letter van gehoord,’ kaatste ik terug.
Lift piepte en stopte.
‘Tegenwoordig mag je NIETS meer!’ gromde kerel.
Tussen opzij schuivende liftdeuren stapte leuke spijker met spieren naar binnen. Zo eentje die in sportschool moeiteloos gewichten omhoog slingert.
‘Dan legt u bij hém toch een hand op zijn arm en begint u een vriendelijk gesprek. Of denkt u dat dat tegenwoordig ook niet meer mag?’
Gladjakker kromp ineen toen hij gezicht van Spijker van beleefde groet zag veranderen in killerblik.
‘Problemen, mevrouw?’ vroeg hij behulpzaam.
‘Meneer praat graag met zijn handen.’
‘Oh ja? Ik ook. Wat zit hier?’ vroeg Spijker. Ging voor gladjakker staan en trok kaartje uit borstzak van colbert. ‘Een parkeerkaart.’ Z’n handen scheurden kaartje in stukken; resultaat verdween in zak spijkerbroek. ‘Ziezo,’ zei gewichtheffer, ‘nu heeft u een probleem.’
Op BG bleef man lang achter in lege lift. Hersenen konden gebeurtenis niet verwerken.

Wie heeft er zin om Surprises door Blogland te laten gaan? Een digitale vorm van Sinterklaas vieren – georganiseerd door Melody – waarbij je één surprise of kleinig-geitje voor een andere blogger maakt/koopt en per post verstuurt. Zelf ontvang je van een anonieme blogger (-: ook een cadeautje. Voor de duidelijkheid zijn er wat spelregels. Lees ze hier.
Opgeven uiterlijk t/m woensdag 8 november. Doe je mee?