Zeiksnor

Keek op de week (74)

foto: pixabay

Zag klein, zwart bolletje scharrelen door gras in polder. Keek waar Rosa was. Hond had het druk met sjouwen van te zware boomstam en liep op achterstand.
Bolletje bleek jonge egel. Bekeek zoogdier langdurig en hield Rosa weg van prikbeest. Tweehonderd meter verder fietsten twee pubers me tegemoet.
‘Mevrouw, uw hond heeft de egel toch wel met rust gelaten, hè?’
‘Jazeker, met een grote boog liep ze eromheen.’
Kreeg twee opgestoken duimen. Van pubers!

Ging naar tandarts want had kiespijn. Ik ben zo’n mens dat het liefst onder narcose plaatsneemt in tandartsstoel.
‘U denkt dat u een gaatje heeft?’ vroeg tandarts. ‘Het kan ook een zenuw zijn die open ligt,’ sprak ze me moed in.
Ik knikte in doodsangst, ging in stoel zitten en opende m’n mond. Overwoog aan assistente te vragen of zij m’n hand wilde vasthouden doch sprak mezelf streng toe: Kakel, groei op!
Tandarts keek en vroeg: ‘Doet dit zeer?’ en spoot koude lucht tegen bewuste kies.
Zeer? Zeer? Verrékte zeer!
‘De hals van uw kies ligt bloot. Dat is uw eigen schuld, u heeft te hard gepoetst. Ik ga ‘m dichtplakken voor u.’ Ze pakte accuboormachine met lange naald en stak die diverse malen in tandvlees. Voelde niets en ook niets van behandeling.
Ik leeft nog! dacht ik, terwijl ik praktijk uit rende.

‘Ik krijg tien euro van u want u staat in mijn vak geparkeerd,’ zei kerel tegen mij door m’n half open autoraam. Heel dom: dacht dat hij grapje maakte maar vent keek serieus als bloed.
Deed portier stukje open, keek naar grond en Holy Moly Me Oh My: stond 15 cm over streep. Toen ik kwam aanrijden zag ik tussen lange rij auto’s één bescheiden gat en wurmde daar m’n auto in. In een Starlet lach je iedereen uit.
‘Laat u altijd uw autoraam openstaan?’ informeerde kerel.
‘Twee,’ corrigeerde ik. ‘M’n hond ligt achterin.’
Zeiksnor keek argwanend door raam en zei: ‘Geen waakhond zo te zien.’
‘Heeft u uw hand al eens door het raam gestoken?’ informeerde ik. Bad tot hondengoden dat kerel dat niet zou doen, want Rosa zou hand onmiddellijk likken.
Alsof Hond wist dat het over haar ging, kwam ze overeind en gaapte. Kerel had beslist geen hondenervaring want hij schrok van blikkerend gebit.
Ik draaide rechterportier dicht en linker helemaal omlaag. Rosa veerde op en stak kop naar buiten.
Zeiksnor ging klem tegen eigen carrosserie staan.
Piste zowat in m’n broek.
‘En tóch krijg ik tien euro van u,’ zei kerel. Het klonk afgemat.
‘Schrijf die tien euro maar op uw buik!’ riep ik terwijl ik achteruit reed. Keek met kritische blik naar ’s mans buikomvang – schakelde, gaf gas – en voegde eraan toe: ‘Plek zat!’

De volgende drie mensen hebben plak slaaf-vrije sjokla gewonnen: Cellie Citroen, Joanne en Rob Alberts. De repen zijn onderweg. Smikkel ze!

Postcrossing:
Ene Heinz (jawohl!) – een Germaniër – wilde kaart mit bier; serveersters met goedgevulde jurken, bierpullen, bierbikjes….Afijn, kansloze missie.
Pakte AH Bonus, knipte krat Hertog Jan uit en plakte die op achterkant van apenkaart. Toch steentje bijgedragen aan geluk van Heinz.

Ontving kaart van Brenda uit Bremen. Ken vrouw niet; waren anders beslist bevriend geraakt!

Melody

Keek op de week (73)

Foto: Pixabay

Lieve webbies,
Afgelopen week gebeurde er iets vreselijks. Melody kreeg dinsdag een hartinfarct. Gelukkig liep het goed af: ze werd gedotterd, er werden stens geplaatst en twee dagen later mocht ze naar huis zij het met een voorraad medicijnen waar een gemiddelde groothandel jaloers van wordt. Haar herstel zal de nodige tijd duren. Mel is altijd de eerste die klaarstaat om anderen te helpen, zowel op internet als in real live. Doe me een lol en stuur haar een kaartje. Stuur een mailtje naar: pippi at freeweb punt nl, of vraag in het reactieveld om haar adres en je krijgt een persoonlijk bericht.

Man heeft me behoed voor miskleun.
Had nieuwe dunschiller gekocht maar waardeloos stuk schroot functioneerde niet. Viste kassabon uit oud-papier-doos en legde schiller plus bon op kastje in hal. Niet vergeten!
‘Waarom ligt dit hier?’ vroeg Joris.
‘Moet ermee terug. Doet het niet.’
‘Heb je gezien dat er nog stukje plastic op zit? Hier, kijk dan.’ Man wreef ding onder m’n neus en warempel…
Duwde met schaar stukje plastic weg en probeerde schiller uit met wijsvinger. Bloed! Dus goed.

Heb eerste goede daad van dit jaar verricht! Met huisvalzak vol plastic doppen (van shampooflessen, tubes tandpasta,deksels van potjes…) toog ik naar dierenarts. Assistente riep bverheugd: ‘Soho, wat veel!’ Opbrengst is voor Blindengeleidehondenfonds. (Spaar je mee?)
Wilde er geef-e-weg van maken voor op m’n blog maar was te lui om doppen te tellen. Wat was ik wederom dom. Had ze kunnen wegen.

Kreeg aanval van menslievendheid om goede daad te doen. Belde Ra.bob.ank.
‘Wat is jullie emailadres waar ik phishingmails naartoe kan sturen?’
Vrouw aan andere kant zei: ‘Valse streepje email apenstaartje…’
Apenstaartje? Wie TF gebruikt dat woord nog?
Noteerde de rest, bedankte en wilde ophangen.
‘Ik wil uw gegevens noteren, mevrouw,’ zei medewerkster.
Zei: ‘Nou, daar heb ik weinig trek in.’
Vrouw sprak geruststellend: ‘We doen niets met die gegevens, hoor.’
‘Een extra reden ze niet te geven.’
Zucht van medewerkster kwam van ver. ‘Eén vraag nog: hoe komt u aan die mails?’
Hing huilend van treurnis op.

Stond op markt bij notenkraam. Mevrouw naast me bestelde drie melkchocolade pindarotsjes.
‘Drie…eh…stuks?’ vroeg verkoper.
Vrouw knikte.
‘Geeft u vanavond een feestje?’ flapte ik er uit.
Dame was gezegend met gevoel voor humor ‘Nee,’ zei ze, ‘onderweg naar huis eet ik ze stiekem op.’

‘Wat een scheurijzer ben jij in je blauwe hondenhok.’
Vatte dat op als compliment.
Zelfde persoon ging verder: ‘Over paar jaar verkoopt een garage ‘m en zegt dat-ie van een oud dametje is geweest.’
‘Zitten ze ernaast want ik ben geen dame. Nooit geweest.’
‘Ik dacht dat je over dat “oud” zou vallen.’
‘Leeftijd is zo betrekkelijk,’ antwoordde ik, ‘Zo oud als jij eruitziet, word ik nooit.’
Waarna we allebei krom stonden van de lach.

Zoetmakertje

(Keek op de week 72)

Een nieuwe herfst, een nieuw blog! En een nieuwe layout. Dat laatste met dank (en diepe buiging) aan Melody!
Na een radiostilte van ruim anderhalf jaar, lijkt een keek-op-de-week me nogal van de eigenaardige. Dus: een up-date.
Wie vergeten is, wie ik (alias Kakel) ben, klik hier.

Roos begon vorig jaar aan haar een-na-laatste master “Zorgrecht” aan het Erasmus.
In augustus solliciteerde ze naar de functie van mentor: eerstejaars studenten begeleiden in de opleiding waarin zij haar bachelor heeft gehaald. Toen ze hoorde dat ze was aangenomen, joelde ze: ‘En ik krijg er óók nog voor betaald!’

Ein-de-lijk! Zag na anderhalf jaar Vriendin weer. Het is waar wat mensen zeggen: je pakt het gesprek op waar het was gestopt. Vind het jammer dat ik Vriendin heb gezien: mis haar nu nog meer.

Saartje is niet meer.
Mevrouw Konijn zakte door spierzwakte bij het overeind komen telkens door haar achterpoten. Wel vier, vijf, zes keer achter elkaar. Eenmaal overeind, ging het weer en hobbelde ze naar de keuken waar ze bedelde om lekkers. Ze dronk uit Rosa’s waterbak want waarom een eind lopen naar je eigen hok als je ook lui kan zijn? Als ze zich waste, kukelde ze om waardoor haar altijd schone bontjas mottig en dof werd. Zelfs stampen kon ze niet meer…
Met onvaste stem maakte ik een afspraak bij de dierenarts.
Toen Kind Saar in het reismandje stopte kreeg mevrouw Konijn een opleving. Had ik te vroeg gebeld? Zouden we haar misschien nog wat langer…? Nee, Saar had geen konijnwaardig leven meer.
Wat ze tot op het laatst kon was haar kop in mijn hand leggen om te kroelen. Zo is ze ook ingeslapen.
Roos en ik snikten en snotterden. Vergeten zullen we Saar nooit want ze heeft in elk houten meubelstuk minstens één tandtekening gezet.
Het is leeg in huis. Heel leeg.
Van Man mag ik geen nieuw huiskonijn meer.
Kan iemand mij helpen met aanmaken van een Tinderprofiel?

2016: Roos lag in een hangmat bij vriendin Suzanne en wilde er ook een.
2017: Roos wil een hangmat.
2018: Roos wil een hangmat.
2019: Had ik al gezegd dat Roos een hangmat wil?
‘Dan bestél je dat ding toch! Het zijn jouw centen,’ riep ik.
‘Maar papa heeft allerlei bezwaren,’ jammerde Roos.
‘Nou en? Sinds wanneer heeft hij het vetorecht?’
Roos klaarde op en bestelde de hangmat. Man oh man, Kind barstte bijna uit elkaar van geluk. Ik ook want we hebben duo gelegen in de zon. En zijn eruit gevallen bij het instappen. Gelachen dat we hebben!
Ik lag knus met Tommy Wieringa in de hangmat. En met De Heilige Rita. Plexat!

Kwam in polder onbekende man met hond tegen. Hond was een Flatcoated Retriever en dook achter Rosa aan de sloot in: de bal achterna! Float was sneller. Op de kant beschuldigde ik hem van diefstal en hield ‘m staande. Het beest gromde niet eens. Zei tegen eigenaar: ‘Wat een lieverd.’
‘Dat is het ras,’ zei man, ‘net als labradors. Die zijn ook zachtzinnig van aard.’
Keek kerel aan. Hij droeg een bril en een milde blik. Grijze dotten tussen bruin gekruld haar. Leuk type ook nog. Aárdige kerel, dacht ik. Misschien houdt hij wel van loslopende huiskonijnen…

Een zoetmakertje: ik geef drie repen chocolade weg (als ik nog zoveel lezers heb, haha) van Tony Chocolonely. Schrijf je naam in het reactieveld t/m zaterdag 26 oktober. Roos verricht zondag erna de trekking.

Shit!

Keek op de week (71)

Waren onderweg naar m’n moeder om prettige Moederdag te wensen. Rechts in de berm van de provinciale weg liep hardloper met tasje in hand.
‘Welke idioot doet dat nou?’ mopperde Joris. ‘Links ligt een vrijliggend fietspad.’
‘Hij is wel milieubewust,’ nam ik het voor vreemde kerel op, ‘want hij draagt linnen tasje.’
‘Jij altijd met je milieu,’ snoof Man.
Ikke wel!

Boodschappen gedaan. Kwam terug bij auto waarvan ik raampje expres 1 cm open had laten staan. Flatsen op auto, niet normaal! Een ware attack. M’n onderkaak viel op grond toen ik zag dat binnenkant van auto ook onder zat.
Is vast reiger met obstipatie van hele week geweest, die in één keer zijn darmkanaal leeg scheet. Stuur en richtingaanwijzer zaten onder, en méuren!

St. Tropez aan de Lek.
Joris en ik liepen op natuurgebied de Zaag. Wij tuurden over rivier de Lek. Er voeren veel dezelfde luxueuze plezierjachten voorbij.
‘Lijkt wel St. Tropez,’ grapte ik.
‘Mooie boten!’ riep Man bewonderend.
‘Die kosten wel een paar ton.’
‘Eerder een miljoen,’ Joris met stelligheid alsof-ie hedenochtend op internet naar “te koop plezierjachten” had zitten klikken.
‘Die zilvergrijze is mooi!’ riep-ie vol vuur.
Moest pret natuurlijk weer bederven. Zei: ‘Vind het net strijkijzers.’

Als thuis naam Charlotte valt, schieten twee bruine oren omhoog, gevolgd door staartgeroffel; ongeacht comateuze toestand waarin Rosa zich bevindt.
Charlotte is Rosa’s vriendin uit dierenwinkel. C. geeft altijd hondensnoepje maar vooral oprechte aandacht. Ondanks vreselijke verhalen die ik over hond aan C. vertel, blijft ze die-hard-fan.
Voornamelijk omdat Rosa’s opvoeding goed gelukt is, want hond “blijft zit” ondanks  lekkernijen binnen neusbereik.
Lopen we dierenwinkel binnen en heeft C. vrije dag, krijgt Rosa ook snoepje maar de lol – de échte lol – is weg.
Honden kijken de mensch aan, hè?

Grote trammelant in blogland! Op 25 mei 2018 treedt nieuwe Europese privacywet Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) in werking. Deze wet regelt dingen rondom persoonsgegevens. Zelfs voor saaie hobbyblogger zoals ik, schept wet verplichtingen.
Mijn eerste reactie was: AVG wég ermee. Gooi m’n tegen de krib en doe net of ik gek ben. Kan ik! Maar als ik interactie met lezers wil houden – en dat wil ik – komt toch AVG weer om hoek kijken.
Het staat inmiddels op m’n blog. Nog niet gelezen? Tip: níet doen!
Mel, ♥stikke bedankt voor je hulp *smak*

Lieve lezer,
Zou je alsjeblieft iets voor me willen doen? Roos is voor afstudeeronderzoek van haar master op zoek naar respondenten voor een vragenlijst. Je zou haar erg blij maken als je ‘m zou willen invullen. Het onderwerp is: het maken van keuzes in de zorg. Invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 10 tot 15 minuten en is volledig anoniem. Alvast bedankt!

Explosie

Keek op de week (65)

Krimpenerwaard knalt uit haar voegen. Grutto’s, kieviten, tureluurs, futen/eenden/ganzen met grut, buizerds, visdiefjes, koeien, kikkers en sinds twee weken gierzwaluwen. Mis nog veldleeuwerik.
Bloemen schieten als paddenstoelen uit grond: koolzaad, orchideeën, smeerwortel, ooievaarsbek, hondsdraf, fluitenkruid….En overal die lege horizon. Ik houd ervan.

Nog geen nieuws op pleisterfront. Alleen dat ik Man heb benoemd tot Hoofd geitenbreier Pleisterplakker.

Schele hoofdpijn. Daar wil je zo snel mogelijk van af. Man krijgt hoofdpijn door nekklachten. Vertikt het naar huisarts of fysio te gaan. Heeft wel 267 verschillende kussens uitgeprobeerd.
Joris zat op vaste thuiswerkdag met zijn trouwe hondenogen in bleek smoelwerk in elkaar gedoken achter laptop te werken. Met zo’n houding houd je klachten in stand.
Kreeg eruptie van idee.
‘Zet iets onder je laptop. Als-ie hoger staat, staat je nek recht en heb je minder last.’
Idee stond hem aan. ‘Een schoenendoos?’ opperde Man.
‘Wijnkistje,’ stelde ik voor en liep naar zolder.
Rest van dag werkte Joris met twee flessen rode wijn onder handbereik. Gelukkiger krijg je hem niet.

Liep rondje met Rosa en zag in tuin kleine gevallen vrouw liggen. In impuls bukte ik en takelde kaboutervrouwtje overeind.
Hoorde getik op raam. Vrouw erachter schudde bestraffend met wijsvinger.
‘Ik zet alleen uw kabouter rechtop,’ riep ik.
Bewoonster was niet in staat van privilege te genieten en bleef zwaaien met vinger. Snapte vrouw niet: 24/7 met kaboutersnoet in zwarte aarde liggen is toch geen leven? Snapte mezelf ook niet. Bukte weer en duwde kaboutervrouw omver. Keek tel naar haar echtgenoot en gooide hem óók omver. Voelde goed.
Negeerde getik op vensterraam en liep weg.
Baas?
‘Ja, Rosa.’
Ik weet wat grote baas gaat zeggen als hij dit hoort.
‘Maar grote baas hoort het van niemand want wie geeft jouw tweemaal daags eten?’
Kon het me verbeelden maar Hond leek te knikken.

‘Mevrou-houw! Weet u hoe laat het is?’ Jongetje van jaar of zeven holde me tegemoet. Zijn viskoffer bonkte tegen z’n been. Met een schuin oog keek hij naar Rosa. Achter hem wachtten twee vriendjes – gewapend met vishengels – op antwoord.
‘Tien voor vijf,’ zei ik, en stopte mobiel terug in kontzak.
‘Tien voor vijf!’ klonk het uit drie kelen. Vrienden keken elkaar gealarmeerd aan.
‘Komen we te laat thuis. Mag ik vanavond niet buitenspelen,’ zuchtte blondste.
Kleinste zei op toon alsof doodstraf nabij was: ‘Kunnen we geen voetbal-diefie doen.’
Ik begreep: dit was volwassen leed in kleine dop. ‘Waar wonen jullie?’ vroeg ik.

Viskoffer noemde een straat.
‘Willen jullie meerijden? Mijn auto staat daar.’
Opgetogen over zoiets kleins begonnen jongens te springen. Hun avond was gered!
Bij mij sloeg ineens twijfel toe. ‘Wat vinden jullie moeders ervan als je met vreemde vrouw meerijdt?’
‘Nou ja!’ riep kleinste fel. ‘Ik ken die hond, hoor! Dat is Rosa! Die woont bij mij om de hoek!’
Viel zowat steil achterover van verbazing. Beslissing was snel gemaakt: ‘Voorwaarts mars, mannen! Zal ik helpen sjouwen met viskoffer?’
Dat liever niet.
Verstandig. Voor je het weet ligt voorraad dobbers en simmetjes op grond.

Driewerf hoera!

Keek op de week (64)

Had echt nul komma nul energie. Nu zeker nul komma twee dus hele vooruitgang.
Zit allesbehalve in comfortzone maar niets doen is des duivel dus gooi er weer een blog tegenaan. Vangen!

Zon scheen. Was minstens halfjaar geleden, dus werd beetje jolig. Bij kassa van drogist, legde ik alle aan te schaffen waren op toonbank: cbd-olie, vaseline, en twee oogpotloden.
Drogist is uitermate keurig persoon. Praat correct en beschaafd Nederlands, steevast in (zwart) pak, is degelijk, vroom, intens serieus, rust en vriendelijkheid zelve, en schuchter. Krijg je een beeld?
‘Mevrouw, we hebben vandaag 50% korting op alle make-up,’ zei drogist.
‘Nou,’ sprak ik verheugd, ‘pak ik mooi even mee.’
‘Ja mevrouw, inderdaad.’
‘Jammer dat u geen make-up gebruikt.’
‘Hoe bedoelt…oh…eh… (kucht)…daar ben ik maar mee gestopt,’ lachte man ongemakkelijk.
‘U kreeg zeker te veel last van Axe-effect,’ complimenteerde ik drogist.
Hij schrok; zijn witte wangen kleurden lichtroze.
Was allesbehalve mijn bedoeling man voor schut te zetten. Floepte er gewoon uit. Zal proberen het niet meer te doen. Beloof niets.

Heb me geërgerd. Wat is gaande in NL? Een ware minderheid-terreur. Geen cowboy-en-indiaantje spelen; Kolonisten van Catan; paasvuren… En geen dikke mensen meer bij erewacht van jaarlijkse dodenherdenking op Waalsdorpervlakte.
De Vereniging Erepeloton Waalsdorp heeft daartoe besloten “omdat het afleidt, terwijl ze respect moeten uitstralen.”
Sinds wanneer nemen wij mensen de maat?
Beschamend. En uitgerekend bij 4-mei herdenking.

Koningsdag: woord begint na vijf jaar te wennen.

‘Dat is zeker nog jonge hond?’ vragen hondenmensen wanneer ze Rosa zien. Komt door haar slanke taille. Meeste Labradors zijn dikke worsten op korte poten. Onze ADHD-hond met altijd goed humeur blikt dagelijks vol vertrouwen de wereld in.
We hadden reden voor feestje en versierden Hond. Is diepdroevig portret geworden. Lijkt wel of huisdier zwaar onder de dope zit. Vanwege brokje dat Roos voor het maken van de foto boven telefoon hield, liep kwijl uit Rosa’s bakkes. Hebben haar rijkelijk beloond. Hiep, hiep, DRIEwerf hoera! Hond is volwassen maar zal het nooit worden.

29 april! Nationale Ontlurkdag, bedacht door Kliefje (die helaas met bloggen is gestopt.)
Het is een oproep aan lezers zichzelf te ontlurken.
Net als veel andere bloggers heb ik gapend gat tussen aantal lezers en reacties. Ik klaag niet want heb heel lieve, meelevende reageerders. Ben alleen stiknieuwsgierig naar mijn onbekende lurkers.
Lees je mij vanwege mijn stommiteiten?
Keek op de week?
Is je man/vrouw?
Hoe lang lees je hier?
Tegen tijd dat ik dit post is Ontlurkdag voorbij. Jammer, maar wie eenmalig onder steen vandaan wil komen…be my guest!

Schreef al dat ik lieve lezers heb. Kreeg WhatsApps, mailtjes en kaarten. En behalve échte bloemen ook een lading via Postcrossing. Van Lars uit Duitsland. Duitsers sturen als enigen kaarten uit landen waar ze op vakantie zijn geweest. Een beetje vreemd…