Ezels en stenen

Keek op de week (87)

Man kwam volkomen verzenuwd thuis. Kwakte krat met boodschappen voor hele week op plavuizen, en luchtte hart. ‘Niet normaal! Januari en liggen paaseitjes al in winkel. Dacht dat het overgebleven kerstrommel was, maar nee, cho-co-la-de-ei-tjes voor Pa-sen!’
Had aandachtig geluisterd en geknikt. Zei: ‘Ontspan. En. Laaaaat. Los.’ Zegt Joris altijd tegen mij. Vind ik de hel. Vooral “ontspan” werkt als rode lap op stier.
Echtgenoot hoorde eigen woorden in verbijstering aan.
Ik glimlachte. Denk dat Joris roodkleurig textiel voortaan binnensmonds houdt.

Keek op wekker: 01.35 uur. Feliciteerde me met mezelf. Weer jaar ouder.
Kreeg inval: mocht cadeau van Melody openmaken! Sloop in donker op handen en voeten van trap. Naar keuken voor mes. Rosa dolblij alsof ze me vorig jaar voor laatst had gezien.
Afgelopen dagen had ik Mel al geappt en gevist naar inhoud.
ik: Nog VIJF dagen. Is het een geluidsbox?
M: Nee, ze zijn heeeelll stil.
ik: Meervoud!
M: En nooit, maar dan ook écht nooit…achter gaan staan.
ik: OMG wat ben jij erg.
Dag later wrijft ze erin: W88 duurt lang, hè?
ik: Nog DRIE dagen. Zijn het twee paarden?
M: Alléén bij de Germanen. Moeilijk, hè wachten?
Wordt vervolgd.
Ja, ik moest zes dagen wachten. Nu jullie.

In verband met rioolwerkzaamheden ligt kruising (groot woord) vlak bij ons huis open. Is uitvalsweg naar polder/elders. Moet he-le-maal omrijden door dorp. Die keren dat ik in auto zit en halverwege bedenk dat ik moet omkeren…Niet een, of twee, of drie keer, hè?
Rosa vindt omweg voor grote middag-uitlaatronde ook niks. Kop op m’n linkerschouder jankt ze zacht van ongeduld. Baas, waarom duurt het zolang? Rijd eens door, ik moet kakken!

Heb me iets voorgenomen! Ga vaker pure bonbons eten. Kreeg van Joris voor verjaardag doos vol en bedacht: two pieces a day keeps doctor and dentist away.
Niet pralines van Leonidas, maar van Berkhout. Is me raadsel waarom kaasboer bonbons verkoopt, maar krengen zijn van uitstekende kwaliteit en zo groot dat ze amper in één keer in waffel passen.
Heb kleine mond. Orthodontist constateerde dat tien jaar geleden. Als feit!
Man en alle bekenden weten uiteraard beter…
Kan zuinigjes twee happen nemen, maar ik wil propvol gebit. Chocolade lang-zaam laten smelten en dan ontploft inhoud tegen inwendig plafond. Ben voor vijf minuten volkomen analfabeet en onaanspreekbaar. Nu ik daaraan denk: Man is ongetwijfeld te porren voor goede voornemen.

De 102.000
Tot 27 januari worden in voormalig kamp Westerbork 102.000 namen voorgelezen van vanuit Nederland gedeporteerde en vermoorde Joden, Sinti en Roma. Het lezen gebeurt bij de plek waar treinen naar vernietigingskampen vertrokken, en is live te volgen via NOS.
Dit gebeurt eens per vijf jaar; dit jaar is bijzonder omdat Holocaust 75 jaar geleden wordt herdacht.
Heb enkele malen geluisterd naar voorlezen van voornamen, achternamen en leeftijd van mensen. Grootouders, ouders, broers, zussen, kinderen, kleinkinderen…Hele families… Hoe dan? Hoe kónden mensen elkaar dit aandoen?

Post!
Op envelop: “Aan mevr. Kakel-Bont.”
Tssssk. Alsof ik het wel eens bont maak. Vond het getuigen van lef. Stempelautomaat van PostNL sloeg ervan op hol (zie zelf.)
Inhoud: twee blijmoedige kaarten, afkomstig van ons aller blogqueen.
Op achterkant van meest rechtse kaart staat geprint: “Kuise meisjes.”
Vergoelijkend schrijft Riet: “Je bent niet scheutig met foto’s – trek je van de titel niets aan! – maar ik stel me dan maar voor dat je er ongeveer zo uitziet.”
Nou Riet, die zonnebloemen komen aardig in de richting ♥

Drooglegging

Keek op de week (85)

Heb kluts terug. Eerste week van 2020 is alweer voorbij.
Wat een begin: wereld staat (nog steeds) in brand en niet alleen in Australië…

Mijn goede voornemen is ieder jaar zelfde: doe ik niet aan. Slecht voornemen lijkt me veel leuker maar kan niets verzinnen. Iemand een idee?

Januari heet voortaan Dry January omdat velen (trachten te) stoppen met plempen van wijn/alcohol. Goeie actie. Doe ik van harte aan mee. Overige elf maanden van jaar ook. Vanwege medicijnen, hè? Anders wist ik het wel: een Campari met alléén ijs, graag. Ben speciaal naar cursus geweest om drankje in vloeibaar Italiaans op Sardinië te kunnen bestellen.

Als we toch goed bezig zijn, zullen we vuurwerk ook meteen droogleggen?
Wist op Nieuwjaarsdag niet wat ik hoorde. Niets. He-le-maal niets. Alle oorlogsgeweld verdwenen. Vuurwerk een traditie? In de hens ermee. We zijn tenslotte ook gestopt met heksen verbranden.
Hear hear: Rotterdam kondigt als eerste grote stad algeheel vuurwerkverbod aan.

‘Mag ik uw legitimatie zien?’ vroeg jongeman achter kassa.
Legitimatie? Voelt die gast zich wel lekker of ben ik impel-stimpel-stapel-gek? Scande boodschappen: groente, pasta…ahhh…de rode wijn. Dacht eerst: charmeur. Doet-ie met iedere vrouwelijke klant. Edoch, corrigeerde mezelf. Dóet iemand eens aardig, is het weer niet goed. Ik lachte. Uitbundig.
Vroeg: ‘Zit je nog op school of werk je al?’

Man gooide vraag in groep: ‘Hoeveel denken jullie dat dit bakje – plusminus 150 gram – makreelsnippers bij visboer op de markt kost?’
Roos en ik hingen allesbehalve aan Joris’ lippen. Ik werd opgeslokt door nieuwste boek van Jo Nesbø en Kind keek languit op bank naar film op smartphone.
Op verveelde toon bood Roos 4,50 euro.
Joris keek zuinig.
Ik stak vijf vingers op.
Zelfde zuinige blik
Bij gebruik aan verdere belangstelling zei Man: ‘Zal ik het dan maar zeggen?’
Roos en ik hielden onze adem in.
‘6,50 euro! Is toch schandalig? Koop ik voortaan niet meer.’
Zei: ‘In de vorige eeuw gaf je het uit aan shag/sigaretten. Kun je er beter vis voor kopen.’
Vond Man wel goed punt.

Huistelefoon ging. Onbekend nummer dus liet ‘m rinkelen. Telefoon ging weer. Realiseerde me dat het een nieuw apparaat was waar wij nog bekende nummers in moesten voeren, dus nam op.
‘Goedemiddag met Bart Vermeulen van firma Habidaan.’
Zocht spelonken van interne geheugen af, zonder resultaat. En Bart Vermeulen vond ik vreemde naam voor iemand met Turks accent.
‘Ken ik niet,’ zei ik, en wilde ophangen.
‘Wij hebben een openstaande factuur die u nog moet betalen.’
‘Ik denk dat u het verkeerde nummer heeft gebeld. Wij hebben niets besteld.’
‘U moet factuur betalen!’ riep Bart-met-Turks-accent boos.
Raar, kreeg ineens zin in gesprek.
‘Stuur maar naar afleveradres.’
‘Mag ik uw adres?’ vroeg tegenpartij. ‘Het is slecht leesbaar.’
Precies wat ik dacht: een hengelaar naar informatie. Lachte man uit. ‘Hahaha, nee, meneer.’
‘Dan moeten wij uw factuur doorsturen naar advocaat.’
‘Dat kan pas wanneer wij een factuur én twee aanmaningen hebben gehad. Veel succes zonder adres.’
‘Mag ik uw e-mailadres?’ bedelde man.
Lachte nog harder. ‘U krijgt niets van me,’ zei ik. ‘Ja, toch. U kunt de zenuwen krijgen.’
Man bedankte me niet eens.

Ontving handverwarmende kaart met wollen wanten van Marjatta uit Finland.
My husband Anne is Dutch so I am familiar with Nederland. We regularly visit Anne’s sister in Vinkeveen. Met vriendelijke groet, also for your pet.
Nice toch?

Sloerietoetje

Keek op de week (84)

Laatste week van jaar is tevens de vreemdste. Ben almaar kluts kwijt welke dag het is.
Hoe dan ook: nog één dag en dan is 2019 geschiedenis.

Was eerste kerstdag gezellig, joh, bij ons thuis. Roos maakte voor familiediner toetje tiramisu. Bakte zelf lange vingers maar deeg was te dun en liep uit. Nijdig flikkerde ze alles in afvalbak. Omdat sfeer met bijl te klieven was, vertrok ik naar boven en haar vader met Rosa naar buiten.
Tweede lichting vingers was luchtig en krokant.
Eindresultaat leverde Kind veel likes op aan tafel.
Om glas tiramisu dat overbleef werd ware veldslag geleverd.
‘Een getal onder de tien.’
‘Acht.’
‘Dat is het goede antwoord.’
‘Ja, nee, ik wilde óók acht zeggen!’
Werd sloerietoetje: liefhebbers lepelden gezamenlijk glas leeg.

Vóór familiediner begon, was er familiequiz. Georganiseerd door Roos en Kim. Met powerpont via Beamer. Algemene kennis ronde, tweemaal muziekronde (raad de intro…) een filmronde…
Groepje waar ik in zat, lag zes rondes aan kop maar werd in laatste ronde getackeld door groepje van Man. Volgend jaar revanche!

Met ingang van 2020 stopt plaatselijke ijsclub met maandelijks ophalen van oud-papier. Levert te weinig op en er zit veel waardeloos karton tussen.
Nee, dan 1974! Wanneer ik 200 kilo oud-papier ophaalde, leverde dat in manege één uur gratis rijles (ter waarde van acht gulden) op. En mijn vader maar heen en weer rijden in onze groene kever…

Ging samen met Roos naar favoriete tent om iets te drinken.
Er zat geen koekje bij verse muntthee. Ik zuchtte.
‘Niet om vragen,’ zei Kind, en wierp me een je-zet-me-niet-voor-lul-blik toe.
‘Heeft u een koekje voor me? riep ik de serveerster na.
‘Hoor eens,’ zei ik tegen Roos, ‘ik heb suiker geschrapt, eet nérgens koekjes, maar dit ene speciale koekje wil ik.
Kind hield bierkaart voor gezicht. En haar neem je dan mee voor de gezelligheid…

Soms ben ik bang dat ik gek zal worden of dat ik krampachtige zenuwtics ga ontwikkelden zoals nagelbijten, knarsetanden of tegels tellen.
Of dat ik net zo impulsief reageer als ik denk. Dat ik zó graag een rotonde linksom wil nemen, dat ik het doe.
En toen las ik in tijdschrift in ziekenhuis: “Iedereen heeft wel iets. De enige normale mensen zijn de mensen die je niet goed kent.”
Iedereen wijkt dus beetje af. Niet gek zijn, dát is pas bijzonder!
Niemand is normaal. Heerlijk toch? Is dat geen fantastisch nieuws op valreep van oude jaar?

Lieve lezers
Bedankt voor jullie trouwe bezoekjes, aanmoedigingen, en warme reacties op mijn blog. Jullie appjes, kaarten, e-mails en cadeautjes. Ga daar vooral mee door.  Dat we lief zijn voor elkaar in het nieuwe jaar, en dat het beste van 2019, het slechtste mag zijn in 2020!

Weinig welbehagen…

Keek op de week (83)

Kwam maandagochtend beneden en zag dat Roos kerstboom had versierd. Van boven tot onder. En ze had waslijn met kleding van kerstman opgehangen. Nu nog cadeautjes onder boom!

Gaf voorrang aan twee tegenliggers bij passeerstrook. Derde tegenligger – busje van rioleringsbedrijf op twintig meter afstand – remde af en zette op laatste moment turbo aan.
Moest klem op m’n rem.
Impulsief trakteerde ik bestuurder op twee gestrekte middelvingers. Hoor eens: kerst heeft ook twee dagen.
Kerel kon ze goed zien – hij zat hoog – en draaide meteen raam naar beneden.
Ik zette cd harder alvorens ik venster omlaag bewoog. Zag mond van man bewegen. Deed me denken aan vis op droge. Draaide met wijsvinger rondjes bij m’n oor, haalde m’n schouders op en maakte handgebaar: ik versta je niet.
Man zijn gestreste hoofd kleurde rood vanuit zijn dikke nek; zijn wenkbrauwen vormden één streep. Nijdig sloeg hij armen over elkaar en dacht: laat ik dat vrouwtje toch langer wachten.
Vond het prima: had geen haast en er stond fijne muziek op. Checkte lippenstift in achteruitkijkspiegel. Omdat ik nooit lippenstift draag, zit-ie altijd goed. Gaapte wat.
Bus claxoneerde.
Ik keek verveeld naar rechts waar in weinig bijzonders zag want dwarse vent stond links.
Bij uitblijven van mijn reactie, gaf bestuurder dot gas. Hij gaf het op. Wist ik toch.

Opgebrand na uur winkelen, voelde ik me door voorgaande vreselijk verdorven vrouw.
Zag soldaat van Leger des Heils op markt staan. Hij was al aan het opruimen.
Zei: ‘Ik hoef niet per se een Strijdkreet, meneer,’ en duwde groen briefje door gleuf geldbus.
Oude man – met van kou waterige ogen – bedankte me en nam tijd om leesblad in m’n boodschappentas te stoppen.
Wenste hem fijne dagen.
Hij dacht vast dat ik vriendelijke vrouw ben.
Kun je zo’n man niet kwalijk nemen.

Deed twee dagen later boodschappen in buurtsuper. Moest wel want thuis eten ze alles op.
‘Wat ik niet begrijp,’ zei vrouw in zwarte kledij tegen haar in grijs gehulde vriendin, ‘is dat Freer en ik ieder jaar ruzie krijgen door die klote kerstboomlampjes. Die dingen raken eeuwig in de knoop en als de kluwen is ontward, branden ze niet! Waarom bestaan er geen draadloze kerstlampjes?’
Tegelijkertijd dat vrouw vraag stelde, wrong ze zich voor mij langs, deed diepvriesdeur open en klauwde er zak dikke Vlaamse frieten uit.
Terwijl opgedirkte tuthola zag dat ik stond te wachten, gooide ze deur dicht.
Grijze vriendin zuchtte, zei dat ze het ook niet wist en stelde voor elk jaar nieuwe lampjes aan te schaffen.
Ik pakte zak knapperige kreukelfriet uit kast, wilder verder lopen, maar dames stonden dermate breeduit in pad, dat ik er niet langs kon.
Kreeg zin om in deze vredelievende periode het vel van hun hielen te rijden maar dat is lastig als je inkopen doet met sleurmandje. Gaf ze de stare. Had Rico zelfde blik aan Badr laten zien, had laatste niet deelgenomen aan kickbokswedstrijd. Vrouwen gingen opzij.
Voordat ik erlangs glipte zei ik: ‘Het is zó simpel. Dé kerstlicht-ontwarring-tip: wikkel ze om een stevig stuk karton, en voordat je ze er volgend jaar afwikkelt, eerst even stekker in stopcontact steken.’
Monden van vrouwen vielen op grond. Als ze ze niet hebben opgeraapt, liggen ze er nu nog.

Deelder is dood.
24 november jl. vierde hij nog z’n 75ste verjaardag in de Doelen.
Rotterdamser dan Deelder, kan niemand worden. Zijn dichterlijke hart sloeg voor Sparta. Logisch, als je vader je eerst inschrijft als lid van deze voetbalclub, en pas daarna naar burgerlijke stand gaat om je geboorte aan te geven.
Als grootverbruiker van speed en gin, vond Deelder het zelf een wonder dat-ie 75 was geworden.
Zijn gedichten sieren gevels, metrostations, vuilniswagens en menig straathoek. Langste gedicht van Nederland staat in de Maastunnel: het gedicht voor zijn dochter Ari.
Rust zacht, Jules.

Floeplicht

Keek op de week (82)

Maan was vol en rond. Wil altijd even naar haar kijken.
Ging naar bed en Man – die er al in lag – vroeg: ‘Heb jij de kleine lamp in de douche laten branden?’
Zei: ‘Nee, is de Maan die fel naar binnen schijnt.’ Je kon er een boek bij lezen. Kroop blij in bed: volle Maan was even dé remedie tegen donkere dagen voor kerst.

Had enerverende dag. Roos Iemand had deksel niet goed op kwarkpot gedaan. Pakte ‘m uit koelkast, hield pot scheef en daar had je gedonder: klodders kwark kleefden op diepvriesdeur, behang, m’n kleren, de vloer…
Ruimde alles behalve keukenvloer op en riep Rosa die boven lag te dutten.
Baas waarom roep jij mij?
Wees naar vloer, Hond deed wat ik van haar verwachtte, en ik haalde daarna dweil over keukenvloer.
Liet ik een ei vallen. En een blote banaan. (Banaan op vloer staat stukken beter dan banaan met duct tape op muur.)
‘Is dit een teken van het universum?’ vroeg ik hardop.
Geen antwoord. Kan ook komen dat ik het niet hoorde omdat ik spiritueel gehandicapt ben.
‘Heb je vandaag nog iets meegemaakt?’ vroeg Man toen-ie thuiskwam.
Zei volmondig nee. Ben toch niet gek? Hoor het anders volgend jaar vrijdag nog.

Heb Joris uitleg gegeven over zegeltjes plakken.
‘Plak die eens kriskras in plaats van in keurig nette rijen.’ Wees met vinger twee lege plekken aan en Joris plakte.
‘Nou?’ zei ik trots.
‘Heel onoverzichtelijk,’ zei Man licht nerveus.
‘Juist fijn, die chaos en je ziet dat er nog maar drie zegeltjes nodig zijn, toch?’
Joris zweeg. Zei niet: ‘Jij bent al chaotisch genoeg.’
Waardeer dat enorm in Man.

Ben blij dat ik geen rekening meer heb bij grootbank. Zij investeren in bio-industrie, plofkippen, witwaspraktijken en steenkoolindustrie. Helemaal klaar mee. Heb nu groene bank met betaalpas die uitsluitend is gefabriceerd van plantaardige ingrediënten. Geen canapé om op te zitten, maar toch goed gevoel aan zitvlak.

Waar je aan denkt als je wakker ligt! Dacht onverwacht aan floeplicht dat wij in portiek in Rotterdam hadden. Je drukte met vinger op knop en tijdelijk ging licht aan.
M’n vader zei: ‘Het licht brandt vijftien seconden,’ doch ik wist beter: het waren er drie. Halverwege trap omhoog floepte het uit; hóe hard ik ook liep.
Ook al had ik er maar één, brak telkens mijn nek. Moest op volgende verdieping in donker naar lichtknop op muur tasten. Soms liepen daar spinnen. Werd licht misselijk bij gedachte.
Ergste was als ik voor huisdeur stond. Ik deed licht aan, liep naar huisdeur en wist: vlak voordat ik sleutel in gat steek, floept dat klerelicht uit.
Wie dat heeft bedacht was geen licht…

Man heeft kerstboom van zolder gehaald en in elkaar gezet. Verlichting, feestslingers en ballen hebben geen prioriteit: als er maar cadeaus onder kunnen liggen.
Een geheel versierde boom zal vreemd zijn. Decennia moesten we onderste helft leeg laten omdat een of ander mevrouw Konijn lichtsnoer stuk wilde knagen en met neus ballen van takken trachtte te duwen. Cadeaus die we onder boom legden, werden aan eind van dag op andere locaties teruggevonden. En dagelijks nam konijn hap van groene naalden en spuugde die beledigd uit. Dat zoiets groens zo niet te vreten is….
Laat versieren over aan iemand die hier in huis woont maar die Joris en ik zelden zien. Haar naam begint met een R en eindigt op oos.

Kreeg post van trouwe bloglezer. Uit Zweden! Een prachtige foto, kaart, en twee vuurtorenpostzegels op envelop.
Ingrid schrijft: “Toevallig hier terecht gekomen en we wonen er inmiddels bijna twaalf jaar.”
Snap ik helemaal! Dank voor je lieve post ♥

Glorieus geslaagd

Keek op de Week (81)

Roos appte me tijdens college Erasmus een foto met bijschrift: “Deze man heeft zojuist een rijmend Sinterklaasgedicht over strafrechterlijke vervolging van euthanasie voorgedragen.”
Over enthousiaste docenten gesproken…

Deed mee aan darmkankeronderzoek. Was geen sinecure.
Nog in gedachten bij Sint (Oh, kom er eens kijken…) doe ik mijn relaas, in hoop dat jij er je voordeel mee doet.
“Zorg ervoor dat er geen water of urine bij uw ontlasting komt. U kunt eerst een stuk karton in de pot van het toilet leggen en daarop voldoende velletjes toiletpapier.”
Handelde naar instructie en mijn eindproduct zei: “Plons.” Keek schichtig in pot: verdronken. Ben niet geslaagd voor reddend zwemmen, zwaaide en trok door.
In tekst stond ook: “De test mag door niemand anders dan uzelf gedaan worden.” Keek naar Hond. Zou dan zéker zelfde dag nog onderzoek in brievenbus kunnen laten glijden. Normale mensen gaan iedere dag maar ik ben niet normaal.
Toch maar gewacht op volgende aandrang.
Schepte water uit wc-pot met kopje dat ik leegde in emmer.
Na grote boodschap mocht ik met geribbeld staafje op vier verschillende plaatsen in drol – waar damp vanaf sloeg – prikken.
Missie: volbracht.
Uitslag: goed!

‘Doen jullie nog aan Sinterklaas?’ vroegen bekenden.
Antwoordde ‘nee’ en dacht gniffelend: je moest eens wéten!
Deed namelijk mee met Sinterklaas-in-Blogland-actie van Melody: je stuurt cadeautje aan blogger die jij – via Melody – getrokken hebt. En jij krijgt pakje door brievenbus van anonieme Sinterklaas-blogger. Zag eerst overal leeuwen en beren, (met welk cadeau maak ik iemand blij? Dichten? Oh hell!) maar heb die neergeschoten. Niet lullen maar poetsen.

Golven van spanning deinden door Blogland. Tussen regels door schreven deelnemers over kapotte zenuwen. Kreeg liefst DRIE pakjes waarvan afspraak was: “Pas openmaken op 5 december.” Iemand enig idee hoe lang wachten duurt als pakjes eind november op deurmat ploffen?

TARARABOEMDIEJEE!  Goedheiligman heeft uitgepakt en me ingepakt.

Anonieme Sint stuurde me overweldigend goed geschreven gedicht. Kreeg het er warm van terwijl ik cadeau nog moest uitpakken. Bleek warme sjaal te zijn. Wie heeft Sint ingefluisterd dat ik die zocht na aanschaf nieuwe “hondenjas?” En pre-cíes de juiste kleur! Lieve Edward (toen je over mijn boek schreef, raadde ik dat jij het was…)  ♥stikke bedankt! Denk iedere dag met warm gevoel aan je. Kijk maar:

Tweede cadeautje (ook voorzien van dichtwerk) was zwáár! Kon er iemands hersenen mee inslaan. Had handschrift afzender herkend, maar wat, oh wat, zat erin?
Rosa! Handgeschilderd door Dien ♥
Lieve Dienie, sodemieter die je bent. Jokken hè, toen ik vroeg of je Hond wilde schilderen en jij antwoordde: “Bruine honden zijn moeilijk te schilderen.”
Ik zie het door de vingers (-:

Last but not least derde cadeau.
Compleet met kaart en mieters gedicht. Een keukenschort met Pippi Langkous. Alsof afzender weet dat ik knoeier ben en altijd op deze manier spaghetti eet. (Ga schort ook als slab gebruiken.) Lieve Mel, dankjewel!

Ben zwaar onder indruk van alles en da’s fijn tijdens donkere dagen voor kerst.

‘s Avonds moest grootste weggeefactie aller tijden in Blogland nog beginnen. Jullie allen bekend: bloggers gaven gulle giften om Rietepietz & Henk te verwennen. Dat relaas hebben jullie hier en hier en hier kunnen lezen. Heb het er nóg warm van.

Alle Sinterklazen ont-zet-tend bedankt!