Het stille brandalarm

Keek op de week (77)

Maandagochtend. Altijd dieptepunt van week. Deze keer niet. Leek wel Moederdag: vond overal in huis lieve briefjes van Roos.
Appte: ‘Waarom?’
‘Nou, dáárom.’

Kan nergens mijn volgeschreven korte-verhalen-schrift vinden. Heb overal gezocht. Vermoed dat het bij oud-papier is terechtgekomen. Ongetwijfeld door Man. Ik moet ïemand schuld geven en ik was het niet. Hond ook niet. Drie verhalen staan op laptop. Herinner me vier andere. Vaag. Geen idee waar andere twintig over gingen: oorlog, breipatroon, zoekgeraakte hond, lange onderbroek, scheve schaats….?

‘Verwach-ie regen?’ vroeg onbekende vrouw in polder, met knik naar paraplu in mijn hand. ‘Kijk-ie nie op buienradar?’ liet ze erop volgen.
‘Kijk nooit op buienradar,’ zei ik. Is waar: ik raadpleeg lucht en wind.
Vrouw vond me overduidelijk mesjogge. ‘Ik wel!’ riep ze. ‘Altijd! Komend uur blijft het droog,’ verzekerde ze me.
Wenste vrouw nog fijne dag.
Kwartier later regende het pijpen en stelen.
Zag vrouw van de radar aan komen lopen. Kon haar door mijn doorschijnende paraplu goed bekijken. Mens zag er uit alsof ze met water-bucket-challenge had meegedaan. Merk dat ik emoties beter onder controle krijg: heb niet hartelijk naar vrouw gewuifd.

Waar komen mijn gedachten vandaan? vroeg ik mezelf af tijdens slapeloze nacht. Dacht ineens aan het woord “schrikkeljaar.” Iets met Greogoriaanse kalender – was te lui om te  DuckDuckgo.commen –en denk stiekem tóch dat het jaar zo heet omdat het een dag langer duurt. Kwam niet tot conclusie waar gedachten vandaan komen. Is er nog hoop?

Op Joris’ werk ging bij diversen pieper af: “Pand onmiddellijk ontruimen.” Hun restte schone taak collegae te motiveren werk neer te leggen en pand uit te jagen. Daarbij meestal begeleid door jankend brandalarm maar ditmaal zonder.
Joris zat in overleg en zag dat kudde collega’s zich buiten verzamelde op stoep. Bovendien zag hij iets wat hij zelden zag: zijn directe collega F. hólde naar buiten. F. die holde? Doet dat alleen als vlak voor sluitingstijd jenever op is.
Iedereen – ook Joris en kornuiten, want nieuwsgierig – spoedden zich de straat op.
Vol verwachting klopte ieders hart: telkens waren ze bij brandalarm getrakteerd op spektakel: een ijscokar, een nagebootste gasontploffing…
Op stoep stond wat ze in politieberichten “een verwarde man” noemen. Kerel was wanhoop nabij, overgoot zichzelf met vloeistof en dreigde zich in brand te steken. De acteur vervulde zijn rol met zoveel verve dat bezoeker die gebouw inliep, dacht dat het echt was en 112 belde.
Acteur had dag van zijn leven. Met overredingskracht moesten mensen toegesnelde politie en rode kruismedewerkers overtuigen dat het om een ingestudeerde presentatie ging. Rust keerde pas terug toen straat brandweerrood kleurde.
‘Dat,’ aldus Joris, ‘was hoogtepunt van de dag. Herstel: van hele week.’

Postcrossing:
“Hello from Michelle from London, Ontario, Canada.
This is a card made by a local person and sold in a used-books store in Paris, Ontario.
There is very few on each one made.”
Wow, en die viel zomaar bij mij door brievenbus.

De kers op je tuin

Keek op de week (76)

Een troep spreeuwen stationeerde zich op onze pergolala. Schetterde als viswijven en loerde naar onze reeds gistende druiven. Vlogen ineens tegelijk op en stortten zich op druivenranken. Ruziemakend sprongen ze heen en weer: opzouten dit is mijn tros!
Met gevaar van leven op dood werkten ze een te grote druif kokhalzend naar binnen; de verstikking nabij. Andere vraten alsof ze hun PR wilden verbeteren het een na  andere stuk fruit naar binnen. Na meerdere alcoholische versnaperingen, deinde aantal benevelde spreeuwen in toppen van conifeer heen en weer. Ware attractie.

Vorig jaar vrat Mevrouw Konijn druiven op. Rukte tros van struik en ging er bovenop zitten schransen. En daarna naar binnen rennen om te piesen op kattenbak. Malle Saar!

Een ragebol in de tuin! Zo’n levende zonder steel eraan. Tussen de bladeren van schoenlappersplant. Dieren zijn toch kers op je tuin! Achter in schutting zit doorgang voor veilig heenkomen naar buren. Egel trekt door de buurttuinen en gaat over de tong. Is netelige situatie.

Wordt weer gejaagd op hazen. Krijg neigingen om geweer af te pakken en leeg te schieten in achterwerk van jagers (Doe je mee, Dien?) En héél hard lelijke woorden roepen: tuig van de richel, loser, mislukte heikneuter, randdebiel, druipsnikkel, gajes, schurftige keeshond!
Ik dacht, ik schrijf het op, dan ben ik het kwijt.

Gammele lift zakte van dak parkeergarage naar beneden. Tegenover mij stond vadsige, gesoigneerde man in kostuum. Zeventig royaal gepasseerd; walmende aftershave; voeten gestoken in reptielenleer, en met de uitstraling van een dood vloerkleed.
Kerel stapte mijn privéruimte binnen en legde zijn hand halverwege mijn bovenarm.
Explosie van woede maakte zich van mij meester. Weerstond aanvechting mans gezicht tegen voorbij glijdende liftschacht te duwen. Maakte van mijn ogen kanonnen en vuurde twee kogels af. Alsof ik brandende open haard was, trok kerel zijn eigendom terug.
‘Ik wilde gewoon een vriendelijke gesprek beginnen,’ zei hij beledigd.
‘Daar heb ik anders geen letter van gehoord,’ kaatste ik terug.
Lift piepte en stopte.
‘Tegenwoordig mag je NIETS meer!’ gromde kerel.
Tussen opzij schuivende liftdeuren stapte leuke spijker met spieren naar binnen. Zo eentje die in sportschool moeiteloos gewichten omhoog slingert.
‘Dan legt u bij hém toch een hand op zijn arm en begint u een vriendelijk gesprek. Of denkt u dat dat tegenwoordig ook niet meer mag?’
Gladjakker kromp ineen toen hij gezicht van Spijker van beleefde groet zag veranderen in killerblik.
‘Problemen, mevrouw?’ vroeg hij behulpzaam.
‘Meneer praat graag met zijn handen.’
‘Oh ja? Ik ook. Wat zit hier?’ vroeg Spijker. Ging voor gladjakker staan en trok kaartje uit borstzak van colbert. ‘Een parkeerkaart.’ Z’n handen scheurden kaartje in stukken; resultaat verdween in zak spijkerbroek. ‘Ziezo,’ zei gewichtheffer, ‘nu heeft u een probleem.’
Op BG bleef man lang achter in lege lift. Hersenen konden gebeurtenis niet verwerken.

Wie heeft er zin om Surprises door Blogland te laten gaan? Een digitale vorm van Sinterklaas vieren – georganiseerd door Melody – waarbij je één surprise of kleinig-geitje voor een andere blogger maakt/koopt en per post verstuurt. Zelf ontvang je van een anonieme blogger (-: ook een cadeautje. Voor de duidelijkheid zijn er wat spelregels. Lees ze hier.
Opgeven uiterlijk t/m woensdag 8 november. Doe je mee?

Een vleugje anarchie

Keek op de week (75)

Enveloppen weiger ik dicht te likken. Ik ben toch geen hond? Ik spuug op m’n vinger meestal eerst ernaast en strijk daarmee over de lijmlaag.
Omdat ik nogal van de anti-autoriteit ben, plak ik postzegels ondersteboven. Dat voelt als verzetsdaad. Ik kan opgetogen raken over zoiets kleins.
Man niet. Hij riep onlangs geërgerd: ‘Je kan die postzegel toch wel voor één keer rechtop plakken?’
Ik vatte uitspraak op als uitdaging en plakte Wim-Lex (met baard) rechtop.
In linkerbovenhoek.

Ging lunch afrekenen die Roos en ik samen verorberd hadden in favoriete eetcafé. Op de radio zong een vrouw de longen uit haar lijf. Een country- en westerndeuntje. In mijn geheugen ging schuifla open.
‘Da’s Tammy WhyNot,’ zei ik tegen Erwin  – de ober bij wie ik afrekende. (Erwin heeft met Roos de lagere dorpsschool doorlopen.) ‘Vind het een af-grij-se-lijk nummer. Waarom onthoud ik dergelijke nutteloze informatie?’ vroeg ik.
‘Je moet eens weten hoeveel nutteloze informatie ík in mijn hoofd heb zitten,’ klaagde Erwin.
‘Wacht maar,’ beloofde ik, ‘wordt nog erger.’

‘Twee velletjes postzegels voor op een brief, alsjeblieft.’
Jonge medewerkster pakte blauwe hoofd van Wim-Lex.
Ben zo uitgekeken op die kerel; zelfs wanneer ik er baard op teken.
‘Heb je ook die fietsjes? Oh, wat zijn dat? vroeg ik, half over balie leunend en wijzend naar roze vlek in postzegellade.
‘Dat zijn hartjes. Die verkopen we alleen voor op trouwkaarten.’
Wat een onzin! Vroeg: ‘Controleert iemand dat?’
Medewerkster keek naar oudere collega die mijn bovenste helft aandachtig bekeek. Taxeerde mij op verwarde vrouw, knikte kort naar collega dat het goed was, áls de klant maar als wiedeweerga klantenservice verliet.
Wil voortaan alleen nog harten. Ga anders stampvoeten! Of gillen.

Droomde dat ik softijsje bestelde. Al jaren niet gegeten vanwege hoeveelheid suiker. Liet ijsje overgieten met warme chocolade. Wilde hap nemen van knapperende pure topping met daaronder romig ijs. Werd toen wakker. Is toch om te janken?

Onderhand dacht ik niet meer voor verrassingen te kunnen komen staan.
Kreeg echter per e-mail verzoek van rondborstige Russische vrouw in verleidelijke pose of ik met haar wilde trouwen. Besloot het niet persoonlijk op te vatten.
In ruil voor wat bankgegevens, win ik maandelijks geldprijzen en erfenissen.
Anderen informeren vrijblijvend naar de lengte van mijn pen-is.
Edoch, deze week kreeg ik WhatsApp van onbekende, met dwingend verzoek 40 euro over te maken naar rekening via een link om “justitionele incasso te voorkomen.” Dat kan geeneens! Wilde eerst luidruchtig: “NEE! NEE! NEE! je denkt toch niet dat ik gék ben?” antwoorden. Heb me beheerst en voor blokkeer-optie gekozen. Merk je toch dat ik ouder en verstandiger word.

De ondersteboven-plak-mentaliteit leverde me reactie op uit VS via Postcrossing:|
Good News, Mirjam!
Your postcard FirstMinnesota in United States of America has arrived. It reached its destination in 23 days after traveling 7,039 km!
“Greetings, thank you for the fine postcard. Are you in distress? The postage stamp placed on the postcard was upside down. Ron.”

Ontving van Mandy uit Isle of Man dit knusse vissersbootje.

Zeiksnor

Keek op de week (74)

foto: pixabay

Zag klein, zwart bolletje scharrelen door gras in polder. Keek waar Rosa was. Hond had het druk met sjouwen van te zware boomstam en liep op achterstand.
Bolletje bleek jonge egel. Bekeek zoogdier langdurig en hield Rosa weg van prikbeest. Tweehonderd meter verder fietsten twee pubers me tegemoet.
‘Mevrouw, uw hond heeft de egel toch wel met rust gelaten, hè?’
‘Jazeker, met een grote boog liep ze eromheen.’
Kreeg twee opgestoken duimen. Van pubers!

Ging naar tandarts want had kiespijn. Ik ben zo’n mens dat het liefst onder narcose plaatsneemt in tandartsstoel.
‘U denkt dat u een gaatje heeft?’ vroeg tandarts. ‘Het kan ook een zenuw zijn die open ligt,’ sprak ze me moed in.
Ik knikte in doodsangst, ging in stoel zitten en opende m’n mond. Overwoog aan assistente te vragen of zij m’n hand wilde vasthouden doch sprak mezelf streng toe: Kakel, groei op!
Tandarts keek en vroeg: ‘Doet dit zeer?’ en spoot koude lucht tegen bewuste kies.
Zeer? Zeer? Verrékte zeer!
‘De hals van uw kies ligt bloot. Dat is uw eigen schuld, u heeft te hard gepoetst. Ik ga ‘m dichtplakken voor u.’ Ze pakte accuboormachine met lange naald en stak die diverse malen in tandvlees. Voelde niets en ook niets van behandeling.
Ik leeft nog! dacht ik, terwijl ik praktijk uit rende.

‘Ik krijg tien euro van u want u staat in mijn vak geparkeerd,’ zei kerel tegen mij door m’n half open autoraam. Heel dom: dacht dat hij grapje maakte maar vent keek serieus als bloed.
Deed portier stukje open, keek naar grond en Holy Moly Me Oh My: stond 15 cm over streep. Toen ik kwam aanrijden zag ik tussen lange rij auto’s één bescheiden gat en wurmde daar m’n auto in. In een Starlet lach je iedereen uit.
‘Laat u altijd uw autoraam openstaan?’ informeerde kerel.
‘Twee,’ corrigeerde ik. ‘M’n hond ligt achterin.’
Zeiksnor keek argwanend door raam en zei: ‘Geen waakhond zo te zien.’
‘Heeft u uw hand al eens door het raam gestoken?’ informeerde ik. Bad tot hondengoden dat kerel dat niet zou doen, want Rosa zou hand onmiddellijk likken.
Alsof Hond wist dat het over haar ging, kwam ze overeind en gaapte. Kerel had beslist geen hondenervaring want hij schrok van blikkerend gebit.
Ik draaide rechterportier dicht en linker helemaal open. Rosa veerde op en stak kop naar buiten.
Zeiksnor ging klem tegen eigen carrosserie staan.
Piste zowat in m’n broek.
‘En tóch krijg ik tien euro van u,’ zei kerel. Het klonk afgemat.
‘Schrijf die tien euro maar op uw buik!’ riep ik terwijl ik achteruit reed. Keek met kritische blik naar ’s mans buikomvang – schakelde, gaf gas – en voegde eraan toe: ‘Plek zat!’

De volgende drie mensen hebben plak slaaf-vrije sjokla gewonnen: Cellie Citroen, Joanne en Rob Alberts. De repen zijn onderweg. Smikkel ze!

Postcrossing:
Ene Heinz (jawohl!) – een Germaniër – wilde kaart mit bier; serveersters met goedgevulde jurken, bierpullen, bierbikjes….Afijn, kansloze missie.
Pakte AH Bonus, knipte krat Hertog Jan uit en plakte die op achterkant van apenkaart. Toch steentje bijgedragen aan geluk van Heinz.

Ontving kaart van Brenda uit Bremen. Ken vrouw niet; waren anders beslist bevriend geraakt!

Melody

Keek op de week (73)

Foto: Pixabay

Lieve webbies,
Afgelopen week gebeurde er iets vreselijks. Melody kreeg dinsdag een hartinfarct. Gelukkig liep het goed af: ze werd gedotterd, er werden stens geplaatst en twee dagen later mocht ze naar huis zij het met een voorraad medicijnen waar een gemiddelde groothandel jaloers van wordt. Haar herstel zal de nodige tijd duren. Mel is altijd de eerste die klaarstaat om anderen te helpen, zowel op internet als in real live. Doe me een lol en stuur haar een kaartje. Stuur een mailtje naar: pippi at freeweb punt nl, of vraag in het reactieveld om haar adres en je krijgt een persoonlijk bericht.

Man heeft me behoed voor miskleun.
Had nieuwe dunschiller gekocht maar waardeloos stuk schroot functioneerde niet. Viste kassabon uit oud-papier-doos en legde schiller plus bon op kastje in hal. Niet vergeten!
‘Waarom ligt dit hier?’ vroeg Joris.
‘Moet ermee terug. Doet het niet.’
‘Heb je gezien dat er nog stukje plastic op zit? Hier, kijk dan.’ Man wreef ding onder m’n neus en warempel…
Duwde met schaar stukje plastic weg en probeerde schiller uit met wijsvinger. Bloed! Dus goed.

Heb eerste goede daad van dit jaar verricht! Met huisvalzak vol plastic doppen (van shampooflessen, tubes tandpasta,deksels van potjes…) toog ik naar dierenarts. Assistente riep bverheugd: ‘Soho, wat veel!’ Opbrengst is voor Blindengeleidehondenfonds. (Spaar je mee?)
Wilde er geef-e-weg van maken voor op m’n blog maar was te lui om doppen te tellen. Wat was ik wederom dom. Had ze kunnen wegen.

Kreeg aanval van menslievendheid om goede daad te doen. Belde Ra.bob.ank.
‘Wat is jullie emailadres waar ik phishingmails naartoe kan sturen?’
Vrouw aan andere kant zei: ‘Valse streepje email apenstaartje…’
Apenstaartje? Wie TF gebruikt dat woord nog?
Noteerde de rest, bedankte en wilde ophangen.
‘Ik wil uw gegevens noteren, mevrouw,’ zei medewerkster.
Zei: ‘Nou, daar heb ik weinig trek in.’
Vrouw sprak geruststellend: ‘We doen niets met die gegevens, hoor.’
‘Een extra reden ze niet te geven.’
Zucht van medewerkster kwam van ver. ‘Eén vraag nog: hoe komt u aan die mails?’
Hing huilend van treurnis op.

Stond op markt bij notenkraam. Mevrouw naast me bestelde drie melkchocolade pindarotsjes.
‘Drie…eh…stuks?’ vroeg verkoper.
Vrouw knikte.
‘Geeft u vanavond een feestje?’ flapte ik er uit.
Dame was gezegend met gevoel voor humor ‘Nee,’ zei ze, ‘onderweg naar huis eet ik ze stiekem op.’

‘Wat een scheurijzer ben jij in je blauwe hondenhok.’
Vatte dat op als compliment.
Zelfde persoon ging verder: ‘Over paar jaar verkoopt een garage ‘m en zegt dat-ie van een oud dametje is geweest.’
‘Zitten ze ernaast want ik ben geen dame. Nooit geweest.’
‘Ik dacht dat je over dat “oud” zou vallen.’
‘Leeftijd is zo betrekkelijk,’ antwoordde ik, ‘Zo oud als jij eruitziet, word ik nooit.’
Waarna we allebei krom stonden van de lach.

Zoetmakertje

(Keek op de week 72)

Een nieuwe herfst, een nieuw blog! En een nieuwe layout. Dat laatste met dank (en diepe buiging) aan Melody!
Na een radiostilte van ruim anderhalf jaar, lijkt een keek-op-de-week me nogal van de eigenaardige. Dus: een up-date.
Wie vergeten is, wie ik (alias Kakel) ben, klik hier.

Roos begon vorig jaar aan haar een-na-laatste master “Zorgrecht” aan het Erasmus.
In augustus solliciteerde ze naar de functie van mentor: eerstejaars studenten begeleiden in de opleiding waarin zij haar bachelor heeft gehaald. Toen ze hoorde dat ze was aangenomen, joelde ze: ‘En ik krijg er óók nog voor betaald!’

Ein-de-lijk! Zag na anderhalf jaar Vriendin weer. Het is waar wat mensen zeggen: je pakt het gesprek op waar het was gestopt. Vind het jammer dat ik Vriendin heb gezien: mis haar nu nog meer.

Saartje is niet meer.
Mevrouw Konijn zakte door spierzwakte bij het overeind komen telkens door haar achterpoten. Wel vier, vijf, zes keer achter elkaar. Eenmaal overeind, ging het weer en hobbelde ze naar de keuken waar ze bedelde om lekkers. Ze dronk uit Rosa’s waterbak want waarom een eind lopen naar je eigen hok als je ook lui kan zijn? Als ze zich waste, kukelde ze om waardoor haar altijd schone bontjas mottig en dof werd. Zelfs stampen kon ze niet meer…
Met onvaste stem maakte ik een afspraak bij de dierenarts.
Toen Kind Saar in het reismandje stopte kreeg mevrouw Konijn een opleving. Had ik te vroeg gebeld? Zouden we haar misschien nog wat langer…? Nee, Saar had geen konijnwaardig leven meer.
Wat ze tot op het laatst kon was haar kop in mijn hand leggen om te kroelen. Zo is ze ook ingeslapen.
Roos en ik snikten en snotterden. Vergeten zullen we Saar nooit want ze heeft in elk houten meubelstuk minstens één tandtekening gezet.
Het is leeg in huis. Heel leeg.
Van Man mag ik geen nieuw huiskonijn meer.
Kan iemand mij helpen met aanmaken van een Tinderprofiel?

2016: Roos lag in een hangmat bij vriendin Suzanne en wilde er ook een.
2017: Roos wil een hangmat.
2018: Roos wil een hangmat.
2019: Had ik al gezegd dat Roos een hangmat wil?
‘Dan bestél je dat ding toch! Het zijn jouw centen,’ riep ik.
‘Maar papa heeft allerlei bezwaren,’ jammerde Roos.
‘Nou en? Sinds wanneer heeft hij het vetorecht?’
Roos klaarde op en bestelde de hangmat. Man oh man, Kind barstte bijna uit elkaar van geluk. Ik ook want we hebben duo gelegen in de zon. En zijn eruit gevallen bij het instappen. Gelachen dat we hebben!
Ik lag knus met Tommy Wieringa in de hangmat. En met De Heilige Rita. Plexat!

Kwam in polder onbekende man met hond tegen. Hond was een Flatcoated Retriever en dook achter Rosa aan de sloot in: de bal achterna! Float was sneller. Op de kant beschuldigde ik hem van diefstal en hield ‘m staande. Het beest gromde niet eens. Zei tegen eigenaar: ‘Wat een lieverd.’
‘Dat is het ras,’ zei man, ‘net als labradors. Die zijn ook zachtzinnig van aard.’
Keek kerel aan. Hij droeg een bril en een milde blik. Grijze dotten tussen bruin gekruld haar. Leuk type ook nog. Aárdige kerel, dacht ik. Misschien houdt hij wel van loslopende huiskonijnen…

Een zoetmakertje: ik geef drie repen chocolade weg (als ik nog zoveel lezers heb, haha) van Tony Chocolonely. Schrijf je naam in het reactieveld t/m zaterdag 26 oktober. Roos verricht zondag erna de trekking.