Roos ging naar twee open-avonden van het Erasmuskoor en kwam stuiterend thuis: dat wilde zij ook! Lief en ik liepen niet over van gretigheid. Ze heeft meer dan genoeg omhanden als student, maar Kind had er over nagedacht. De repetitie was op de nog enige lege avond in haar agenda. Dat moest voorbestemd zijn! En als ze mijn auto mocht lenen, zou ze uiterlijk 22.30 uur thuis zijn.
Na de blijdschap van deze mededeling viel ze stil. Ze zag er ineens tobberig uit.
‘Als ik naar het koor wil…moet ik…auditie doen.En de concurrentie is moordend. Er hebben zich al hartstikke veel meiden opgegeven, waarvan sommige thuis zangles kregen…’
‘Dan moet je toonladders gaan oefenen,’ zei ik. Het klonk alsof ik er verstand van had.

Roos en ik bekeken filmpjes op YouTube en wanneer er niemand in de buurt (lees: binnen gehoorafstand) was, oefenden Roos en ik toonladders. Weer een ervaring rijker: nooit geweten dat daar zoveel verschillende deuntjes voor zijn. Eerst aarzelend (de schaamte voor vals zingen was groot) daarna iets zelfverzekerder. Van hoog naar laag en weer terug. Bij hoog leek mijn stem op een krassende kraai. Roos kwam een stuk hoger.

Een week nadat ze zich had opgegeven, zei ze: ‘De auditie is op zondagavond om acht uur bij de dirigent thuis.’
‘Zondagavond? Acht uur? Bij hem thuis?’ herhaalde ik schaapachtig. ‘Weet je vader dat al?’
‘Doe nou maar rustig,’ sprak Roos luchtig, ’het is bij hem thuis omdat zijn vrouw een muziekstudio heeft. Boven een stofzuigerzaak,’ voegde ze er aan toe, alsof deze kruimel informatie alle twijfel zou wegnemen.

Op de bewuste avond laat Roos zich door haar vader naar de auditie rijden. Het adres is nogal in een gribusbuurt.

Mijn mobiel gaat. Acht minuten over acht. Is ze nu al klaar?
‘Hoi mam,’ tettert Roos paniekerig, ‘het loopt uit! Ik ben zó zenuwachtig! Wat nou als…Oh…ik moet gaan!’ en wég is de verbinding.
Nagelbijtend roep ik alle zanggoden aan.

Tien minuten later klinkt weer mijn favoriete deuntje.
‘Ik ben toegelaten!’ schreeuwt Roos, ‘als sopraan 2!’

Nu zingt ons koor-chickie thuis uit volle borst(en.) De zanggoden zij geprezen.

De man van mijn vriendin is overleden.

Wat hij deed, deed hij met een volle 200%. Hij haalde met plezier de 60-urige werkweek.
Hij was een brainstormer, een man die ver buiten de gebaande paden dacht. Als fotograaf en cameraman/filmmaker kwam hem dat uitstekend van pas.
Dieren konden op zijn steun rekenen. In zijn telefoon was een van de eerste nummers die hij invoerde dat van de dierenambulance.

Twee jaar geleden bleek er een kwaadaardige ziekte in hem geslopen te zijn: prostaatkanker.
De prognose van de ziekte was slecht. Nederland bleek al snel het land met de duurste zorg en de minste mogelijkheden te zijn. Hier werd hem slechts palliatieve zorg aangeboden. Hij vond dat een staaltje van discriminatie. Hij wilde ertegenin, ertegenaan!
In Duitsland waren legio mogelijkheden. Artsen drukten hem ook op het hart een dieet te gaan volgen. De kans op genezing bleef klein, maar hij vatte dat hardnekkig op als de kans persoonlijk de statistieken te gaan veranderen.

Hij vrat elke letter die hij over prostaatkanker en elke mogelijke behandeling kon vinden. Hij deinsde niet terug te discussiëren met “witjassen” in het Erasmus. Hij onderging chemo’s, radiumtherapie en ervoer de kracht van het juiste dieet.
Hij bleef vastbesloten 82 jaar te worden. Zodra hij genezen was, zou hij een campagne op poten gaan zetten om het grote publiek ervan te doordringen dat kanker grotendeels ontstaat door verkeerde voeding.

Op alle denkbare manieren heeft hij geprobeerd zijn ziekte in te dammen. Daardoor heeft hij nog twintig maanden kunnen doen wat hij het liefst deed.
Voor “later” had hij nog wilde plannen.
Het heeft niet zo mogen zijn: hij is maar 51 jaar geworden.

Achter elke sterke man staat een sterke vrouw. Mijn vriendin is geen moment van zijn zijde geweken. Ze heeft “een schatkist vol bijzondere herinneringen waarmee ze nog een heel rijk leven gaat leiden.”
Ik wens haar alle kracht die ze nodig heeft…

Mijn vaders moeder was een verzuurde vrouw met felle, bruine ogen. Het gebruik van eufemismen was haar vreemd; ze klaagde voortdurend; lachte zelden en verstond de kunst met iedereen overhoop te liggen.
Van haar acht kinderen zijn er drie uit huis weggelopen. Zelfs toen ze naderhand contact met mijn oma zochten, wilde oma niets van ze weten. Ze gooide de hoorn op de telefoon of liet ze gewoon op de stoep staan.
Overal waar ze op visite kwam, bracht ze onrust in hoofd en huis. Elk familiedrama deed ze haarfijn uit de doeken. Aan elk ”korstje” peuterde ze net zo lang tot het een open wond was.

Verplichte bezoekjes waren een beproeving. Het begon al bij binnenkomst: “Zo, komen jullie je zakgeld weer halen?” snauwde ze naar mijn broertje en mij. Die gulden kon ons gestolen worden. Liever hadden we dat oma eens vriendelijk naar ons lachte.
Op mijn broertje had ze de pik. Waarom? Iemand moest het zijn en hem kon ze hebben. Niet dat hij lastig was. Het kereltje zat intens braaf op de bank, bang zich te verroeren of op te vallen.
Later pakten we het anders aan.
‘Jongens, gaan jullie mee naar oma?’ riep mijn vader of moeder.
‘Welke oma,’ wilden we weten. Oh….die… ‘Nee, we hebben nog huiswerk!’

Omdat familie verspreid over het land woont, kreeg oma mondjesmaat bezoek. Vanwege haar vloekopwekkende karakter werd dat bezoek alsmaar minder. Niemand die in een opwelling van stoutmoedigheid oma ongezouten de les durfde te lezen. Ze had een zwak hart en stel dat ze erin bleef…dan had jij het gedaan…
Oma zal zich niet gerealiseerd hebben dat ze door haar eigen gedrag eenzaam oud geworden is. Mijn vader bleef trouw gaan, omdat hij zich daartoe sociaal verplicht voelde.

Haar uitvaart was eerder een gezellig samenzijn dan een rampzalige gebeurtenis.
Over de doden niets dan goed, hoor ik je denken.
Wel: op handwerkgebied was ze een creatieve duizendpoot.

Ik heb geprobeerd mijn oma te begrijpen.
Haar leven ging niet over rozen, maar dat geldt ook voor mijn andere oma en zij was de moeder Theresa van Rotterdam. Waarom kan het ene mens het goede in de ander blijven zien en ontwikkelt het andere een allergie voor emoties? Is het onwil, onmacht, overmacht?
Ik koester geen wrok tegen mijn zure oma. Integendeel: ze was mijn voorbeeld hoe ik NIET wilde worden.
En door haar hield ik nóg mijn meer van mijn andere oma.
Wat ik een prestatie vind, is dat geen van haar kinderen haar gedrag gekopieerd heeft.

Hebben/hadden jullie een lieve oma?