Er zit een gat in mijn blog. Eentje van een week of zes. Ik kan ‘m verzwijgen, maar dat voelt niet lekker. Tenslotte is mijn blog, behalve leesvoer voor geinteresseerden, ook een terugleesboek voor mezelf.
Het kwam door de vakantie. Die was leuk maar erg vermoeiend. Té vermoeiend. Toch had ik ‘m voor geen goud willen missen: een huisje in het midden van bijna niets; veel rust en zonovergoten dagen. Schaduw onder de perenboom, overheerlijke ijsjes, een beetje Tour, een dik boek… En ook nog eens een (toevallige) ontmoeting met een heel bijzonder mens. Ongelofelijk dat je met iemand die je “alleen maar” van het web kent, kan kakelen alsof je elkaar al honderd jaar kent.
De weken na de vakantie moest ik “tol betalen.” Ik kreeg een dip, en om het drama compleet te maken, ook nog een ideeendroogte. Ik voelde me zo leeg als een nieuw notitieblokje. Ik probeerde tegen de klippen op dingen leuk te vinden, maar was er te zwaarmoedig voor.
‘Toe baasje, ween niet,’ zei Bella, en trok ter afleiding eerst de theedoek en daarna de handdoek van het rekje af. Ik hing ze terug en Bella hapte ze er meteen weer af. Probeer dan maar eens somber te blijven 😀
Ik weet dat er altijd weer betere tijden komen – het is net als eb en vloed – en besloot niet te zwaar aan mezelf te tillen. Een paard optillen – net als Pippi – dá’s pas zwaar! Als vanzelf kwamen er weer niet te stuiten woorden op gang. Maak je borst(en) dus maar nat.
De foto is – zoals je kunt zien – van Dien.