Je slaapt al weken niet. Je hebt de kleur van een dooie grijze muis, je hebt uitgezakt haar en staat in de zeurmodus. Niks is leuk en alles teveel. En zomaar vanuit het niets, is daar een goede nacht. Van pure uitputting, maar who cares, hij ís er. Een nieuwe dag met een nieuw geluid, en ik heb er zin in!
Zin in internet, stukjes schrijven en blogjes lezen van favoriete sites. Ik zie hoe goed de lampionnetjes het doen in de tuin. Mijn vingers jeuken om er een krans van te maken. Wat zijn de druiven verkleurd! En de ramen kunnen wel een soppie gebruiken. Onkruid? Heb ik niet gezien, ik kijk ergens anders naar.
Neuriënd eet ik een banaan. Hé, denkt Bella, ruik ik banaan? Ze trekt een sprintje en klimt bedelend bij me op schoot. Drie tellen later zit ze ongegeneerd te smakken. Héérlijk vindt ze ‘t. ’t Liefst zou ze de schil ook nog opvreten.
Geheel onverwacht krijg ik visite in de tuin. Al weken heb ik haar niet gezien, maar ineens is ze er weer: onze ‘eigen’ merel. Middenin de stromende regen en in het uiterste topje van onze conifeer, zingt zij haar hoogste lied.
Het zijn de kleine dingen die het doen!
Simpele dingen:
Wat simpele dingen,
een vogel, een bloem,
het geluid van de golven,
een aai en een zoen.
Een simpel gebaar,
een arm om je heen,
geeft je het gevoel
je bent niet alleen.
Mooie akkoorden,
wat stilte, wat rust,
een mens die je liefheeft,
een mond die je kust.
De geur van de lente
de smaak van de zee,
lieve gedachten,
draag die met je mee!