Als tiener maakte ik lijstjes met vriendinnen. Over van alles en nog wat.
Wie je favoriete zanger/popgroep was.
Welke jongen of man je leuk vond,
en welke boeken je graag las.
Maar vooral lijstjes over later.
Wie wil je worden als je groot bent?
Wat voor werk ga je doen?
Met welke man wil je trouwen?
Hoeveel kinderen wil je?
In wat voor huis ga je wonen?
Alle vriendinnen wilden trouwen met een knappe, rijke man á la Robert Redford of Paul Newman die dan advocaat of tandarts was. Een carrière als fotomodel. Een huis met inloopkasten, en een zwembad. En moeder worden van minstens vier kinderen.
Ik wilde met een blonde boer trouwen, dat leek me handig gezien mijn voorliefde voor koeien, paarden, schapen, kippen, honden en ganzen. Zelf ambieerde ik een carrière als dierenarts. Ik wilde een huis met luiken, een jukebox, een Aga-cooker, en een bibliotheek. Met van die hoge kast vol boeken waar ik dan een ladder tegenaan moest zetten. Bij “kinderen” vulde ik een vraagteken in. Dat mocht niet, zeiden mijn vriendinnen, ik speelde vals en móest een getal invullen. ‘Doe maar eentje dan,’ zei ik, ‘maar wel een meisje met rood haar,’ alsof het om een rashond ging die ik ergens kon bestellen.
Van mijn later is “weinig” terecht gekomen.
Zie wat het leven mij gebracht heeft: een volgzame man; een roodharig kind; een dwars konijn en een onstuimige hond. In mijn huishouden is geen kip die naar een boekenkamer kraait. Dierenarts worden was te hoog gegrepen. Waar anderen een knobbel voor exacte vakken hebben, heb ik een deuk. (Ik heb wel papieren gehaald om zelf een dierenasiel of – pension te beginnen en honden te trimmen.) Joris is niet blond en niet bepaald een boer. Gelukkig houdt-ie wel van dieren. Bij een ander in huis of op zijn bord. We wonen niet in een huis met luiken, noch met de gewenste inhoud.
Apart dat juist mijn kinderwens in vervulling is gegaan.
Wat is er van jullie later terechtgekomen?