De maanden juli en augustus waren kut. Ik weet dat het geen net woord is, maar het is toevallig wel mijn privéplek, en ik ken geen woord dat de lading beter dekt.
Klazien uut Zalk – de homeopaat die me behandelt tegen slapeloosheid -stuurde me korrels om mijn chronische vermoeidheid aan te pakken. ‘Eerst wordt het erger,’ waarschuwde ze me nog.
‘Wie niet waagt, die niet wint,’ was mijn reactie.
Hoeveel moeheid kan een mens doorstaan? Ik kon alleen nog maar zitten op de bank. Normaal klim ik bij tegenslag in de pen óf in de gordijnen, maar zelfs daar had ik de energie niet voor.
Een ander middel was hetzelfde laken een pak. Als klap op de vuurpijl hielp mijn slaapkorrel kali-c niet meer. Waarom? Wist Klazien het maar.
We hadden een goed gesprek. Ze stuurde een nieuw middel op waarvan ik helaas nóg slechter ging slapen.
Slapeloosheid: je ergste vijand. Je stort in voor je het weet, opkrabbelen duurt een stuk langer. Deprimerende redeneringen lagen op de loer; ik zag het nut niet meer in van de pensioengerechtigde leeftijd halen. Ik had het liefst een paar weken van de radar willen verdwijnen. Maar opgeven? My ass!
Ik kan je verklappen: de stemming zat er goed in. Ondanks dat ik me een oude jas aan een kapstok voelde, de sex-appeal van een haringkar bezat, en de neiging had bij elke opmerking van een huisgenoot mijn lip op te trekken en te grommen, hield Joris dagelijks hetzelfde gelijkmatige humeur. Hij werd niet boos, maar zei trots – alsof het mijn persoonlijke verdienste was- : ‘Schat, Jij bent mijn branding.’
Ik ben gestopt met de korrels. Langzaam trekt de vermoeidheid op naar “normale” proporties: ik kan weer met Rosa naar het koeienbos, fietsen met Joris en verder aan mijn boek.
Nu ben ik weer terug naar kali-c maar in een andere sterkte. De hoogste tijd voor wat meer lichtheid in mijn bestaan.
Toch, hoe donker het ’s nachts ook was, hoe zachtkens ik ook op mijn tenen naar Rosa’s bench sloop, onverklaarbaar hoorde ik alle keren: klop, klop, klop. Zoveel geluk in een hondenstaartje…