Sinds Rosa haar intrede heeft gedaan, is “Heeft ze nog wat gedaan?” de meest gestelde vraag in Huize Kakelbont. Niets kan ons gelukkiger maken dan een plasje buitenshuis. Draait Mevrouw dan ook nog een flinke drol, dan is het feest compleet.
De grootste kan op een kleine en grote boodschap is na een lange nacht.
Man treft het dan ook: ’s ochtends vroeg – vijf uur – mag hij zijn bed uit om Rosa uit te laten. Hij tilt haar uit de bench waarna ze haar warme hondenlijf tegen zijn brede borst schurkt. Daarbij wordt hij overladen met likken, waar Lief van gruwt.
Rosa stinkt niet alleen naar het voer dat ze vreet, het is ook idee dat de hond zich met verve bovenop elke losse konijnenkeutel stort die Saartje her en der in huis deponeert. Rosa vreet ze op als ware het een delicatesse. Zijn de losse keutels verorberd dan verplaatst ze zich sneeky naar de kattenbak. Met een schuin oog kijkt ze of niemand op haar let, zo ja, dan kijkt ze je aan met een nonchalante blik van: ach, ik was hier toevallig in de buurt.
Ondanks Mans prestatie op het vroege uur, vinden Kind en ik dat het oneerlijk verdeeld is. Wij houden ons de rest van de dag met de opvoeding van Rosa bezig, en toch heeft Rosa Man tot haar favoriet gekozen.
Logischerwijs komt hij na elke werkdag vreugdevol thuis: daar wordt hij besprongen opgewacht door drie blije “vrouwtjes.”
Wie wil dat nou niet?
Konijn en hond hebben meerdere keren neuscontact gehad. Zonder tralie ertussen, maar van vriendschap is nog geen sprake. Iets zegt ons dat het goed komt…