Ik was het voorval alweer lang vergeten, tot ik iets vergelijkbaars bij Bibje las.
Een man met een mes.
Ex en ik woonden samen en op zaterdagavonden gingen we naar de plaatselijke soos. Muziek, dansen, een biertje, gesprekken met vrienden…gewoon gezellig. Standaard om 23.45 uur ging de muziek uit, want de soos stond in een woonwijk. Ex en ik hielpen na afloop meestal met opruimen: lege glazen ophalen en spoelen; de bar en tafeltjes schoonmaken; de vloer dweilen…
Om 00.45 uur stapten ex, een vriend van hem – Erik – en ik naar buiten en pakten onze fiets uit de stalling.
Midden op de weg bleven we staan, want de ketting was van mijn fiets gelopen.
Volkomen onverwacht holde er een Molukker met een mes op ons af.
Ex en Erik aarzelden geen moment, sprongen op hun fiets en raceten er vandoor. 200 meter verder bleven ze staan kijken.
Ik stond naast mijn fiets en keek naar het mes. Het was verre van een aardappelschilmesje.
De Molukker was bóós: op de harde muziek, de maatschappij, op mij…
Hij zwaaide afwisselend het mes heen en weer voor mijn gezicht of hield het dreigend een eind omhoog.
Ik kon maar één ding verzinnen: zorgen dat mijn fiets tussen hem en mij in bleef staan. Verder kon ik niet denken op dat moment.
Het liep met een sisser af: de man liep net zo snel weg als-ie gekomen was.
Geen idee of ik nog iets tegen hem gezegd heb. Of dat ik heb staan trillen op mijn benen na afloop. Mijn geheugen laat me in dat opzicht volkomen in de steek.
Ik liep naar ex en Erik toe. Ze lagen allebei in een deuk. Geen idee wat er zo leuk aan de situatie was.
Thuis moest de hond nog uitgelaten worden. Ze was het soort hond dat het bij onverwachte gebeurtenissen niet voor je opnam, maar eerder op je nek sprong. Omdat ik geen zin had die loslopende gek met z’n mes weer tegen het lijf te lopen, vroeg ik aan ex: ‘Ga je mee Smoky uitlaten?’
‘Waarom,’ vroeg hij met lusteloze stem, ‘het is toch jouw hond?’
Maanden later deed ik iets verstandigs: ik verbrak de relatie en ging weer thuis wonen. Mijn Broer kwam me halen op zijn brommer (mijn ouders waren op vakantie.) Broer nam mijn koffer en tas mee; ik mijn hond achterop.
Bij Bibje liet ik als reactie achter: “Het gekke is dat ik er nadien geen probleem mee gehad heb. Ik bagatelliseer jouw probleem niet! Begrijp het niet verkeerd alsjeblieft. Ik heb er alleen niet van wakker gelegen. Misschien dat ik daar eens van wakker zou moeten liggen…”