Asielzoekershond

Keek op de week (24)

Moest me ochtend na slaaponderzoek afmelden bij hoofdverpleegkundige.
Deed dat om 8.06 uur.
Vrouw had saai shampoo-reclamehaar en bleek met twee verkeerde benen uit opklapbed gestapt.
Ze riep nors: ‘U bent te vroeg! U wordt pas 8.15 verwacht!’
‘Zal langzaam lopen,’ beloofde ik.
‘Wacht nog vijf minuten!’
Lapte “advies” aan cowboylaarsjes. ‘Ga wel paar keer met lift op en neer. Bedankt voor overnachting,’ acteerde ik opgewekt.
‘Mevróuw!’ riep ze. Vrouw toonde haar weerbaarheid door me achterna te lopen doch had korte benen en ik heel lange. Stond al in lift toen zij pas halverwege de gang was.

Zou bijna naam van snoodaard onthullen die te weinig postzegels plakte op mijn kerstkaart waardoor ik strafporto moest betalen.
Maar…hij kwam met de oplossing: “Volgens Google kun je je kaart voor strafporto in de papierbak gooien, de ontvanger heeft geen schuld en hoeft dus niet te betalen.”
Pakte meteen de envelop met strafporto-kaart waar ik “geweigerd” op had geschreven. Sterk staaltje werk van mezelf met negentien nietjes.
Wilde ze verwijderen met keukenmes maar was bang mezelf in rug te snijden. Ont-nieter aanschaffen leek me wijzer. Ben zodoende toch op kosten gejaagd.
Bewaar envelop nu als relikwie.

Sinds afgelopen maandag is Roos’ schema business as usual. Colleges zijn begonnen, evenals Erasmuskoor, werk, filmpjes kijken op de bank en heeft ze onderwerp voor eindscriptie gekozen (voor geïnteresseerden: multimorbiditeit.)
De verjaardag van beste vriendin Suzanne werd gecombineerd met een hoera-ik-ben-terug-uit-Finland-feest.
Vanavond (zaterdag) een koor-gala. En tussendoor toch nog tijd vinden om koffie voor me te zetten. Hear, hear!

Waterige middagzon scheen. Was vergeten op buienradar te kijken en werd in Koeienbos geteisterd door bui die het midden hield tussen waterig ijs en ijskoud water.
Passeerde een vrouw met twee loslopende honden. Eentje leek op Rosa maar was hoger en dunner. Vroeg wat voor merk het was. Wist eigenaresse niet want ze heeft Donna twee maanden geleden uit asiel gehaald waar dier anoniem gedumpt was.
Vrouw liep weer door, want brrr, koud! Donna weigerde mee te lopen want Rosa had een bál.‘
‘Die van haar zijn we net kwijtgeraakt!’ riep de vrouw.
Ik bleef staan. Vermoedde dat vrouw terug moest lopen om Donna te komen halen.
Rosa duurde het allemaal te lang en plonsde demonstratief een sloot in.
Gaf uiteindelijk Rosa’s reserve-bal maar aan Donna die ogenblikkelijk veranderde in hysterisch opgetogen beest. Voelde me bijna ruimhartig mens door afgelebberde tennisbal cadeau te geven.

Las leuke kinderuitspraak op internet.
Moeder vertelt:
“De dokter tegen mijn dochter van drie: ‘Gebruik jij ook tabletten?’
Meisje zei: ‘Alleen in de vaatwasser.”

Slaaponderzoek

In het slaapcentrum trek ik m’n pyjama aan ter voorbereiding van de polysomnografie. De laborante bevestigt zuignappen aan kabels, snoeren, stekkers en borstbanden aan me vast die mijn hersenactiviteit gaan meten.
Voel je vrij, lach gerust, dat deden twee personen hier in huis ook. De term “hersenactiviteit” moest ik vooral niet opvatten als een compliment.

Het feest begint pas goed als mijn hoofd aan de beurt is. Met behulp van een luchtdrukpomp waar menig fietsenmaker jaloers op is, plakt de laborante met klodders lijm de sensoren vast.
Als ik opper dat ze met Frits Wester sneller klaar is, spreekt ze dit ferm tegen: Frits mag jaloers zijn op mijn krullen want daar klit de lijm lekker in vast. De punaises op mijn hoofd zullen pas loslaten na hevig schrobben met deciliters aceton.
Tevreden met haar plakwerk brengt ze me naar de afdeling waar ik de nacht zal doorbrengen. Onderweg trek ik aardig wat bekijks; helaas niet vanwege mijn flamboyante verschijning.

‘U krijgt een rustige kamer aan het eind van de gang,’ verwelkomt een verpleegkundige me en wijst me een kamer tegenover twee gesloten gangdeuren.
Ik pak een stoel en mijn leesboek. Het blijkt een uitdaging een bladzijde zonder onderbreking te lezen, want iedereen die naar buiten wil, houdt halt voor de dichte deuren en leest de opgeplakte info: “Deuren openen? Toets de code in!” Een pijl naar rechts wijst naar een kastje aan de muur. Dat kastje zien ze wel maar waar vinden ze de code? Hulpeloos kijken ze rond.
‘U moet 1234 intoetsen,’ help ik ze op weg. ‘Dat staat op een sticker bovenop het kastje.’

22.30 uur ga ik naar bed.
In het donker doe ik een ontdekking: ik geef licht. Het kastje voor mijn borst verspreidt een blauwe gloed en na een snelle handbeweging zie ik een rode streep voor mijn ogen. Tsss, alsof ik daar een vingerhartslagmeter voor nodig heb…
Ik kruip in bed, leg me neder, haal 3x diep adem, sluit mijn ogen en wacht geduldig af.
Ja hoor, daar komen ze: alle schokkende ledematen die me thuis uit mijn slaap houden, worden stuk voor stuk geregistreerd. Ik val zelfs in slaap!

Midden in de nacht schudt iemand aan mijn schouder.
Ik stijg bijna op van schrik, raak verstrikt in allerlei kabels en weet direct weer waar ik ben. ‘Wat is er?’ vraag ik.
‘Mevrouw, u ligt te dromen.’
‘Dat is juist goed; dan heb ik REM-slaap.’
‘Maar u gilt iedereen wakker.’
‘Oh…oh…sorry,’ stamel ik. ‘Ik zal het niet meer doen,’ zeg ik meer met pose dan innerlijke overtuiging.

Wegens gebrek aan talent val ik daarna niet meer in slaap. Met muziek verdrijf ik de nacht.

Nadat alle zuignappen op m’n hoofd door dezelfde laborante verwijderd zijn, staat Roos voor de ingang van het ziekenhuis al op me te wachten. Ik zie eruit als een heks en stel het op prijs dat ze me niet uitlacht. Ze durft zelfs met me te gaan ontbijten voor de “open haard” bij La Place!

De uitslag van het onderzoek hoor ik waarschijnlijk eind van de maand.

Smakeloos, ordinair en ranzig

Keek op de week (23)

Kreeg kerstkaart. Op envelop zat ipv goedkope kerstzegel een gewone, duurdere zegel. Ernaast stond stempel met: “Frankering gecontroleerd” met daaronder een nummer.
Twee weken later ontving ik verzoek (kuch) van Post.nl om 2,10 euro strafport te betalen.
Aan mijn roodkoperen fluitketel!
Week later gleed herinnering door brievenbus. Wanneer ik niet betaalde, kreeg ik factuur met extra administratiekosten.
Keek op internet bij Post.nl/kosten, typte nummer in en daar stond foto van desbetreffende envelop. Gemakkelijk te herkennen door handschrift van afzender.
Er was mogelijkheid portokosten te weigeren: moest daarvoor kaart in originele envelop opsturen.
Wat smakeloos, vies, ordinair en ranzig van Post.nl. Welke sukkel bewaart zo lang kerstkaartenveloppen?
Nou…ik (-:
Vond het zonde mooie kaart terug te sturen, zocht lelijk exemplaar op, stopte die in envelop en prikte alles met twintig nietjes aan elkaar. Dag Post!

In Vriendins straat is Po.stcodekanjer gevallen.
‘Ik heb te winnen bedrag – minus drie ton voor Maxima – gedeeld door aantal huisnummers. Statistisch incorrect maar komt ongeveer neer op 4.000 euro per lot,’ calculeerde ze. ‘Te weinig om lot voor te kopen, want je zit vast aan abonnement. Vrijheid = blijheid. En zeg zelf: Po.stcodeloterij…tsssk.’
‘Ze hebben anders acht miljoen aan Sea Shepherd gedoneerd,’ zei ik.
‘Méén je dat?’ vroeg Vriendin.
‘Heb ik ooit gelogen tegen jou?’
Stilte. Ik wist: Vriendin dacht na waarbij ze haar tong tegen neuspuntje drukte. Sprak toen resoluut: ‘Nee.’ Gevolgd door: ‘Had dat eerder verteld, muts, was ik lid geworden. Is jouw schuld dat ik 4.000 euro ben misgelopen!’
Riep hard: ‘Jankerd.’
Moest lachen om antwoord van Vriendin: Tuut-tuut-tuut.

Achter mij in rij voor kassa stond man met boodschappenmand. Kerel vergeleek zijn inhoud met de mijne, kuchte, gooide zijn blonde haarlak ingestudeerd achterover en zei: ‘Meeste vrouwen vinden me zo charmant dat ze me voor laten gaan bij kassa.’
Zuchtte en dacht: Heer, bewaar me. Aanschouwde in verbijstering zelfingenomen tronie van de man. Hij vond zichzelf tot op het bot aantrekkelijk, doch ik zag slechts aardappelzak.
Besloot kerel niet langer in spanning te houden: ‘Nou meneer, dan heeft u aan mij een verkeerde.’

Ging een nacht slapen in hotel met 400 bedden. Had op kamer keuze uit drie eenpersoonsbedden, deed iene-miene-mutte en richtte bed bij raam in.
Had avondeten gereserveerd maar waren ze vergeten. Kreeg slechts een bakje yoghurt van 150 gram met plastic lepel.
Moest aan eind van avond verkassen naar bezemkast omdat ze mijn bed voor andere cliënt nodig hadden.
‘Is voor uw bestwil,’ deelde afdelingshoofd mede, ‘zodat u ongestoorde nachtrust krijgt.’
Pakte dociel knikkend mijn rugzak op en foeterde in mezelf: overnachting kost 1.647,00 euro.
Is aan vriendelijkheid van personeel te danken dat ik desbetreffende hotel kwalificatie van vier sterren geef. Was daar niet voor plezier maar voor slaaponderzoek.

Johanna Jacoba

Het Algemeen Dagblad deed in november 2016 een oproep aan lezers om te schrijven over hun schoonmoeder. Het mocht onder eigen naam, pseudoniem of anoniem.
“Lucht uw hart. Over de vreselijke, die voor haar zoon geen vrouw goed genoeg vindt. Over de lieve, die drie keer per week op de kleinkinderen past. Over de hinderlijke, die alleen maar zeurt en zanikt. Over de bemoeial, de schat, de intrigant…”
Mijn bijdrage werd gepubliceerd in de weekendbijlage van zaterdag 24 december 2016:

‘Je mag pas van tafel als je al je spruiten hebt opgegeten.’
‘Dan moet u ook al die tijd aan tafel blijven zitten.’
‘Ik zou niet weten waarom.’
‘U mag pas van tafel als de gast klaar is met eten.’
Haar ogen boren zich als de loop van een kanon in de mijne en zo meteen gaat ze schieten.

Ze weet niet wat ze met me aan moet. Haar kledingadvies om op zondag lange rokken te dragen, heb ik ook al naast me neergelegd.
Tot groot genoegen van mijn man, overigens. Het eerste wat hij tegen me zei voordat ik bij hem thuis kwam, was: ‘Je mag van mij alles, behalve met m’n ouders mee naar de kerk.’
Ik mag dan niet van spruitjes houden, ik houd wel van haar jongste. Alleen krijg ik het zuur van haar Calvinistische regels en degelijkheid, en zij de hik van mijn “losbandige leven.”

Gek, hoe de liefde voor een gezamenlijk mens je dichter naar elkaar toe kan brengen. De bitterkoekjes die ze voor me koopt, vind ik om op te vreten; zij vindt mijn eten best te pruimen. En haar hart loopt over voor ons roodharige bruistablet, haar vierde kleinkind. Als je maar lang genoeg zoekt, vind je meer overeenkomsten dan verschillen.

De laatste weken van haar leven zijn een verschrikking. Ze is minder dan een zuchtje van de vrouw die ze is geweest. Terwijl de kanker langzaam haar lichaam verteert en haar lijf verandert in een zak met botjes, blijft haar geest ijzersterk. Ze wil thuis sterven en zo zal het gaan. Om de beurt waken we bij haar; dichter kun je bij een mens niet komen. Als het eindelijk gebeurt, voelt het als een verlossing.
In haar huis vol spullen sta ik met lege handen. Of toch niet: in elke hand ligt een helft van mijn hart.

*****

Hoe is/was jouw relatie met je schoonmoeder?

Een goed begin

Keek op de week (23)

Nogal wiedes dat Roos’ koffers overbelast waren: ze had een vracht aan souvenirs bij haar. Zelfs voor Rosa, en prijsvraag voor mijn blog heeft ze geschenk meegenomen.
Ik kreeg o.a. blauwe fles uit kringloopwinkel van Kuopio. Een meesterzet!

AD had in weekendbijlage speciale editie over schoonmoeders waarvoor lezers verhaal konden insturen. Schreef en verzond bijdrage onder pseudoniem.
Kreeg email van redactie of het onder echte naam mocht; ze vonden het zo’n lieve brief.
Alleen als het zonder woonplaatsvermelding mocht, stelde ik voor.
Ze gingen akkoord. Mijn verhaal staat in bijlage.

Roos wilde een ukelele. Ik probeerde muziekstuk buiten de deur te houden, maar Roos’ wens is Joris’ command.
‘Je zingt in een koor, hebt al een keyboard en een gitaar.’
Dovemansoren.
‘Ga er een middag voor strijken,’ opperde ik.
‘Schat, wil jij soms ook een ukelele?’ vroeg Lief.
Weet niet wat Roos in roodharige hoofd haalt. Misschien wil ze singer-songwriter worden. Mocht ze concert gaan geven, dan verloot ik 100 gratis toegangskaarten onder mijn lezers.

Traditiegetrouw bakken Joris en Roos op oudejaarsdag oliebollen en appelflappen. Ze nemen bestelling van m’n ouders op en bezorgen ze ’s middags vers van de pers.
Vond het dit jaar tijd voor breuk in traditie. ‘Kom ’s middags bakkie koffie drinken en oliebol happen,’ riep ik tegen m’n moeder door telefoon.
Ze had duidelijk oren naar uitnodiging, en vroeg: ‘Kan ik nog iets voor je meenemen?’
‘Je portemonnee. Dan rekenen we je bestelling af als je de deur uitgaat,’ grapte ik.

2016 struikelt naar een eind. Prima, ben er klaar mee.
Op naar 2017: een nieuw jaar met nieuwe kansen!
Doe niet aan goede voornemens maar op valreep schoot me iets te binnen: met jaarwisseling een glas champagne achterover klokken. Daarna nog halfje voor de smaak, aangeschoten naar bed en slapen binnen vijf minuten. Dá’s nog eens een goed begin van het nieuw jaar!

Lieve lezers
Bedankt voor jullie trouwe bezoekjes, aanmoedigingen in tijden van nood en warme reacties op mijn blog.
De aller- állerbeste wensen voor 2017! 

Het kerstkindje

Met glinsterende ogen kijkt Lilly naar de engel in de kerstboom, trekt haar van de tak en geeft er een stevige kus op.
‘Niet zo knijpen, je plet mijn vleugels,’ bromt de engel.
Het kleine meisje laat zich van schrik pardoes op de grond zakken en zet de engel voorzichtig op haar schoot. ‘Sorry,’ zegt ze zacht. Ze heeft altijd gedacht dat engelen lieve, zachte wezens zijn en nu hoort ze boos gemopper.
‘Al goed, al goed,’ zegt de engel. Ze laat haar handen langs haar vleugels glijden, kijkt het meisje plechtig aan en zegt: ‘Nu mag je een wens doen.’
‘Oh!’ roept Lilly verrukt, ‘ik wil zó graag een zusje!’ Ze wil overeind springen, in haar handen klappen en de kamer rond huppelen, maar ze wil vooral vrienden met de engel blijven.
‘Dat kan ik wel,’ knikt de engel. Maar vind je mama het goed?’

‘Van mama mag het ook een jongetje zijn,’ zegt Lilly, en vervolgt op fluistertoon: ‘Alleen…alleen…ik heb geen vader meer. Hij heeft een nieuwe vriendin en nu… vindt hij mama en mij niet meer lief.’
De engel zucht. ‘Dit hoor ik vaker,’zegt ze. Waarschuwend laat ze erop volgen: ‘Babyzusjes huilen veel, en heb je aan kleertjes en luiers gedacht?’
‘We wikkelen haar in doeken en de avondwinkel is open,’ zegt het kleine meisje praktisch.
‘Je moet wel héél lief voor haar zijn, ‘ zegt de engel streng, ‘want ze komt rechtstreeks uit de hemel.’
‘Ja, natuurlijk!’ Alsof Lilly iets anders dan lief voor haar zusje  wil zijn. Boos slaat ze haar armen over elkaar heen.
‘Hoor eens, van mijn baas moet ik die vraag nou eenmaal stellen,’ vergoelijkt de engel. ‘Hang me maar terug in de boom…voorzichtig!’

Lilly doet wat haar gevraagd wordt.
Bewegingloos hangt de engel in de boom. Wat nu? Zonder dat ze het merkt, houdt ze haar adem in.
Ineens klinkt van boven een luide gil. Dat is mama! Die is natuurlijk geschrokken! Lilly hoort wel dat het een blije gil is.
Zo snel haar benen haar kunnen bijhouden, holderdeboldert ze de trap op. Dit is haar snelste tijd ooit.

Buiten adem loopt ze naar de grote slaapkamer en doet de deur open.
Op bed, naast haar moeder, ligt een klein kindje. Haar moeder straalt en huilt tegelijk.
‘Kijk eens wat we hebben gekregen!’ zegt mama. Ze veegt de tranen uit haar ogen. ‘Waar komt ze vandaan? vraagt ze. ‘Ach, laat maar,’ vervolgt ze, ‘we hebben haar nu; dat is het enige wat telt.’
‘Ze komt uit de hemel, ‘ zegt Lilly en aait met haar hand zacht over het hoofd van haar kersverse zusje dat bruine ogen en zwarte haartjes heeft. Ze ziet er heel anders uit dan Lilly zelf.
‘Wat is ze mooi,’ zegt mama. ‘Dit is geluk, puur geluk. Nu heb ik twee meisjes om van te houden,’ en geeft ze allebei een zoen.’ Opeens bedenkt ze iets. ‘Vind je het erg dat ze…dat ze…gekleurd is?’ vraagt ze.
Daar denkt de grote zus even over na. Al snel zegt ze: ‘Nee hoor, wie weet is ze familie van Jezus en hij is in een ver en warm land geboren waar alle mensen een beetje bruin zijn.’

Retourtje Finland

Nauwlettend houden Man en ik de schuifdeuren in de gaten. Waar we in augustus op Schiphol haar laatste glimp vasthielden, is onze blik wederom gefocust op een lang vrouwspersoon met vlammend rood haar.
Het is de hoogste tijd dat Roos terugkomt, want mijn teennagels zijn aan een opknapbeurt toe.

De vier maanden dat ze weg was, zijn omgevlogen, maar het wachten in de Aankomsthal duurt eeuwen.
Eindelijk, daar is ze!
Roos had beloofd á la “All you need is love” met grote passen en wijd gespreide armen in een vertraagd tempo naar ons toe te komen lopen. Aan de praktische uitvoering ervan – het meezeulen van twee koffers, een tas en rugzak – heeft ze geen rekening gehouden. De ontvangst is daarom ouderwets, desondanks straalt ze alsof ze het Noorderlicht heeft meegenomen.

Mensen, rolkoffers, mobiele telefoons, muziek…alles valt naar de achtergrond. Even zijn we met z’n drieën alleen op de wereld. We lachen tot onze gezichten er pijn van doen.
‘Wat is je haar lang geworden!’ valt me als eerste op, en speur haar gezicht af: is ze volwassener geworden? Zelfverzekerder? ‘Je bent helemaal niet veranderd,’ constateer ik verbaasd.
‘Nee suffie, we hebben hartstikke vaak geskypt!’ zegt Roos.

Haar mond staat geen ogenblik stil. ‘Haha, mijn koffer was te zwaar. 22,6 en 27,3 kg. Vroeg die man bij de balie in Kuopio of ik iets kon verplaatsen of weggooien.  Ik zei: nee, dat gaat niet lukken. Toen moest ik 30 euro bijbetalen, maar blijkbaar kan dat alleen met een credit card, en die heb ik niet, dus mocht het gratis.’

‘Hoe rijdt de nieuwe auto? vervolgt ze in rap tempo. ‘Wanneer mag ik erin rijden, pap? En vind je het niet zonde dat Rosa in de vakantie op de boot naar Noorwegen of Zweden de nacht erin moet doorbrengen?’ wrijft ze er nog wat verder in.
Joris zucht. Amper een halfuur staat z’n dochter op Nederlandse bodem en ze probeert ‘m al op de kast te jagen.
Roos en ik klampen ons aan elkaar vast van de lach.
‘Kom maar hier met die koffers want dat gaat zo niet werken,’ zegt Man getergd.
‘Ach pati – een kreet overgehouden van Latijns les – je weet toch dat ik je gemist heb?’ Om dat te bewijzen, geeft ze hem een dikke zoen.
Joris kijkt meteen blijer.

Onderweg – hand in hand op de achterbank – vraag ik wat het meeste indruk heeft gemaakt.
‘Alles. Echt alles, maar het Noorderlicht en de husky-tocht het meest. Zo’n sleehondentocht  vind jij ook tof, mam! Maar niet halverwege van die slee vallen, hè? Vind ik echt iets voor jou.’

‘Ik heb Elstar appels voor je gekocht,’ zeg ik.
En ik latte macchiato!’ roept haar vader.
‘Lékker,’ zegt Kind en ze zucht van welbehagen.
‘Je mag wel vaker lang en ver weg, hoor,’ zeg ik, ‘maar niet meer dit jaar.’

 

Lapland: Een Winter Wonderland

De reis van Roos van Kuopio (Finland) naar Lapland ging per bus en duurde ruim tien uur.

In Rovaniemi – de woonplaats van de Kerstman – maakten ze een tussenstop voor een bezoek aan een museum over de geschiedenis en cultuur van Lapland.
Het dorp heeft ook een eigen postkantoor dat dagelijks ongeveer 32.000 (!) brieven voor Santa Claus ontvangt. 

Welkom op de Poolcirkel!
Lapland staat bekend om haar extreme temperaturen. Hoewel de koudste periode nog moet aanbreken (januari-februari), schommelde de temperatuur rond de -18 en -26 graden. Roos droeg drie broeken en vier shirts en vond het zelfs toen nog fris. Wat wil je als je wimpers en sjaal in rap tempo bevriezen? 

Het huisje “Vip Rakka” waar Kind met zeven kornuiten verbleef.   

Spectaculaire uitzichten tijdens de Arctic Ocean Tour per boot naar het topje van Lapland.

Geen Lapland zonder rendieren, dus een bezoek aan een rendierenboerderij hoorde erbij. 

In Lapland wonen 200.000 rendieren en slechts 150.000 mensen. Alle rendieren in Finland hebben een eigenaar waardoor ze redelijk tam zijn.

Qua grootte kun je ze vergelijken met een hert. 

Uiteraard werd er een rendiertocht gemaakt.

Ondanks dat de zon niet opkwam, zorgde het licht voor sprookjesachtige taferelen. 

Dé top attractie was de Husky-safari.
Verborgen in het bos lag het erfgoed van de husky’s en op grote afstand hoorden ze de honden al blaffen en huilen. 

Bij aankomst stonden de sleeën al klaar. Elke slee wordt door zes husky’s voortgetrokken. Om een slee te mogen trekken moet een hond drie jaar getraind worden. Het onderhoud en trainen van de dieren is dan ook een fulltime baan voor de eigenaar.
De sleeën waren goed vastgezet want de honden stonden te stuiteren om te mogen trekken.

Ze mochten zelf de slee besturen, wat super gaaf was maar ook eng. Per slee was er een bestuurder en een berijder, en halverwege de rit werd gewisseld. Door het verplaatsen van hun gewicht veranderde slee van richting, wat een stuk gemakkelijker gezegd was dan gedaan. Ze kregen ook instructies wat de bijrijder moest doen als deze de bestuurder verloor, maar dat hebben ze maar niet uitgeprobeerd
De honden haalden ongeveer een snelheid van 25 tot 35 kilometer per uur. Daarbij moest wel stevig de hand op de rem van de slee gehouden worden, want de husky’s wilden alsmaar harder, harder, harder.   

De tocht was adembenemend; alleen al omdat de husky’s de slee hard blaffend voorttrokken.  

Pas na afloop mochten de honden geaaid worden, omdat ze anders zo dol-enthousiast zouden worden dat ze er uit zichzelf met de slee vandoor gingen.  

Als kers op de taart was de zon opgekomen toen om 11.30 uur de husky-tocht begon en tegelijkertijd met de terugkomst van de slee – anderhalf uur later – ging ze weer onder. Het was een dag om nooit te vergeten!

De Husky-tocht

Keek op de week (22)

Roos had in Lapland tijd van haar leven. Bivakkeerde in Levi in huisje met zeven vriendinnen. Was dringen op toilet want dat was enige plaats waar wifi werkte.
Husky-tocht bij -28 maakte meeste indruk. Startte om 11.30 uur en op datzelfde moment kwam zon op. Heel bijzonder – had begeleider gezegd – want die schijnt in december zelden.
‘We kregen per twee personen een slee met zes Husky’s. Moesten continu op rem trappen want ze wilden alsmaar harder, harder, harder… Zó gaaf,’ zuchtte Roos. ‘Na afloop mochten we ze aaien. Heb héél veel foto’s gemaakt! Oh…en heb nog cadeautje voor papa gekocht,’ riep ze opgewekt.
‘Voor papa?’ zei ik, ‘Had je écht niet hoeven doen.’

Heb iets doms gedaan, zo dom. Veel tijd in gestoken omdat ik moeilijk kon kiezen en tóen ik eenmaal gekozen had…nee…echt té dom voor woorden.

Saartje had prutoog. Kreeg oog zelfs niet meer open. Met gierende banden naar dierenarts.
Assistentes verwachtten klein hangoor konijn en waren verheugd toen ze Saars omvang zagen. Bleven complimenten roepen. Dierenarts niet.
Die riep: ‘Zoho, wat hoogstandje!’ want  Saar deed nogal opstandig. Ik zwol op van trots.
Zelfs met assistentes erbij was mevrouw Konijn nauwelijks te dresseren.
DA zei: ‘Ontsteking komt door stof in hooi en stro. Voortaan alleen kranten en handdoek in  hok leggen. Tweemaal daags oog schoonmaken en zalf erin doen. Wens u sterkte.’
Is niet nodig; doe het thuis in m’n eentje.
Saar is stikchagrijnig. Scheurt schone kranten onmiddellijk in repen. Lijkt wel puber.

Oké, gun mijn lezers pleziertje. Zal vertellen hóe dom ik ben. In- en intriest.
‘Heb afgelopen jaar levenswijsheid vergaard,’ vertelde ik Joris.
Zag Man aan kaneel denken, maar hij zweeg.
Dat waardeer ik zo in ‘m, hè? Ik zou het erin wrijven.
‘Zelfs vriendinnen valt het op,’ zei ik voldaan.
‘Oh ja?’ zei Man zonder van bord op te kijken.
Wachtte op vervolgreactie maar bleef uit. Wel vroeg hij: ‘Weet je wat nieuwe nummer één is?’
‘Nieuwe nummer één?’ echode ik.
‘Van de top 2000. Bohemian Rhapsody.’
Verslikte me in eten.
‘Wat zie je wit,’ zei Joris.
Wilde huilen, schreeuwen, slaan en gooien met servies om zoveel onbenulligheid. Riep met gevoel voor drama en een snik: ‘Dan ben ik te la-ha-haat.’
‘Heb je je lijst niet ingestuurd?’ Man keek eerst onthuts maar begon daarna te lachen. Kon niet stoppen. Ging na eten Rosa uitlaten en hoorde hem op straat nóg lachen.

Vragen van Roos:
Nog 18 dagen: Als je kon dineren met een historisch figuur, met wie zou dat dan zijn en waarom?
17: Wat is je mooiste kledingstuk?
16: Waarin komen wij overeen?
15: Als er een feestdag naar je vernoemd zou worden, waar zou die dan voor staan?
14: Wat is het mooiste stukje songtekst en van wie?
13: Als je in een boek kon leven, welke zou dat dan zijn?
12: Ben je weleens enorm dronken geweest? Wanneer was dat?

Op verzoek van Melody doe ik een oproep voor haar Nieuwjaars Loghop.
Heb je zin in een onwijs leuke avond op 8 januari 2017 vanaf 19.00 uur?
Geef je dan hier op. Je hopt die avond vanuit je eigen luie stoel van blog naar
blog waar je in het reactieveld van een mede blogger met elkaar kletst.
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

Raar talent

imageedit_1_6338865544

Keek op de week (21)

Hebben weer buren.
Zagen afgelopen week huisraad voorbij komen dus kennen de inrichting al.

Ik kookte. Doe dat wel vaker. Deed ipv nootmuskaat kaneel over Joris’ spruiten. Zette waterkoker aan, opnieuw water in pan, beetje spoelen, groente afgieten,  klontje roomboter en lading nootmuskaat erover.
Man snifte langdurig. ‘Ruikt vreemd.’
‘Spruitjes ruiken altijd vreemd.’
‘Ja, maar nu,’ snif snif ‘wel héél vreemd.’
Bekende schoorvoetend schuld.
Zijn teleurstelling droop van de wand.

Echtgenoot van mijn poetsende kaboutervrouw weet niet precies zijn leeftijd: 38, 39 of 40? Heeft op nippertje hoofdharen ingeleverd want bijna kaal. Door DNA in zijn haar kan exacte leeftijd bepaald worden. Kan daarna uit 366 dagen zijn verjaardag kiezen.

Rondom bankje in Koeienbos was vuurwerk afgestoken. Vlak ernaast lag dode mol. Zullen nimmer weten of hij van schrik is bezweken. Wel mooi beestje. Kon geen foto maken: telefoon lag thuis aan infuus. Niet zo smart.

Zelfs in digitale tijdperk schrijf ik ouderwets met pen op papier. In huis ligt overal papier en schrijfgerei voor als ik ‘transpiratie’ krijg, zoals Man het noemt.
Kreeg onlangs aanval van koopzucht in Bijenkorf. Zag mooiste vulpen ever. Die prijs: niet normaal! Dacht: zou ik ‘m als schrijfster van belasting kunnen aftrekken? Kreeg na gedachte hevige hoestaanval.
Zie maar één oplossing:

vulpen

Lieve, lieve Sint,
Ben heel lieve meid geweest. Dát ik er nog ben is felicitatie waard. Ben verliefd op blauwe vulpen van Mont Blanc. Hij kost 1320 euro. (Tip: Zeg bedrag snel achter elkaar, dan valt het best mee.) Voor dat geld kunt u geiten en lespakketten bij Oxfam Novib kopen. Ik weet dat want ik vraag die altijd voor m’n verjaardag. Strijk alstublieft één keer over uw goedheilige hart en geef mij dit cadeau in m’n schoen. Zal u eeuwig en nog langer dankbaar zijn.

Dageraad breekt laat aan in Finland. Om 9.15 uur zonsopkomst en om 14.30 uur -ondergang.
‘Moet nog vitamine D kopen,’ zei Roos.
Wilde iets zeggen.
Zij was sneller: ‘Jaha, van kabeljauw!’

Roos is in Lapland aangekomen (halverwege bezocht ze woonplaats van Kerstman.)  Duimdik verdiend want alle noodzakelijke punten zijn binnen.
Ze gaat bekijken/doen: Reindeer Farm; boottocht over Arctic Ocean; Huskytocht en cross country skiën. Hoeveel ze zal ZIEN is onduidelijk. Per dag slechts 1 uur en 50 minuten daglicht want zon komt aantal dagen niet op. Wel hoge kans op Noorderlicht.

Aftellen is mu echt begonnen!
Vragen van Roos:
Nog 33 dagen: Heb je weleens in het bos gepoept?
30: Heb je ooit een koe gemolken?
29: Welk instrument zou je graag goed kunnen spelen?
24: Wat is het aardigste dat iemand ooit tegen je zei?
21: Denk je dat vissen ooit dorst hebben? (Een Willem-Wever momentje…)
19: Heb je een raar talent?

Hier woont de Kerstman!

Hier woont de Kerstman!